พวกโคโคโระตามจอมโจร HH ไปถึงกิฟต์ชอปตามคำใบ้ที่ได้รับก่อนหน้า
มาถึงก็เจอแล้วก็ได้เล่นควิซกัน โดยโจรได้บอกให้เด็กๆไปหาสิ่งที่ตัวเองน่าจะชอบมาให้ตนโดยมีคำใบ้คือ
“สิ่งที่ไม่ยั่งยืน”
ฮากุมิเอาตุ๊กตาที่คล้ายๆกับปลาใต้ทะเลลึกมาให้(เพราะเธอคิดว่ามันน่ารัก)
มิซากิขอให้ใบ้เพิ่ม แต่ก็ไม่ช่วยอะไรเพราะคุณโจรเอาคำพูดของเชคสเปียร์มาใบ้ให้ซะงั้น
งงยิ่งกว่าเดิม
ฮากุมิลองเสนอถุงเท้าที่อยู่ข้างๆสโนว์โดมที่โคโคโระชี้ให้ดู (เพราะว่ามันน่ารักและน่าจะใส่แล้ววิ่งได้ง่าย)
ผ่านไปพักหนึ่ง เด็กๆลองหาหลายๆอย่างแต่เหมือนจะไม่เจอสิ่งที่น่าจะเป็นคำตอบเลย
แล้วโคโคโระก็เอาหน้ากากแปลกๆมาให้ เพราะมันตรงกับคำใบ้พอดี(?)
จอมโจรเห็นก็บอกว่าไม่เลว แต่ก็ยังไม่ใช่
จึงบอกว่าจะให้มาดวลด้วยอีกอย่างนึงเป็นอย่างสุดท้าย
โดยตัวเองจะไปรออยู่ที่โรงละคร แล้วก็จากไป เด็กๆก็ไล่ตามไปถึงโรงละคร
..............................................................................................................................................................
บทที่สี่ - คำแนะนำในการแสดงของจอมโจร
ฮากุมิ : ถึงโรงละครแล้วววว
กว้างจังเลยแฮะ จุคนได้ถึงหมื่นคนเลยล่ะมั้งเนี่ย
มิซากิ :
เยอะแบบนั้นไม่ไหวหรอก
ขืนมีหมื่นคนเรือก็จมพอดีสิ
โคโคโระ : คุณจอมโจรรรร มาถึงแล้วนะ! ต่อไปจะดวลอะไรหรอ?
โคโคโระตะโกนถาม
จอมโจร HH : หึหึ… ต่อไปจะดวลอะไร เดี๋ยวก็ได้รู้แล้วล่ะ
แล้วเวทีก็ค่อยๆเลื่อนขึ้นมา
มิซากิ : อะ เวทีเลื่อนขึ้นมาล่ะ เปิดตัวได้เวอร์แท้…
จอมโจร HH : เหล่านักสืบเอ๋ย ใกล้ได้เวลาเปิดม่านแล้วนะ เชิญนั่งประจำที่ก่อนได้เลย
มิซากิ : ไอ้เปิดม่านที่ว่านี่หมายถึงอะไรเนี่ย…
จอมโจร HH : แน่นอนอยู่แล้ว ก็หมายถึงม่านบนเวทีได้เปิดออกแล้วยังไงล่ะ!
ฮากุมิ : การแสดงจะเริ่มแล้วหรอ? ฮากุมิพึ่งเคยมาดูละครครั้งแรกล่ะ ตื่นเต้นจัง
ถ้าเป็นจอมโจรก็คงจะเล่นกลให้ดูสินะ?
มิซากิ : ฮากุมิ… นั่นมัน Magic Show ต่างหากล่ะ คนละอย่างกับที่โจรพูดเลย
โคโคโระ : ทั้งสองคน
ไปที่นั่งหน้าสุดกันเถอะ!
จอมโจร HH : โอ้ ได้เวลาแล้วสินะ ทุกคนประจำที่เรียบร้อยนะ?
เอาล่ะ ถ้างั้นก็ได้เวลา Showtime เรามาเริ่ม Shoubu-time กันเถอะ
ครั้งนี้คงต้องขอให้องค์หญิงที่ถูกพาตัวมาช่วยด้วยล่ะนะ
(ในที่นี้เป็นการเล่นคำครับ โชว์ทาม กับ โชบุทาม โชบุในที่นี้คือ 勝負 ซึ่งแปลว่าการดวลนั่นเองครับ)
คานอน : ที่โดนพามาหรอ หรือว่านั่นคือ…
จอมโจร HH : ใช่แล้วล่ะ หมายถึงเธอยังไงล่ะองค์หญิง
เห็นเก้าอี้ที่อยู่กลางเวทีนั่นไหม ช่วยไปนั่งตรงนั้นให้หน่อยนะ
คานอน : เอ๊ะ? อะ ค ค่ะ
คานอนเดินไปนั่งที่เก้าอี้กลางเวทีตามคำขอ
ฮากุมิ : คาโนะจังเซมไปล่ะ! อา เหมือนจะปลอดภัยดีล่ะโคโคะรน!
โคโคโระ : คานอน!
รอก่อนนะ!
จะช่วยเดี๋ยวนี้แหละ!
คานอน : อื้อ (ถูกลักพาตัวแล้วก็ให้รออยู่ในห้อง
ตอนนี้ก็โดนพามาที่นี่อีก… เกิดอะไรขึ้นกันแน่งงไปหมดแล้วอ่า…)
มิซากิ : คราวนี้จะให้ทำอะไรล่ะเนี่ย?
จอมโจร HH : นั่นสินะ ว่าจะดวลอะไรที่มันแตกต่างออกไปดูน่ะ
โคโคโระ : จะชนะให้ได้เลย!
เอาล่ะ
จะดวลอะไรก็เข้ามาเลย!
จอมโจร HH : กระตือรือร้นมันก็ดีอยู่หรอกนะ
ผู้เข้าร่วมคนต่อไปน่ะ คือเธอ! คุณหนูผมดำแสนสวย
.
.
.
มิซากิ : หา? ชั้นหรอ!?
จอมโจร HH : เธอยังไม่ได้ร่วมแข่งอะไรเลยสินะ เอาล่ะ มาเล่นกับชั้นเถอะ
องค์หญิงเองก็ช่วยขอร้องเธอด้วยสิ
คานอน : เอ๋? ค ค่ะ… มิซากิจัง เอ่อ… ขอร้องนะจ๊ะ
มิซากิ : เฮ่อ… เข้าใจละ
จะให้ทำอะไรล่ะ?
จอมโจร HH : ช่วยสารภาพรักกับองค์หญิงที่นั่งอยู่ตรงนี้จะได้ไหม?
.
.
.
มิซากิ : หะ หา---!?
จอมโจร HH : ถึงฉันจะชอบเล่นละคร แต่ชั้นก็ชอบดูละครเช่นกัน
หากการเล่นละครของเธอนั้นมันน่าประทับใจล่ะก็ ฉันจะคือตัวองค์หญิงให้
ฮากุมิ : สารภาพรัก! ถ้าสำเร็จล่ะก็จะได้ตัวคาโนะจังเซมไปคืนมาสักที!
โคโคโระ : ดีจัง
จะได้ตัวคานอนคืนแล้ว!
จอมโจร HH : เอาล่ะ
เชิญขึ้นมาบนเวทีแล้วเล่นละครให้ฉันดูสิ
มิซากิ : ขอปฏิเสธ
มันไม่จำเป็นที่จะต้องมาทำอะไรแบบนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถ้าเป็นแบบนี้… ทั้งเสียงนั่น
ทั้งวิธีการพูดนั่น และบุคลิกแบบนั้น ตัวจริงของโจรเป็นใครชั้นน่ะรู้มาตั้งแต่แรกแล้ว
เจ้าโจร นายน่ะ!...
เหมือนมิซากิจะเริ่มไม่อยากร่วมมือด้วยและกำลังจะเปิดเผยตัวจริงของจอมโจร
HH แต่กลับถูกหยุดไว้ก่อนจะพูดจบ
ฮากุมิ : มี่คุง ขอร้องล่ะ
ช่วยสารภาพรักกับคาโนะจังเซมไปทีเถอะนะ!
โคโคโระ : ตามที่ฮากุมิพูดแหละ
ตอนนี้และจะเป็นจุดตัดสินว่าจะได้ตัวคานอนมาหรือไม่
การแสดงสารภาพรักก็พยายามเข้านะ!
ฮากุมิ : ฮากุมิจะเชียร์สุดแรงเลยล่ะ!
มิซากิ : อึก… (ทะ ทั้งสองคน
อย่างมองด้วยแววตาจริงจังแบบนั้นเซ่ แบบนี้คนที่ดูเป็นคนไม่ดีมันก็คือชั้นน่ะสิ…)
คานอน : มิซากิจัง สู้ๆนะจ๊ะ!
มิซากิ : (คานอนซังก็เอาด้วยหรอ!?
ไอ้เราก็คิดว่ารู้ตัวจริงของเจ้าโจรแล้วซะอีก…) เฮ่อ…
เข้าใจแล้วน่า
ทำก็ได้ แค่สารภาพรักใช่มั้ย โถ่…
จอมโจร HH : ฮะฮะฮะ
ฉันคิดไว้แล้วล่ะว่าเธอจะต้องพูดแบบนั้น
ขอให้เธอรับบทเป็นองค์ชายที่ต้องการบอกรักองค์หญิงก็แล้วกัน ถ้างั้น การแสดง
สารภาพรัก เริ่มได้!
มิซากิ : อะ… เอ่อ
องค์หญิงผู้งดงาม… ขะ ข้าชอบ… ท่าน…
มิซากิมีอาการเขินอายและพูดตะกุกตะกัก จอมโจรดูจะยังไม่พอใจ
แต่เหมือนคานอนจะชอบอยู่ไม่น้อย
จอมโจร HH :
แค่นั้นเองหรอ ไหนลองใส่ความรักให้มากกว่านี้หน่อยสิ
มิซากิ : อะ เอ่อ…
ตั้งแต่ที่ได้พบท่านในวันนั้น…
ใจข้าก็ถูกช่วงชิงไป…….
จอมโจร HH : ยังยัง
ความรู้สึกยังส่งไปไม่ถึงหรอก จริงจังมากกว่านี้อีก
มิซากิ : ข้าคิดถึงท่านตลอด
ยังไงก็เถอะ ข้าชอบท่าน…. โถ่ แค่นี้ก็พอแล้วน่า จู่ๆให้มาสารภาพรักแบบนี้ฉันไม่เข้าใจเลย!
ฮากุมิ : ถึงฮากุมิจะไม่ค่อยเข้าใจละคร แต่ก็คิดว่าไม่น่าไหวแหะ…
โคโคโระ : ไม่ตราตรึงใจสินะ…
แบบนี้ก็แพ้การดวลล่ะสิเนี่ย
คานอน : ไม่ใช่แบบนั้นหรอก มิซากิจังพยายามอย่างมากเลย
ฉันประทับใจนะ
มิซากิ : ฮะฮะ
ถ้าคานอนซังพอใจล่ะก็ แบบนั้นก็ดีแล้ว…)
จอมโจร HH :
จะสารภาพรักน่ะมันต้องทำให้สมาร์ทเข้าไว้นะ แบบนี้…
แล้วจอมโจรก็แสดงตัวอย่างการสารภาพรักให้ดู
จอมโจร HH :
องค์หญิงผู้แสนจะงดงามเอ๋ย ท่านทราบไหมว่าข้าเอาแต่คิดถึงท่านเพียงใด? ไม่ว่าจะยามหลับหรือลืมตาตื่น
ข้าก็เอาแต่คิดถึงเรื่องของท่าน
ท่านช่างบาปนักที่เอาหัวใจของข้าไปแล้วไม่ยอมปล่อยมันคืนมา… ข้ารักท่าน
คานอน : อะ
ถึงจะเป็นการแสดง ตะ แต่ใจมันกลับเต้นแรงซะได้ ว่าแต่… ความรู้สึกแบบนี้
เหมือนเคยเห็นมากก่อน… จากไหนกันนะ?
จอมโจร HH : ก็ประมาณนี้แหละ
เอาล่ะ ชัยชนะในการดวลนี้เป็นของชั้น ฮะฮะ ได้มาดวลกับพวกเธอนี่สนุกจริงๆ
ทำให้ชั้นสนุกมากกว่านี้อีกสิ ไม่งั้นก็คืนตัวเจ้าหญิงให้ไม่ได้นะ
แล้วจอมโจร HH ก็พาตัวคานอนไปอีกรอบ
ฮากุมิ : เอ๋! อย่าจู้ๆก็หายไปโดยไม่บอกสถานที่ต่อไปสิ!
โคโคโระ : ต้องอยู่ข้างหน้านี้แหละ ไล่ตามไปกันเถอะ!
มิซากิ : นี่ต้องไล่ตามจับโจรไปอีกนานแค่ไหนเนี่ย…
เหนื่อยแล้วแหะ
ครั้งหน้าขอให้จบซักทีนะ… เจ้าโจร รอด้วย!
......................................................................................................
อ่านบทที่ห้า Click







ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น