[ ＥＶＥＮＴ ] いつか、届け、アタシの詩 สักวันหนึ่ง วันที่บทเพลงของฉันจะส่งไปถึง : บทเพลงของริสะ

OPENING : เพื่อ Roselia

ณ บ้านอิไม ในห้องของริสะ ริสะกำลังคิดย้อนถึงเรื่องละครในวันนี้

ริสะ : จู่ๆเด็กผู้หญิงที่คิดมาตลอดว่าจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไปกลับหายตัวไป ทำให้ตัวเองเริ่มกระวนกระวายงั้นเหรอ... แค่ดูก็ทำเอายิ้มเลยนะเนี่ย หืม... จะว่าไปเหมือนเคยเกิดเรื่องคล้ายๆกันกับเราเลย...

อ๊ะ! จำได้แล้ว! ตอนนั้นติดทำงานพิเศษ เลยไปซ้อมกับทุกคนไม่ได้ พอได้กลับไปซ้อมด้วยแล้วทุกคนก็ดูโล่งอกขึ้นมาเลยนี่น้าาา อาโกะก็บอกว่า "รอมาตลอดเลยล่ะะะะ" แล้วก็เข้ามากอดซะแน่นเลย 

อะฮะฮะ ตอนนั้นดีใจมากเลยล่ะ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าทุกคนจะคิดว่าเราสำคัญถึงขนาดนั้น... จะว่าไปก็ตั้งแต่ตอนนั้นสินะ ที่เริ่มคิดถึงเรื่องของ Roselia มากกว่าขึ้น อยากเป็นประโยชน์กับทุกคน

จะมีอะไรที่เราบอกทำเพื่อ Roslia ได้อีกบ้างมั้ยนะ... ไม่ใช่แค่สร้างบรรยากาศ แต่สามารถสร้างประโยชน์กับทุกคนได้มากกว่านี้... ลองทำอะไรใหม่ๆดูดีมั้ยนะ...

.

.

.


วันถถัดไปที่ร้านสะดวกซื้อ โมกะคุยกับริสะเรื่องที่พารันไปร้านไปซื้อเครื่องประดับคู่ แต่รันดันแวะไปซื้อซิงเกิ้ลใหม่ของวงที่ชอบที่ร้าน Record ข้างๆ

โมกะ : พอผ่านร้าน Record ทีไร รันก็เป็นแบบนี้ทุกทีเลยล่ะะะะ ครั้งหน้าถ้าได้ซื้อเครื่องประดับก็ดีสิน้าาา

จากนั้นโมกะก็บอกว่าเธอเองก็ซื้อเพลงมาเหมือนกัน เลยชวนริสะฟังด้วย

ริสะ : อยากฟัง อยากฟัง! เพลงของวงนั้นน่ะเนื้อเพลงดีมากเลยเนอะ เสียงร้องก็ดีอีกต่างหาก

โมกะ : นั่นก็คงเพราะว่าคนแต่งเพลงคือนักร้องล่ะนะ แบบว่ารู้จักเสียงของตัวเองดี

ริสะ : งี้นี่เอง เพราะงั้นเสียงกับเนื้อร้องเลยเข้ากันเป๋งเลยสินะ นักร้องเป็นคนแต่งเพลงเหรอ... จะว่าไปเพลงของ Roselia ยูกินะก็เป็นคนแต่งนี่นะ

โมกะ : ทางเราเองรันก็เป็นคนแต่งค่ะะะ

สองคนคุยเรื่องแต่งเพลงกันต่อ แล้วโมกะก็พูดถึงรัน

โมกะ : แต่ว่าการแต่งเพลงเนี่ยลำบากน่าดูเลยนะคะะะ ตอนที่นึกเนื้อไม่ค่อยได้ รันก็มุ่ยกว่าปกติเลยล่ะ พอฉันเรียกก็โดนเมินเสมอเลยด้วย...

ริสะบอกว่ายูกินะเองก็เหมือนกัน แต่งเพลงทีไรก็เก็บตัวมุ่นอยู่ในห้อง เห็นอย่างนั้นริสะก็เป็นห่วงจนเธออยากจะทำแทนให้...

พอคิดแล้วริสะจู่ๆก็เหวอขึ้นมา

ริสะ : อ๋าาาาาาา

โมกะ : อะ ระ ริสะซัง...?  เป็นอะไรเหรอ จู่ๆก็?

ริสะ : ใช่แล้วล่ะ! แต่งเพลงไงล่ะ แต่งเพลง! ถ้าฉันแต่งเพลงได้ล่ะก็ คิดว่ายูกินะจะต้องสบายขึ้นแน่เลยล่ะ ในที่สุดก็คิดออกแล้ว ตามหามาตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ ว่ามีสิ่งที่ฉันจะพอทำเพื่อช่วย Roselia ได้บ้างหรือเปล่า

โมกะ : สุดยอดเลยน้าริสะซัง... ทั้งทำคุ้กกี้ให้คนในวง แล้วจะยังแต่งเพลงด้วยอีก

โมกะบอกริสะว่าถ้าริสะอยากทำก็ให้ทำซะเลย

ริสะ : โมกะก็คิดงั้นสินะ อื้อ! เอาล่ะ! มัวแต่กังวลก็ไม่ได้อะไร อิไม ริสะ ครั้งนี้จะลองแต่งเพลงดูล่ะนะ!!

.

.

.

ตอนที่ 1 : แต่งเพลง เริ่มได้!

ริสะกำลังจะเริ่มแต่งเพลงอยู่ในห้องของเธอ แต่พอลองดูแล้วกลับนึกไม่ออกเลยว่าจะเริ่มยังไง เธอเลยลองหาข้อมูลในเน็ตดูก่อน แล้วก็ไปเจอกับประกวดการแต่งเพลง เธอลองสมัครดูเพื่อเป็นการท้าทายตัวเอง

วันถัดไป ริสะเล่าให้โมกะฟังว่าเธอลงสมัครแข่งแต่งเพลงแล้วตั้งเป้าว่าจะเอาชนะให้ได้ เป็นการชาเลนจ์ตัวเอง

โมกะ : แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้างแล้วคะ เริ่มแต่งได้บ้างหรือยัง?

ริสะ : เอ่อ คือว่ายังเลยน่ะ

โมกะ : ....เอ๋ ยังนี่คือ ยังไม่ได้สักท่อนเลยเหรอคะ?

ริสะ : คือว่าลองทำแล้วมันยากมากเลยอ้ะ เมื่อคืนจับปากกาค้างไว้อย่างงั้นแล้วก็แต่งไม่ออกเลย จะว่าไงดีล่ะ พอนึกภาพสิ่งที่อยากเขียนได้อยู่หรอก แต่นึกเป็นคำไม่ออกเลยน่ะ โมกะะะะ ขอคำแนะนำดีๆหน่อยสิ นะะะะ

โมกะ : โมกะจังเองก็แต่งเพลงไม่เก่งอ่า เลยให้รันเป็นคนจัดการ ฉันเนี่ยช่วยอะไร ม่ายยยยด้ายเลย

เรื่องแบบนี้คงต้องไปปรึกษาคนที่แต่งเพลงอยู่เป็นกิจวัตรน่าจะดีกว่านะคะะะะ ลองปรึกษามินาโตะซังดูเป็นไงคะ?

ริสะ : คงไม่หรอก จะพยายามไม่พึ่งยูกินะดูน่ะ 

แถมถ้าให้ยูกินะช่วยแต่ง ก็คงไม่ต่างจากให้ยูกินะแต่งเองนี่นา 

อีกอย่าง แอบปิดไว้แล้วเอาเพลงที่แต่งเสร็จแล้วไปให้ ทุกคนก็คงเซอร์ไพรส์มากกว่าว่ามั้ย!

โมกะเลยแนะนำให้ริสะไปถามรันดู และให้ลองไปถามคนที่แต่งเพลงได้ของวงอื่นดูด้วย

ริสะ : อะ จริงด้วย! สมกับเป็นโมกะ Nice Idea จริงๆ!

โมกะ : ใช่มั้ยล่าาาา โมกะจังเนี่ยอัจฉริยะจริงๆเลยนะคะเนี่ยยย

ริสะขอให้โมกะช่วยพาไปหารัน ทั้งคู่เลยตกลงจะไปหารันหลังจบงานพิเศษวันนี้

ตอนที่ 2 ใช้คำไปทั้งๆแบบนั้นเลย

หลังเลิกงานพิเศษ หน้าสถานี
ริสะขอโทษที่ลากโมกะมาด้วยทั้งๆที่น่าจะเหนื่อยจากงานแล้วแท้ๆ แต่โมกะก็บอกว่าไม่เป็นไร ยิ่งมาเจอรันที่เข้ากับคนไม่ค่อยเก่ง โมกะมาด้วยน่าจะดีกว่า ระหว่างกำลังพูดถึงกันอยู่นั่นเองรันก็ผ่านมาพอดี

โมกะ : อ๊ะ... โมกะจังเซนเซอร์ จับสัญญาณได้ล่ะ เอ่.... อะ เจอรันแล้วววว โทษที่ทำให้รอ

พวกริสะเดินเข้าไปหารัน

ริสะ : รัน ไม่ได้เจอกันนานเลยย สบายดีมั้ย?

รัน : ไม่เจอกันนานเลยค่ะ ก็สบายดีค่ะ...

ทักทายกันเสร็จโมกะก็งอแงเมื่อยเท้าชวนไปคุยกันต่อที่แฟมิเรส พอมาถึงแฟมิเรสก็เกริ่นเข้าเรื่องการแต่งเพลง รันแอบตกใจที่ริสะจะแต่งเพลง

โมกะ : ริสะซังน่ะจะก้าวเข้าสู่วิถีของนักแต่งเพลงทำขนมผู้พิลึกล่ะะะะ

*ตอนนี้โมกะจะเล่นมุขคำพ้องเสียง "คะชิ" お菓子 โอะคะชิ แปลว่าขนม (ริสะทำขนม) กับ 歌詞 เนื้อเพลง (ริสะจะแต่งเพลง) และ おかし มีได้อีกหนึ่งความหมายคือ แปลก พิลึก ได้ด้วย

รัน : ผู้พิลึกเหรอ... ฮะฮะ

โมกะ : อ๊ะ รันขำมุกตื้นๆด้วยล่ะะะะ

รัน : มะ ไม่ได้ขำซักหน่อย! มุกตื้นๆแบบนั้น!

ริสะก็ยืนยันว่าตั้งใจจะเขียนเพลงจริงๆ เมื่อคืนเธอลองเขียนดูด้วย แต่ก็ยาก ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากอะไรดีเลย โมกะแซวว่าสุดท้ายแต่งไม่ได้แม้แต่บรรทัดเดียวเลยแน่ะ ริสะก็ตลกกลบเกลื่อน

รัน : ฉันเข้าใจดีค่ะความรู้สึกนั้น เวลาฉันคิดเนื้อเพลงไม่ออก ไม่ว่าจะทำยังไงก็นึกไม่ออกเหมือนกัน

ริสะดีใจที่ไม่ได้เป็นแค่คนเดียว และถามว่างั้นเวลาแบบนี้ควรจะทำยังไงดี ตอนแรกรันก็อธิบายไม่ถูก อยู่ๆก็ถูกถามเลยยังคิดอะไรไม่ออก

ริสะ : งั้นแบบว่าอาบน้ำไปคิดไปล่ะ? เคยไได้ยินอยู่นะ

รัน : ตอนอาบน้ำยังไม่เคยลองนะคะ...อ่ะ แต่อย่างลองดีดกีตาร์ไปด้วยคิดไปด้วยนี่ทำอยู่บ่อยๆ

ริสะ : เหหห กีตาร์เหรอ สมกับเป็นรันดีนะ

รัน : เล่นกีตาร์ไปพลางลองร้องนู่นนี่ไปมั่วๆดู บางทีก็จะมีอารมณ์แบบ ‘อ่ะ อันเมื่อกี้ใช้ได้แหะ’ โผล่มาเป็นระยะค่ะ 

ริสะ :  อย่างนี้นี่เองงง เสียงตะโกนจากจิตวิญญาณสินะ ฟังดูเท่จัง~ 

โมกะ : เหห ถ้างั้นล่ะก็พวกเพลง Afterglow ก็เป็นเสียงตะโกนจากหัวใจของรันสิน้าา 

รัน : ดะ เดี๋ยวเถอะโมกะ! ไม่ต้องพูดอะไรไม่จำเป็นเลย...! 

ริสะ : เพลงของAfterglowนี่เป็นฟีลนี้เองสินะ ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็ช่วยเล่าให้ฟังละเอียดขึ้นอีกได้มั้ย รู้สึกว่าจะเป็นแนวทางได้ดีมากๆเลย

รันจึงอธิบายต่ออีกครั้งว่าสำหรับรันจะไม่ค่อยเติมแต่งอะไรใส่สิ่งที่คิดเท่าไหร่ และ อยากจะถ่ายทอดคำเหล่านั้นออกไปตรงๆมากกว่า

รัน : การประดิษฐ์ถ้อยคำสวยหรูอะไรน่ะมันทำได้หลากหลายก็จริง แต่ยิ่งเติมแต่งไปเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่าความรู้สึกจริงๆที่ถูกใส่ลงไปมันน้อยลง จะว่ายังไงดี... เพราะงั้นในทางกลับกันถ้าคิดมากเกินไปก็คิดไม่ออกก็ว่าได้

ริสะ : งั้นก็เหมือนกันการทำแพนเค้ก ที่สิ่งสำคัญกว่าการไปกังวลกับไอศครีมหรือผลไม้ที่จะวางด้านบนคือการตั้งใจอยากทำตัวแพนเค้กออกมาให้อร่อยโดยเนื้อแท้ของมันสินะ การเขียนเนื้อเพลงจากสิ่งที่รู้สึกไปอย่างซื่อตรง ปราศจากการเติมแต่งสินะ

รันบอกว่าน่าจะแนวๆนั้นแหละ คุยกันจบริสะก็แฮปปี้ที่รู้สึกว่าเข้าใจเกี่ยวกับการแต่งเพลงมากขึ้น รันก็ว่าต้องมาเล่าเกี่ยวกับการแต่งเพลงของตัวเองนี่มันน่าอายจัง และก็ถามริสะว่าพอเป็นประโยชน์บ้างมั้ย พอริสะตอบกลับมาอย่างร่าเริงว่าแน่นอน ดีมากเลยล่ะ รันก็อุ่นใจพร้อมให้กำลังใจริสะในการแต่งเพลงต่อไป

ตอนที่ 3 คิระคิระโดคิโดคิ 

*ใจเต้นเปล่งประกาย

ริสะอยากได้คำแนะนำคาสึมิเธอเลยไปรออาริสะหลังเลิกเรียนแล้วให้อาริสะช่วยพาไปหาคาสึมิที่บ้าน

คาสึมิ : หวาา! ริสะซังจะเขียนเพลงเหรอคะ!? เหหห จะเป็นเพลงแบบไหไนกันนะ อยากเห็นจัง อยากเห็นจัง! ขอดูหน่อยนะคะ! 

อาริสะ : ดึงดันเกินไปแล้วโว้ยยย!

ริสะอธิบายว่าพอเธอจะเริ่มเขียนก็เขียนไม่ออกสักท่อนเดียว ก็เลยลองไล่ถามคนแต่งเพลงของแต่ละวงดู ริสะได้ยินอาริสะทักคาสึมิเรื่องการบ้าน ริสะเลยบอกให้คาสึมิเคลียร์การบ้านก่อน เดี๋ยวเธอจะช่วยสอนให้ เพราะเดี๋ยวยังไงเธอก็ขอรบกวนให้คาสึมิช่วยแนะนำเรื่องแต่งเพลงทีหลัง ถือซะว่าช่วยกันทั้งสองฝ่าย

20 นาทีผ่านไป คาสึมิทำการบ้านเสร็จ จากนั้นก็ขอบคุณริสะที่ช่วย แล้วคาสึมิก็เริ่มคุยเรื่องแต่งเพลง

ริสะ : รบกวนด้วยค่ะ อาจารย์คาสึมิ!

คาสึมิ : เอะเฮะเฮะะะ อ อาจารย์อะไรกันล่ะคะ แหมมม เอ่ เวลาที่ฉันเขียนเพลงเรื่องที่สนใจที่สุดก็คือว่าที่เขียนออกมามันทำให้รู้สึก "คิระคิระโดกิโดกิ" ได้มากขนาดไหนกันน่ะค่ะ

ริสะ : เอ๋... คิระคิระ... โดกิโดกิ...?

คาสึมิ : ใช่ค่ะ มันเป็นความรู้สึกที่จะอยู่ในทุกๆที่น่ะค่ะ ที่ต้องทำก็คือหาความ "คิระคิระโดกิโดกิ" นั่นให้เจอ!

อาริสะ : มันจะนามธรรมเกินไปแล้วโว้ย! อธิบายให้มันชัดเจนเซ่!

คาสึมิ : ก็แหม มันนึกคำพูดไม่ออกอ้ะ!

ริสะให้คาสึมิลองยกตัวอย่าง "คิระคิระโดกิโดกิ" ดูว่าเป็นแบบไหน

คาสึมิ : ก็... อ๊ะ ใช่แล้ว! แบบว่าตื่นมาตอนเช้า เปิดหน้าต่าง แล้วมีนกร้องอยู่ข้างนอก เสียงนกร้องนั่นก็ คิระคิระโดกิโดกิดีนะคะ... แล้วตอนลงบันไดไปกินข้าวเช้าก็ได้กลิ่นหอมของขนมปังปิ้งโชยมา... นั่นก็ให้ความรู้สึก คิระคิระโดกิโดกิ เหมือนกันค่ะ! พ.. พอเข้าใจไหมคะ

อาริสะ : ไม่เข้าใจเลยเฟ้ย!

ริสะ : อืมมมม ขอโทษนะคาสึมิ ช่วยบอกอีกได้ไหม เหมือนจะพอเข้าใจบ้างแล้วล่ะ

คาสึมิ : ยังไงดีล่ะ... คือในทิวทัศน์ธรรมดาๆรอบๆตัวเราเนี่ยมันก็จะมีความ คิระคิระโดกิโดกิ แฝงอยู่น่ะค่ะ ทุกคนก็แค่ต้องหาให้เจอแค่นั้นเอง! ฉันน่ะอยากให้ทุกคนได้สัมผัสถึงความ คิระคิระโดกิโดกิ นั้นน่ะค่ะ...

ริสะ  : เหมือนจะพอเข้าใจแล้วล่ะ ประมาณว่า ถึงแม้จะเป็นแพนเค้กง่ายๆธรรมดาๆ แต่ถ้าเป็นแพนเค้กทำเอง ก็จะให้ความรู้สึกพิเศษ... สินะ?

อาริสะ : ริสะซัง... ไหงกลายเป็นขนมได้ล่ะ?

ริสะ : โทษทีๆ สำหรับฉันพอเปลี่ยนเป็นศัพท์พวกทำขนมแล้วเข้าใจได้ง่ายกว่าน่ะ

สรุปคือ ถึงจะเป็นเรื่องทั่วๆไปในวันธรรมดาๆ แต่ถ้าเปลี่ยนการมองดูก็จะเห็นได้ว่ามันส่องประกายงั้นสินะ... ใช่มั้ยคาสึมิ?

คาสึมิ : ใช่แล้วล่ะค่ะ! นั่นแหละค่ะที่ฉันอยากบอก ฉันน่ะเปลี่ยนความคิระคิระโดกิโดกินั่นให้กลายเป็นเนื้อเพลงค่ะ!

ริสะ : งี้นี่เองงง การเขียนเพลงนี่ใช้ความคิดแบบนี้ได้ด้วยสินะ

อาริสะทึ่งที่ริสะสามารถเข้าใจการบรรยายที่แสนจะเป็นนามธรรมของคาสึมิได้ หลังจากได้คำแนะนำแล้วริสะก็ขอบคุณทั้งคู่

*แค่ขอบคุณ ไม่ต้องเขินขนาดนั้นก็ได้จ้าาาา

ตอนที่ 4 CHALLENGER

บ้าน(คฤหาสน์?)ทสึรุมากิ ริสะมาหาพวกโคโคโระเพื่อถามเรื่องการเขียนเพลง

ริสะ : โทษทีนะ เป็นเรื่องของฉันแท้ๆ แต่กลับลากทั้งสองคนมาด้วยแบบนี้

คาสึมิ : ไม่เลยค่ะ ไม่เลย สบายมากค่ะ เพราะได้ริสะซังช่วยการบ้านก็เลยเสร็จหมดภายในแปปเดียว ยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะกว่าจะถึงนัดซ้อมแน่ะค่ะ

อาริสะ : แต่ถึงขั้นมาถามวิธีการแต่งเพลงจากคุณทสึรุมากิด้วยนี่ ริสะซังเนี่ย จะว่ายังไงดีล่ะ challenger ใช้ได้เลยนะคะ...

ริสะ : อืม อย่างงั้นเหรอ ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้วทั้งทีเลยอยากลองฟังจากทุกคนให้ครบดูน่ะ

กับโคโคโระ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยได้คุยอะไรกันเท่าไหร่ เพราะงั้นที่ทั้งสองคนยอมมาเป็นเพื่อนด้วยก็ช่วยได้มากเลยล่ะ ขอบใจนะ

คาสึมิ : ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ บ้านของโคโครนเนี่ย ดูกี่ครั้งก็สุดยอดไปเลยเนอะ

ริสะ : อื้อ แอบตกใจเลยล่ะ พวกคนใส่ชุดดำเมื่อกี้เนี่ยเป็นใครกันนะ

อาริสะ : นั่นน่ะ ถึงถามไปก็คิดว่าคงไม่รู้มากขึ้นหรอก...  เอาจริงๆ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ

ริสะ : อย่างนั้นเหรอ.... งั้นคไม่ถามละกันนน

ขณะที่คุยกัน โคโคโระก็โผล่มา

โคโคโระ: ยินดีต้อนรับ! คาสึมิ อาริสะ แล้วก็... ริสะสินะ ขอบคุณที่มากันนะ!

คาสึมิ : อ่ะ โคโคะรนมาแล้วว

ริสะ : ขอรบกวนด้วยค่าา อยู่ๆก็โผล่มาไม่บอกไม่กล่าวขอโทษด้วยนะ โคโคโระ

โคโคโระ: ไม่เป็นไรน่า ฉันดีใจมากเลยล่ะ ก็มีผู้เข้าร่วมเพิ่มขึ้นเยอะขนาดนี้เลยนี่น่า วันนี้จะต้องเป็นวันที่น่าตื่นเต้นไม่ผิดแน่ เนอะมิซากิ

อาริสะ : อุ้ว คุณโอคุซาวะก็อยู่ด้วยแหะ

มิซากิก็เดินเข้ามาหาพวกริสะ

มิซากิ: หวัดดีค่ะ

โคโคโระ: เอาล่ะ งั้นนมิซากิ! มาเริ่มการประชุม Hallo Happy กันเลยเถอะ!

ริสะ : เอ๊ะ? การประชุม Hallo Happy?

อาริสะ : เดี๋ยวๆ ถึงจะเรียกว่าการประชุมハロハピ แต่พวกนี้เขาเป็นคนจากวงอื่นนะ

โคโคโระ: ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอก! ถ้าทุกคนทำด้วยกันล่ะก็ต้องสนุกกว่าแน่ๆ

ริสะ : อย่าบอกนะว่ากำลังอยู่ในช่วงคุยเรื่องสำคัญกันอยู่น่ะ เอ่อ ขอโทษนะ ระหว่างกำลังยุ่งๆกันแท้ๆ

มิซากิ: ไม่ค่ะไม่ ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ ว่าไงดี แต่เดิมก็ไม่ได้ตั้งใจจะจัดไอ้การประชุมอะไรนั้นอยู่แล้ว...

ริสะ : อย่างงั้นเหรอ ถ้างั้นเมื่อกี้ทั้งสองคนทำอะไรกันอยู่เหรอ

มิซากิ: เอ่อ จะพูดให้เข้าใจง่ายๆก็... กำลังเกลาไอเดียสำหรับเพลงใหม่ที่จะทำต่อไปอยู่ แนวๆนั้น

ริสะ : โอ้วว พอดีเลย จริงๆฉันก็มาหาโคโคโระเพื่อที่จะปรึกษาเรื่องนี้แหละ

มิซากิ: มาปรึกษาโคโคโระ... ว่าไงดีล่ะ... challenger จังเลยนะคะ

คาสึมิ : พูดเหมือนอาริสะเด๊ะเลย…

โคโคโระ: ที่ว่าจะปรึกษาน่ะเรื่องอะไรเหรอ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็พูดมาได้เลย

ริสะ : ขอบใจนะ โคโคโระ! จริงๆอยากจะถามเรื่องวิธีการแต่งเพลงน่ะ

โคโคโระ: แต่งเพลง?.... ริสะจะแต่งเพลงสินะ! วิเศษไปเลย! ฉันว่าลองแต่งเยอะๆไปเรื่อยๆก็ดีนะ!

มิซากิ: เอิ่ม เหมือนว่าโคโคโระจะไม่เข้าใจว่าหมายถึงเรื่องอะไรน่ะ ถ้าไม่รังเกียจ ให้ฉันตอบแทนได้มั้ยคะ

ริสะ : ฮะฮะฮะ ขอบใจจ้า

มิซากิ: ถึงจะพูดงั้นก็เถอะ กรณีของฉันจะเป็นประโยชน์รึเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะสิ ทั้งอย่างวิธีการแต่งเพลงก็ออกจะพิสดารไม่เหมือนชาวบ้านเขาด้วย

คาสึมิ : พิสดาร? หมายถึงยังไงเหรอ

มิซากิ: ดูนั่นสิ ตรงนั้นมีกระดาษแผ่นใหญ่กางอยู่ใช่มั้ยล่ะ

มิซากิชี้ไปทางกระดาษแผ่นใหญ่นั้นที่เหมือนจะเต็มไปด้วยภาพอะไรก็ไม่รู้ 

ริสะ : อือๆ อันที่เหมือนว่ามีอะไรคล้ายๆกับภาพวาดขีดเขียนหลายๆภาพอยู่นั่นสินะ

มิซากิ: ใช่ค่ะ นั่นแหละตือการแต่งเพลงของพวกเราค่ะ

ริสะ : …เอ๊ะ? อะไรนะ? ......ไม่เข้าใจกว่าที่คิดไว้อีกแหะ...

โคโคโระ: อ่ะ เดี๋ยวนะ เมื่อกี้อยู่ๆก็คิดอิมเมจเพลงที่ดีสุดๆออกมาได้ล่ะ เดี๋ยวไปเขียนแล้วจะกลับมานะ

แล้วโคโคโระก็วิ่งพรวดออกไป

โคโคโระ: รุราราร้า~น ฟุฟูนนน ร้าราร่า รู้นนนน

มิซากิ: ... เห็นโคโคโระที่กำลังวาดภาพด้วยสีเทียนอยู่นั่นไหมคะ พอดูภาพพวกนั้นแล้วก็ให้จินตนาการสิ่งที่โคโคโระกำลังคิด แล้วก็แต่งออกมาเป็นเพลง… แนวๆนั้นค่ะ

คาสึมิ : แบบว่า... เป็นวิธีการที่สมเป็นโคโคโระดีเนอะ

อาริสะ: นี่มาไกลจนถึงทุกวันนี้ด้วยการทำแบบนั้นอ่ะนะ!?

มิซากิ: ฮะฮะ... จริงๆฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันแหละ... แต่ก็เหมือนว่าจะค่อยๆเข้าใจว่าโคโคโระกำลังคิดอะไรอยู่มากขึ้นเรื่อยๆอย่างแปลกๆ

โคโคโระ: อ่ะ! มิซากิ! ตรงนี้น่ะฉันว่าวาดสิงโตกับช้างลงไปก็ดีนะ! และก็ต้องกำลังกินน้ำแข็งใสอยู่ด้วยกันอย่างสนิทสนมด้วย!

มิซากิ: เอ่อ... ที่ว่าจะวาดสิงโตกับช้างลงไปตรงโน่นน่ะ แล้วก็ กินน้ำแข็งใสอย่างสนิทสนม กับ...

…อ่ะ โอเคๆ ออกจะเป็นทำนองแนวร๊อคๆหน่อยสินะ? แต่เนื้อเพลงยังเป็นแนวน่ารักที่ให้ความรู้สึกเหมือนมีเหล่าผองสัตว์มากมายออกมา อ่ะ! ถ้าอย่างนั้นล่ะก็ ลองใส่อะไรอย่าง“ลมเย็นสบาย”ลงไปในเนื้อเพลงด้วยมั้ย

โคโคโระ: ที่เหลือทั้งหมดฝากมิซากิด้วยล่ะกัน!

มิซากิรับช่วงต่อ จากนั้นมิซากิก็หันมาอธิบายให้พวกริสะฟัง

มิซากิ: ก็... แนวๆนี้แหละ ช่วงแรกๆอาจจะดูไม่ค่อยเมคเซนส์ก็จริง แต่จะว่ายังไงดี ดันมาชินกับอะไรพรรค์นี้นี่ก็น่ากลัวเนอะ

ริสะ : อ อย่างนี้นี่เอง ว วิธีการแบบนี้ก็มีด้วยแหะ แก่นของการแต่งเพลงเนี่ยลึกซึ้งจังเลยนะ

มิซากิ: อ่า... คงไไม่คงเป็นประโยชน์สักเท่าไรสินะคะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ...

ริสะ : ป เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก รู้สึกว่าพอจะเข้าใจอยู่หน่อยๆนะ

อาริสะ : เอ๋!!!? พูดเป็นเล่นไป! ถึงริสะซังจะมีสกิลการสนทนาสุดยอดแค่ไหนก็เถอะ แต่ไอ้แบบนี้คงไม่ไหวหรอกมั้งคะ!

ริสะ : ไม่ๆ บางทีอาจจะเป็นอะไรแบบนี้รึเปล่านะ โคโคโระเป็นคนผสมพุดดิ้ง ส่วนมิซากิก็เอาไปใส่แม่พิมพ์และขึ้นรูปออกมา แนวๆนี้รึเปล่านะ? จากจุดที่ไม่มีพอยท์อะไร มิซากิก็แปลอิมเมจที่โคโคโระคิดขึ้นมาให้กลายเป็นสิ่งที่ทุกคนสามารถเข้าใจได้ ประมาณนี้รึเปล่านะ

มิซากิ: ก็นะ ถ้าจะพูดก็แนวๆนั้นแหละค่ะ

อาริสะ : ริสะซังเนี่ย สุดยอดไปเลย...

ริสะ : งั้นเหรอ การแต่งเพลงเนี่ย ถึงจะไม่ได้ทำทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว แต่ก็สามารถรวมพลังด้วยกันกับใครสักคนสร้างขึ้นมาได้สินะ

...อ่ะ จะว่าไป ฉันเองก็กำลังได้รับความช่วยเหลือจากทั้งรันทั้งคาสึมิและก็โคโคโระอยู่เหมือนกันนี่นะ 

....อ่ะ  ไม่สิ ไม่ใช่แค่นั้น อาริสะก็ด้วยมิซากิก็ด้วยแถมยังโมกะอีก เพลงของฉันได้รับการช่วยเหลือจากทุกคน อื้อๆ อย่างนี้นี่เองสินะ

อาริสะ : อะ เอ่อ... ริสะซัง

ริสะ : ทุกคน ขอบคุณจริงๆนะ! พอได้เรียนรู้จากวิธีที่ทุกคนสอนมา ฉันเองก็จะลองตั้งใจแต่งเนื้อเพลงออกมาดูนะ

คาสึมิ : ริสะซัง! พยายามเข้านะคะะะะ!

ริสะ : อื้อ!

ตอนที่ 5 การเขียนเพลงกับการทำขนม

ที่ร้าน ริสะขอบคณโมกะที่แนะนำให้ลองถามทุกๆคนดูเรื่องแต่งเพลง โมกะเลยถามว่าได้อะไรมามั่ง

ริสะ : เอ่... รันก็แพนเค้ก คาสึมิก็พาวนด์เค้ก ส่วนโคโคโระก็... พุดดิ้ง แนวๆนั้นล่ะ

โมกะ : งี้นี่เอง... รันเป็นแพนเค้กเหรอ... เดี๋ยวสิ ไหงกลายเป็นขนมไปได้ล่ะเนี่ย งงอ่าาา

ริสะบอกว่าเธอเริ่มคิดที่จะลองแต่งเพลงด้วยความรู้สึกครึ่งๆกลางๆ แต่พอทำแลวก็พบว่ามันมีอะไรลึกซึ้งกว่านั้น

ริสะ : การแต่งเพลงน่ะ แต่ละคนก็มีวิธีต่างกัน ถ้าให้พูดก็คือการแต่งเพลงน่ะไม่มีวิธีที่ถูกหรือผิดหรอก 

โมกะ : เห... งั้นเหรอคะ

ริสะ : แล้วก็นะ การแต่งเพลงกับการทำขนมน่ะมันคล้ายกันกว่าที่คิดไว้เลยล่ะ

โมกะ : โหหหห สมแล้วที่เป็นคนทำขนม

ริสะบอกว่าเธอจะลองหาวิธีเขียนเพลงของตัวเองดู

โมกะ : อะ รันบอกว่าอยากเห็นเพลงที่ริสะซังแต่งเสร็จแล้วด้วยน่ะ

ริสะ : แน่นอน ตั้งใจจะให้ดูอยู่แล้วล่ะ! ทั้งรัน คาสึมิ แล้วก็โคโคโระ

โมกะ : เหหหห ให้ฉันดูด้วยสิคะ

ริสะ : แน่นอน ต้องให้โมกะดูอยู่แล้ว! ตั้งตารอได้เลยจ้าาา

โมกะ : ค่าาาา แล้วริสะซังตั้งใจจะแต่งเพลงแนวไหนเหรอคะ?

ริสะ : เรื่องนั้น... ก็คงต้องเป็น เรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันชอบที่สุด... ล่ะมั้ง?

โมกะ : สิ่งที่ริสะซังชอบมากที่สุดเหรอ... อะ ต้องเป็นโมกะจังแน่ๆเลยสินะคะะะ?

ริสะ : อะฮะฮะ แน่นอนว่าชอบโมกะเหมือนกัน แต่ครั้งนี้ต้องขอโทษด้วยน้าาา ไว้สักวันจะแต่งเพลงเกี่ยวกับโมกะให้ เพราะงั้นให้อภัยฉันหน่อยนะะะ

โมกะ : ต้องแต่งนะคะ สัญญาแล้วนะะะ

ริสะบอกว่าตอนนี้เธอพอจะมีแนวแล้วว่าจะแต่งเพลงยังไง โมกะเลยขอให้ริสะช่วยบอก แต่เหมือนริสะจะเขินๆ ริสะเลยให้โมกะสัญญาว่าถ้าเธอบอกแล้วห้ามโมกะขำ 

ริสะ : คือว่านะ... จะแต่งเกี่ยวกับ... "แสงจันทร์ที่ทอลงมาสู่กุหลาบสีน้ำเงิน"  ประมาณนี้น่ะ... คิดว่าไงบ้าง...

โมกะได้คำตอบแล้วถึงกับเงียบ พร้อมตอบสั้นๆว่า

โมกะ : ....................................................ค่ะ

ริสะ : ไหงแค่ "ค่ะ" ล่ะ แถมยังเงียบไปอีกแน่ะ!

โมกะ : อ่าาา ก็คิดว่ามันดีจังน้าาา ฟังแล้วสัมผัสได้ถึงความพยายามเลยค่ะ

ริสะ : ไอ้ "สัมผัสได้ถึงความพยายาม" นี่มันก็ยังไงอยู่นะ!

โมกะ : อุฮุ... อะฮ่าฮ่าฮ่าาาา

โมกะหลุดขำจนได้

ริสะ : อ๋าาาาา โมกะ เมื่อกี้ขำสินะ ไหนบอกว่าจะไม่ขำไงเล่าา!

.

.

.

.

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงก็ได้เวลาเลิกงานของริสะพอดี โมกะให้กำลังใจริสะเรื่องลงประกวดแต่งเพลง แต่ก่อนที่ริสะจะออกจากร้าน เธอก็แวะไปหยิบขนม

ริสะ : โทษนะโมกะ พอดีจะซื้อพวกนี้น่ะ คิดเงินให้หน่อยสิ

โมกะ : เหะ? ริสะซัง ทั้งหมดนี่คือกินคนเดียวเหรอคะ...? แพนเค้ก... พาวนด์เค้ก.. แล้วก็พุดดิ้ง? กินเยอะไปมั้ยคะเนี่ย?

ริสะ : อะฮะฮะฮะ ตัวช่วยชั้นดีสาม*อย่างในการแต่งเพลงไงล่ะ!

*ต้นฉบับใช้คำว่า 三種の神器 (sanshu no shingi) อ้างอิงมาจากสมบัติล้ำค่าสามอย่างของญี่ปุ่น ได้แก่ กระจก ดาบ และอัญมณี ส่วนรายละเอียดมากกว่านี้ อ่านได้ที่ wiki

จากนั้นริสะก็บอกลาโมกะ

ENDING : Rose-lisa

หลายวันผ่านไป ริสะกำลังจะดูประกาศผลการแข่งแต่งเพลงบนมือถือ เธอตื่นเต้นจนนิ้วสั่นไปหมด โมกะเลยแนะนำว่าไว้รอเลิกงานก่อนแล้วค่อยใจเย็นๆเปิดดูผลก็ได้ แต่ริสะบอกว่าถ้าไม่เปิดดูตอนนี้คงไม่เป็นอันทำงานแน่ๆ

โมกะ  : งั้นก่อนอื่นลองหายใจเข้าออกลึกๆจะได้ใจเย็นขึ้นกันเถอะค่ะ เอาล่ะ เข้าาา ออกกกก

ริสะหายใจเข้าออกช้าๆตามโมกะแนะนำ

โมกะ : เป็นไงบ้างคะ ใจเย็นขึ้นรึยาง?

ริสะ : ข ขอบใจนะ.. ก็ดีขึ้นนิดนึงแหละ... เอาล่ะ! จะดูผลล่ะนะ! มันเรียงตามชื่อที่ส่งเพราะงั้น... เอ่อ... ตัว R...

แล้วผลก็คือ

.

.

.

โมกะ : เจอไหมคะ?

ริสะ : อะ... อื้อ...

ริสะเงียบไปครู่หนึ่ง

ริสะ : ....ไม่ผ่านอะ

โมกะ : อ่า... น่าเสียดายนะคะ

ริสะถอนหายใจ โมกะก็ปลอบว่านี่เป็นครั้งแรกที่ริสะลองแต่งเพลง แถมงานนี้ยังมีผู้สมัครแข่งกันทั่วประเทศอีกด้วย เพราะงั้นไม่ต้องใส่ใจมากก็ได้

ริสะ : อาาา จะดูกี่ครั้งก็ไม่มีอะ ....เจ็บใจจังงงงง!

โมกะ : อ่า... สัมผัสได้ถึงพลังงานจากริสะซังล่ะ

ริสะ : เจ็บใจอ่าาาาา อุตส่าห์ได้ทุกคนช่วยสอนตั้งหลายๆอย่างแท้ๆ

โมกะ : ไว้ครั้งหน้าก็พยายามเข้านะคะ ริสะซัง

.

.

ริสะ : อื้อ! ครั้งหน้าจะชนะแน่นอน! จะชนะให้ได้เลย! ฉันคิดว่าเขียนออกมาดีแล้วน้าา อาาาาาาาา เจ็บใจจัง!

โมกะ : บอกเจ็บใจแต่ก็เห็นยิ้มอยู่นี่คะ

ริสะ : นั่นสินะ ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ดันยิ้มซะได้ ทั้งๆที่เจ็บใจ เจ็บจ๊ายยย เจ็บใจแท้ๆ! แต่ก็เผลอยิ้มออกมาแหละ

โมกะ : แปลกคนจาง โมกะจังม่ายเข้าจายย

ริสะ : อะฮะฮะ ฉันก็ม่ายเข้าจายยย บางที ฉันคงพอใจกับเพลงที่ตัวเองแต่งแล้วล่ะ นี่แหละคือพลังของฉันในตอนนี้! อื้อ! นี่แหละ!

โมกะ : อื้มมม ครั้งหน้าก็พยายามเข้านะคะ!

ริสะ : แต่ว่านะโมกะ ขอบคุณจริงๆนะ! ดีจริงๆที่ได้โมกะแนะนำ

โมกะ : เอะเฮะเฮะ ก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่โมกะจังเนี่ยอัจฉริยะจริงๆเลยนะคะ

ริสะ : อื้มๆ โมกะเนี่ยอัจฉริยะจริงๆเลยเนอะะะ

โมกะ : ตั้งใจชมกว่านี้หน่อยสิคะะะ

ริสะบอกว่าจะเอาเนื้อเพลงไปให้พวกรันดูเพื่อที่จะขอคำแนะนำ แต่ก่อนหน้านั้นริสะอยากเอาเพลงนี้ไปให้คนๆนึงได้อ่านก่อน

.

.

.

ณ ทางกลับหลังจบงานพิเศษ ริสะบอกลากับโมกะเรียบร้อย ริสะจะซื้อขนมมาเยอะอีกแล้ว วันนี้เหมือนเธอจะกลับไปแต่งเพลงอีก

ริสะ : เอาล่ะ! วันนี้แต่งเพลงสู้ๆ!... แต่ขอส่งเมลก่อนละกัน เอ่... "คือว่าแอบแต่งเพลงโดยไม่ได้บอกทุกคนล่ะ ถ้ายังไงขอฟังความเห็นหน่อยนะ ชื่อเพลงคือ...

Rose-lisa

จบอีเวนท์

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านมานะครับ ติดตามอัพเดตงานแปลที่ โกดังแอปเปิ้ล

-MicchiiKR-