หน้าประตูทางเข้าโรงเรียนมัธยมปลายหญิงล้วนฮาเนะโอกะ
ยูกินะ : ชั้นไม่สนใจ กำลังรีบน่ะ วันนี้ไลฟ์เฮาส์ต้องเข้าเร็วด้วย
ริสะ : ระ รอเดี๋ยวสิ! งั้นแค่เดินไปด้วยกันสัก… !
ยูกินะเดินไปแล้ว จากนั้นก็มีเด็กนักเรียนห้องอื่นมาชนกับริสะ
เด็กนักเรียนห้องอื่น : อ่ะ
ขอโทษที่ชนนะ เป็นอะไรมั้ย?
ริสะ : ทางนี้เองก็ขอโทษด้วยนะ ไม่ทันได้ดูน่ะ…
เด็กนักเรียนห้องอื่น : เอ๊ะ? นั่นมั่น… มินาโตะซัง… สินะ?
ไม่คิดว่าเธอเข้าถึงยากหรอ อิไมซังเนี่ยยอด
ไปเลยแหะ เป็นเพื่อนได้กับทุกคนเลย
ริสะ : อ่ะ ไม่หรอกๆ จริงๆแล้วยูกินะน่ะเป็นเด็กดีมากเลยนะ
เมื่อก่อนเธอหัวเราะบ่อยจะตาย แถมตอนยิ้มก็น่ารักม้ากกกมาก แต่ตอนนี้ก็… อาจจะเปลี่ยนไปนิดหน่อย… ล่ะมั้ง อ่ะ! ยูกินะหายไปแล้ว! ขอโทษนะ ชั้นต้องรรีบไปแล้วล่ะ!
ริสะวิ่งตามยูกินะไปจนทัน จากนั้นก็ตะโกนเรียกชื่อยูกินะพร้อมกับหอบไปด้วย
ริสะ : ยูกินะ ตะ ตามทันซักที
ยูกินะที่ได้ยินเสียงเรียกก็หันไปทางต้นเสียงแล้วก็ตกใจ ริสะที่หยุดหอบแล้วได้พูดกับยูกินะ
ริสะหัวเราะแห้ง ยูกินะพูดพร้อมส่ายหัวเหมือนรู้ว่าตัวเองจะโดนลาก
ยูกินะ : ไม่ไป
ริสะ : หืม?
ยูกินะ : ชั้นไม่ไปร้านเครื่องประดับหรอกนะ
ไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องอื่นนอกเหนือจากการร้องเพลง… นอกเหนือจากดนตรีน่ะ
ริสะ : อ่า… นั่นสินะ ไม่เป็นไร! ชั้นชินกับการโดนปฏิเสธแล้วแหละ
ริสะ : แต่ว่าๆ ร้านเครื่องประดับมันอยู่แถวไลฟ์เฮาส์พอดีน่ะ เลยว่าจะเดินไปด้วยกัน
แล้วค่อยแยกกันไปก็ได้
ยูกินะได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจแล้วหลบสายตา ทั้งคู่เดินไปด้วยกันจนถึงบริเวณหน้าสถานี
.
.
.
ที่น่าสถานี
จากนั้นก็มีคนเดินมาหาริงโกะ
อาโกะ : อะแฮ่ม… จอมเวทที่ต่อสู้เคียงข้างข้าเอ๋ย ขณะนี้ ณ ดินแดนที่มืดมิดแห่งนี้ ในยามราตรีที่ผนึกของเปลวเพลิงและความความมืดได้ถูกคลายออก ข้าได้มาปรากฏต่อหน้าเจ้าแล้ว! ได้ละ! ขอโทษที่ทำให้รอนะ รินริน บทพูดที่รินรินคิดให้เนี่ย ไม่ว่ายังไงมันก็เท่จริงๆนั่นแหละ!
ริงโกะ : สวัสดีจ้ะอาโกะจัง วันนี้ก็เท่เหมือนเดิมเลยนะ
ริงโกะมองเพื่อนของเธอที่พึ่งมาถึงแล้วก็ยิ้มทักทาย
อาโกะ : เหะๆๆ ขอบใจเน้อ งั้น เราไปกันเถอะ! อ๊ะ
เหมือนอาโกะจะไปชนกับอะไรบางอย่างเข้า
และเมื่อเธอหันไปก็พบกับนักเรียนหญิงคนหนึ่ง
อาโกะ : อะ ไม่เป็นไรค่ะไม่เป็นไร
ซาโยะ : งั้นชั้นขอตัวนะคะ
หลังจากที่ซาโยะเดินไปอาโกะก็จ้องไปที่เคสที่ซาโยะพกมาด้วยแล้วได้หันไปคุยกับริงโกะ
อาโกะ : นี่รินริน ที่คนๆนั้นถืออยู่ ใช่เคสกีตาร์รึปล่าวนะ?
สงสัยจะอยู่วงดนตรี อาโกะเองก็อยากมีวงเหมือนกันน้า
ริงโกะ : (อาโกะจังเองก็มักจะพูดถึงพี่สาวที่เล่นดนตรีอยู่บ่อยๆเหมือนกันนะ
วงดนตรีงั้นหรอ… เป็นโลกที่ชั้นไม่แม้แต่จะนึกถึงเลย…)
อาโกะ : รินริน เราไปกันเถอะ! วันนี้มีที่ๆอยากไปน่ะ
ริงโกะ : อะ อื้ม
.
.
.
.
.
.
ตัดภาพไปที่คู่ริสะกับยูกินะ ที่อยู่แถวๆหน้าสถานีเหมือนกัน
ริสะยังคงร่าเริง ยูกินะฟังแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง
ยูกินะ : ตอนนี้มีเรื่องที่ต้องใส่ใจมากกว่าคะแนนสอบอยู่น่ะ
ริสะ : เห… ถึงจะยุ่งแค่ไหนก็เถอะ
หากสอบตกขึ้นมาแล้วทำให้ไม่ได้จบพร้อมกันคงเศร้าน่าดู
ยูกินะ : หากสอบตกขึ้นมาก็คงจะเป็นปัญหาต่อการซ้อมดนตรี
ชั้นจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นหรอก สบายใจได้
ริสะ : อ่าฮะฮะ… นั่นสินะ แต่ว่านะ ช่วงนี้เห็นยุ่งมากเลยนี่
ทุกๆวันต้องไปไลฟ์เฮาส์หลายที่เลย
ยูกินะ : ก็ใช่
ริสะ : ถึงเธอจะร้องเพลงที่ไลฟ์เฮาส์มาตั้งแต่เมื่อก่อนก็แล้วก็เถอะ แต่ก็ไม่เห็นจะต้องไปทุกวันเลยนี่นา
ริสะพูดด้วยความเป็นห่วง ยูกินะได้ยินเช่นนั้นก็เบนหน้าหนี
แล้วริสะก็ได้เอ่ยถามบางอย่าง
ริสะ : นี่… ชั้นรู้แหละว่าเธอไม่อยากคุยเรื่องนี้ แต่ยูกินะ
เธอยังคงหาสมาชิกวงเพิ่มอยู่อีกหรอ
ยูกินะ : แน่นอน งานเฟสปีนี้เริ่มเปิดรับสมัครแล้ว
เงื่อนไขคือต้องมีสมาชิกสามคนขึ้นไป และปีนี้แหละชั้นจะหาสมาชิกให้ครบ
ริสะ : แต่ว่านะ ไงดีล่ะ… เรื่องนั้นน่ะ… !
ยูกินะ : ชั้นจะทำ เพื่อคุณพ่อ ริสะเองก็รู้นี่
เรื่องวงของคุณพ่อชั้นที่ไปถึงระดับเมเจอร์แล้วเป็นยังไง
ริสะ : เรื่องนั้นมัน…
ยูกินะ : ชั้นน่ะ… ไม่ว่ายังไง… ด้วยงาน FUTURE
WORLD FES ชั้นจะทำให้ดนตรีของชั้นเป็นที่ยอมรับให้ได้
ริสะ : ชั้นเอง ก็คิดว่าคุณพ่อของยูกินะเจ็บปวดเหมือนกันนะ แต่… แต่ว่านะ…
ริสะเริ่มแสดงความเป็นห่วงยูกินะให้เห็นได้ชัดมากขึ้น
ริสะ : แต่ว่า เพราะว่าชั้นเข้าใจแหละ ชั้นถึงไม่อยากให้ยูกินะต้องมีความรู้สึกเจ็บปวดเพราะดนตรีไงล่ะ
(… ที่บ้านของยูกินะน่ะ คงไม่มีใครพูดถึงเรื่องดนตรีแล้วแหละ
เพราะงั้นชั้นน่ะ แม้จะแค่เล็กน้อย ก็อยากทำให้ยูกินะยิ้มได้นะ… แต่ว่า… ที่ผ่านมาชั้นไม่เห็นยูกินะยิ้มเลย…)
ริสะ : ชั้นเองก็เล่นเบสเหมือนกัน
เพราะงั้นก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของการเล่นดนตรีแหละ
ไม่อยากให้เธอต้องกดดันตัวเองเลย… อ่า… ชั้นก็ไม่ได้มุ่งมั่นเหมือนยูกินะด้วยสิ
ขึ้นมัธยม อยากลองแต่งเล็บดู ก็เลิกเล่นเบสแล้ว…
ยูกินะ : ชั้นน่ะก็แค่ทำ
ในสิ่งที่ตัวเองอยากจะทำเท่านั้นแหละ
ริสะ : แต่ว่า…
ยูกินะ : ชั้นน่ะเอาจริงนะ ถ้าจะทำแล้วก็ต้องเดิมพันกับทุกสิ่ง
ถ้าเพื่อสร้างวงที่สมบูรณ์แบบขึ้นล่ะก็ ความสนุกน่ะมันไม่จำเป็นหรอก… เอาล่ะ
จะไปร้านเครื่องประดับไม่ใช่หรอ อยู่ใกล้กับไลฟ์เฮาส์สินะ
ริสะ : อ่า ฮะฮะฮะ… ยังดื้อรั้นไม่เปลี่ยนเลยน้า (…ก็เข้าใจแหละ
ความมุ่งมั่นนั้นมันคงเปลี่ยนกันไม่ได้ง่ายๆหรอก)
เพราะฉะนั้นชั้นตัดสินใจแล้ว
ชั้นจะปกป้องความมุ่งมั่นนั้นไปจนถึงที่สุดเอง ( แต่ยูกินะ
ทำแบบนั้นแล้วจะเป็นการทำเพื่อคุณพ่อจริงๆหรอ เป็นสิ่งที่ยูกินะอยากทำจริงๆน่ะหรอ…)
.
.
.
อ่านบทต่อไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น