ทซึกุมิ : ได้ย้ายห้องแบบนี้เนี่ยตื่นเต้นเหมือนกันแฮะ...
ฮิมาริ : เอ่อ... อุุเอฮาระ... อุเอฮาระ... อ๊ะ! ห้อง B ล่ะ! ทซึกุมิกับโทโมเอะจังก็ด้วย! เย้ย้ย้ย้
โทโมเอะ : จริงด้วย! วู้ว! ฝากตัวด้วยนะ!
ทซึกุมิ : ดีจัง ฝากตัวด้วยนะ!
โมกะ : เย่ย่ย่ย่ ฉันก็อยู่ด้วยนะะะะ
โทโมเอะ : จริงเหรอ!? เยี่ยมไปเลย!
ฮิมาริ : ใช่มั้ยล่ะ! ฮึ่ยยยย พลังเพื่อนสมัยเด็ก ทำงานนนน
โทโมเอะ : รันล่ะ? รันอยู่ห้อง B หรือเปล่า?
โมกะ : รันเหรอ...
รันที่กำลังดูป้ายชื่ออยู่ก็ถอนหายใจ
.
.
.
ตัดไปที่ตอนเย็น ทุกคนกำลังกลับบ้าน
ฮิมาริ : เฮ่อ... ไม่คิดเลยว่าจะมีแค่รันคนเดียวที่โดนย้ายไปอยู่คนละห้องน่ะ...
โทโมเอะ : นั่นสิ พวกเราอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่สมัยประถมแท้ๆ
โมกะ : ต้องหยุดสถิติเอาไว้เท่านี้สินะเนี่ยย
รันที่เดินมาด้วยก็ถอนหายใจยาว (มากกกก)
ทซึกุมิ : รันจังร่าเริงไว้นะ! ห้อง A กับ B เรียนพละด้วยกัน มากินข้าวกล่องด้วยกันเหมือนเคยเถอะเนอะ!
รัน : ก็ไม่ได้เศร้าซักหน่อย...
โทโมเอะที่เห็นคำพูดกับใบหน้าของรันขัดๆกันก็อดเป็นห่วงไม่ได้
โทโมเอะ : รัน...
ฮิมาริ : น่านะ เดี๋ยวพวกเราแวะไปหาที่ห้อง A เอง หายห่วงๆ!
รัน : อือ
รันได้แต่ตอบรับไปสั้นๆ
.
.
.
หลายวันผ่านไป ณ ห้องเรียน 2-A ฮาเนะโอกะ
นักเรียน a : อะ เอ่อ มิทาเกะซัง!
รัน : ....มีอะไรเหรอ?
นักเรียน a : เอ่อ... ต่อไปต้องเปลี่ยนห้องเรียนน่ะ...
รัน : ...งั้นเหรอ ขอบคุณนะ
.
.
นักเรียน a : มิทาเกะซังเนี่ย ออกจะน่ากลัวจริงๆด้วยแฮะ
นักเรียน b : อือ... ดูเข้าหายากเนอะ
รันที่ได้ยินเข้าก็ได้แต่เงียบไว้
.
.
ตัดไปที่ห้องเรียนที่นักเรียนห้อง 2-A ย้ายกันมาเรียบแล้ว
อาจารย์ : ถ้างั้น จะเริ่มชั่วโมงเรียนนะคะ ทุกคนประจำที่เรียบร้อยนะคะ? ......เอ๋? มิทาเกะซังล่ะ?
นักเรียน a : เอ๋? เมื่อกี้หนูเรียกมาแล้วนี่นา...
อาจารย์ : มีใครพอจะรู้ไหมคะว่ามิทาเกะซังอยู่ที่ไหน?.... อา... แย่จัง...
.
.
.
ตัดมาที่หลังเลิกเรียน
โทโมเอะ : นี่... พักหลังมานี่รันดูไม่ค่อยร่าเริงเลยว่ามั้ย?
ฮิมาริ : อือ...
โทโมเอะ : ได้ยินมาจากเพื่อนห้อง A ว่าบางทีรันก็ออกไปจากห้องแล้วก็ไม่กลับเข้ามาเรียนเลยด้วย
ทซึกุมิ : ป่วยหรือเปล่านะ?
โทโมเอะ : แต่ที่ห้องพยาบาลก็ไม่อยู่น่ะสิ
ฮิมาริ : หายไปไหนของเขากันนะ?
โทโมเอะ : ไม่รู้เหมือนกัน...... เหมือนโมกะเองก็ไม่รู้ซะด้วยสิ...
ทซึกุมิ : เป็นห่วงจัง... พรุ่งนี้ลองถามรันดูตรงๆกันเถอะ
โทโมเอะ : อื้อ นั่นสินะ
.
.
.
เช้าวันถัดไป โทโมเอะเข้าไปทักทายรันขณะไปโรงเรียน
โทโมเอะ : โย่ะ รัน! อรุณสวัสดิ์!
รัน : ......อรุณสวัสดิ์
ถึงรันจะตอบกลับ แต่บรรยากาศก็ดูไม่ดีเท่าไร ทุกคนต่างถอนหายใจ
ฮิมาริ : ทะ โทโมเอะ เรื่องแบบนี้โทโมเอะเปิดถามก่อนสิ!
โทโมเอะ : เฮะ? ฉะ ฉันเหรอ!? ......เข้าใจละ เอ่อคือว่านะ รัน...
รัน : หืม?
โทโมเอะ : อะ เอ่อ... ช่วงนี้มีเรื่องกังวลใจอะไรหรือเปล่า?
รัน : ......ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษนะ
โทโมเอะ : งั้นเหรอ มะ ไม่มีก็ดีแล้วล่ะ อ่าาา ฮะฮะฮ่า...
รัน : หืม? โทโมเอะดูแปลกๆนะ?
โทโมเอะ : กะ ก็นะ! อ่าฮะฮะ คงแปลกๆแหละ ฮะฮะฮ่า...... เฮ่อ...
ทั้งโทโมเอะและฮิมาริต่างถอนหายใจ
ทซึกุมิ : รันจัง... เป็นอะไรหรือเปล่านะ...?
.
.
.
บทต่อไป : click
OPENING : click
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น