OPENING : จังหวะที่วิ่งไป
ณ บ้านฮิกาวะ
ซาโยะ : (หลังจากวันนั้นที่ขอพรให้สามารถคุยกับฮินะได้อย่างตรงไปตรงมา... ก็เริ่มรู้สึกว่ามีเวลาได้อยู่กับฮินะมากขึ้น ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับฮินะก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น แถมพอได้คุยกันแล้วก็ได้รู้อะไรใหม่ๆมากขึ้นเยอะเลย...)
ฮินะ : โอเน่จัง... เมื่อกี้ฟังอยู่หรือเปล่า?
สองพี่น้องอยู่ด้วยกันในห้อง แต่ซาโยะก็หลุดเข้าไปในความคิดของตัวเองจนฮินะดึงกลับมา จากนั้นฮินะก็ชวนพี่สาวของเธอดูเทปบันทึกไลฟ์ของ PasPalettes ที่กำลังจะฉายในทีวีด้วยกัน
ซาโยะ : (จะว่าไปแล้ว... เราแทบจะยังไม่เคยดูการแสดงของฮินะมาก่อนเลยแฮะ ไม่สิ... เลือกที่จะไม่ดูมากกว่า แต่ว่าจากนี้ไปถ้าเราไม่เปลี่ยนตัวเองล่ะก็...)
เนื่องจากซาโยะเคลียร์งานของคณะกรรมการนักเรียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงตอบตกลงไป
ฮินะ : เย้! อีกห้านาทีก็เริ่มแล้วล่ะ เดี๋ยวหนูไปเตรียมน้ำรอไว้ให้นะ
จากนั้นทั้งคู่ก็ดูการแสดงของ PasPalattes ด้วยกัน
ซาโยะ : (การแสดงของฮินะ... มีฝีมือดีอย่างที่คิดจริงๆ จังหวะก็ไหลลื่น และยังดูมีพลังด้วย... ทั้งท่าทาง ทั้งเมโลดี้ ฮินะเล่นได้ดูสนุกดีจริงๆ...)
หลังจากเห็นการแสดงของฮินะ ซาโยะก็กลับเข้ามาคิดคนเดียวในห้องของเธอ
ซาโยะ : (เราไม่อยากถูกฮินะเลียนแบบ ไม่อยากแพ้เธอ เราก็เลยฝึกฝนเพื่อให้มีผีมือดีขึ้นมาจนถึงตอนนี้... ฮินะน่ะไม่ใช่แค่มีฝีมืออย่างเดียว การแสดงของเธอยังมีเสน่ห์และเป็นเอกลักษณ์อีกด้วย... แล้วเราล่ะ? การแสดงของเราถ้าเทียบกับฮินะแล้ว มันเป็นยังไงกันนะ...)
ตอนที่ 1 จังหวะที่แม่นยำวันถัดไป ที่สตูดิโอ
ยูกินะ : ใกล้ได้เวลาแล้วสินะ ซ้อมวันนี้พอแค่นี้ก็แล้วกัน
Roselia วันนี้ก็มีซ้อมตามปกติ หลังจากซ้อมเสร็จริสะเอาคุกกี้ทำเองมาให้ทุกคนแล้วเธอก็ไปจัดการเรื่องค่าเช่ากับการจองห้องซ้อมครั้งต่อไป จากนั้นอาโกะก็พูดทบทวนถึงการซ้อมวันนี้
อาโกะ : วันนี้ซาโยะซังเล่นกีตาร์ได้เท่มากเลยล่ะ! ทั้งริทึ่มและเทมโป้ต่างก็แม่นยำ ท่าทางตอนเล่นก็แบบว่า ว้าววววว เลยล่ะ! มือขวาของซาโยะซังน่ะแบบนี้... เป็นการร่ายบทเพลงศักดิ์สิทธิ์ที่... เอ่อ... เอาเถอะ ได้ความรู้สึกอะไรแบบนั้นเลยล่ะค่ะ!
ยูกินะ : ไม่ค่อยเข้าใจที่อาโกะพูดเท่าไหร่หรอก... ซาโยะ เธอเล่นได้เป๊ะและแม่นยำมาก การซ้อมวันนี้คิดว่าไม่มีปัญหาเลยล่ะ จากนี้ก็ขอให้คงความแม่นยำนั้นไว้ล่ะ
ซาโยะ : แม่นยำงั้นเหรอ...
ริสะที่ไปจัดการเรื่องค่าเช่ากับการจองเสร็จแล้วก็ได้กลับมา จากนั้นทุกคนก็เตรียมจัดเก็บอุปกรณ์ก่อนจะกลับ แต่ซาโยะบอกว่าเธอยังมีท่อนที่ยังรู้สึกค้างคา เธอจึงขออยู่ซ้อมต่อคนเดียว
หลังจากที่ซาโยะซ้อมต่อไปสักพัก
ซาโยะ : (ไม่ไหว... ไม่ว่าจะซ้อมกี่ครั้งก็ไม่ลงตัวสักที ทั้งๆที่เทมโป้กับริทึ่มก็แม่นแล้วแท้ๆ แต่มันก็แค่นั้น... เพื่อที่จะเป็นที่ยอมรับในวงการดนตรี เราซ้อมเพื่อพัฒนาฝีมือให้สูงและต้องเล่นได้อย่างไร้ข้อผิดพลาดเรื่อยมา และก็เพื่อไม่ให้แพ้ฮินะ ทั้งๆที่เป็นอย่างงั้น... หากเอามาเทียบกับฮินะแล้ว เทมโป้กับริทึ่มของเรานั้นอาจจะเป๊ะก็จริง แต่การแสดงของเรามัน...) ช่างน่าเบื่อเสียจริง ทำไมกันล่ะ...
ตอนที่ 2 ให้สมกับเป็นตัวฉัน
ณ ห้องซ้อม
ยูกินะ : ซาโยะ เล่นผิดจุดเดิมอีกแล้วนะ
ซาโยะ : ... ขอโทษด้วยค่ะ ขออีกครั้งได้ไหม
ยูกินะ : งั้นเริ่มที่สองท่อนก่อนหน้าละกัน
ริสะเห็นซาโยะท่าทางไม่ดี เธอเลยถามซาโยะว่าพักก่อนไหม แต่ซาโยะก็ยึงยืนยันที่จะซ้อมต่อจนจบ
ขณะที่ทุกคนกำลังเดินทางกลับ ยูกินะคุยกับซาโยะ
ยูกินะ : ซาโยะ วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไม่สมเป็นเธอเลยนะ
ซาโยะ : ไม่สมกับเป็นฉันเหรอ...
ตัวฉันเนี่ย... มันเป็นยังไงกันนะ?
ยูกินะ : เอ๋?
ซาโยะ : ไม่มีอะไรหรอกค่ะ วันนี้ต้องขออภัยด้วยจริงๆ เดี๋ยวซ้อมทดแทนส่วนที่พลาดไปของวันนี้ให้อย่างแน่นอนค่ะ
ยูกินะ : ซาโยะ...
แม้เจ้าตัวจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่ยูกินะก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี
หลังจากที่กลับมาถึงบ้าน ซาโยะก็เข้าไปอยู่ในห้องของเธอคนเดียวจนฮินะเข้ามาหา
ฮินะ : นี่ๆ โอเน่จัง ซ้อมกีตาร์เสร็จแล้วล่ะก็มาดูทีวีด้วยกันนะ!
ซาโยะ : ..ไม่ซ้อมหรอก กีตาร์น่ะ
ฮินะ : เอ๊ะ แต่ปกติพอกลับบ้านมาก็ซ้อมตลอดนี่นา?
ซาโยะ : ไม่เล่นแล้ว...
ฮินะ : โอเน่จัง...?
ซาโยะ : กีตาร์น่ะพี่ไม่เล่น! ไม่อยากเล่นแล้ว!!
ซาโยะเผลอตะโกนใส่น้องสาวของเธอ
ซาโยะ : ...ขอโทษนะ ตอนนี้พี่ไม่อยากคุยกับเธอ ...ขอพี่อยู่คนเดียวละกัน
ฮินะ : โอเน่จัง... ทำไมล่ะ....?
วันถัดไปที่สตูดิโอ
เนื่องจากซาโยะเล่นได้ไม่ดีเหมือนก่อน ทุกคนจึงต่างเป็นห่วงและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ริสะจึงออกความเห็นให้พัก 30 นาที ซาโยะจึงออกไปพักอยู่ที่ล็อบบี้ เธอคิดว่ายิ่งซ้อมเท่าไรมันก็ทำให้เธอรู้สึกว่าการแสดงของตัวเองนั้นมันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน ด้วยสภาพของเธอในตอนนี้ต่อให้ซ้อมต่อไปก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น อาโกะที่ออกมาพักเหมือนกันก็เข้ามาชวนซาโยะไปคาเฟ่ หากได้กินของหวานแล้วอาจจะช่วยให้ซาโยะรู้สึกดีขึ้น แต่ซาโยะก็ปฏิเสธเพราะเธอไม่รู้สึกอยากอาหาร แล้วจู่ๆซาโยะก็ถามอาโกะเรื่องโทโมเอะ
ซาโยะ : อุดากาวะซัง ตอนนี้ยังคงหลงใหลและปลื้มในตัวพี่สาวอยู่หรือเปล่า
อาโกะ : แน่นอนค่ะ ก็เพราะว่าพี่สาวน่ะเท่ที่สุดในโลกเลยล่ะค่ะ! ปลื้มไปตลอดการเลยค่ะ!
ซาโยะ : ตลอดการงั้นเหรอ...
อาโกะ : อะ... ขอโทษด้วยค่ะ อาโกะพูดอะไรแปลกๆออกไปอีกแล้วหรือเปล่าคะ... ว่าแต่ทำไมจู่ๆถึงได้ถามเรื่องนั้นเหรอคะ?
ซาโยะ : ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ...ได้เวลาแล้วสินะ กลับไปซ้อมกันเถอะค่ะ
วันนั้นอาโกะกลับไปเล่าเรื่องซาโยะให้โทโมเอะฟังว่าเดี๋ยวนี้ซาโยะดูไม่ล่าเริงเอาซะเลย ตอนเล่นก็ดูไม่ค่อยสมเป็นซาโยะอีกด้วย แล้วอาโกะก็เล่าเรื่องที่จู่ๆซาโยะก็ถามเกี่ยวกับโทโมเอะ
อาโกะ : แล้วก็นะ ซาโยะซังจู่ๆก็ถามว่ายังปลื้มในตัวพี่อยู่หรือเปล่า หนูก็ตอบไปว่า ยังปลื้มแล้วก็จะปลื้มตลอดไปเลยล่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไปจู่ๆถึงได้ถามคำถามแบบนั้นกันนะ... ซาโยะซัง เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ...
โทโมเอะ : อืม... พี่เองก็ไม่ค่อยได้คุยกับซาโยะซังเท่าไหร่หรอก... แต่ถ้าซาโยะซังกลับเป็นเหมือนเดิมเร็วๆก็ดีนะ
อาโกะ : อื้อ... อาโกะก็คิดแบบนั้น
โทโมเอะ : ...แต่ก็นะ จะปลื้มตลอดไปงั้นเหรอ ฮะฮะ อาโกะคิดแบบนั้นกับพี่นี่ดีใจมากๆเลยล่ะ เพื่ออาโกะแล้ว... พี่ก็ต้องพยายามเท่เข้าไว้ในแบบที่อาโกะหวังล่ะนะ
อาโกะ : โอเน่จัง... กะแล้ว โอเน่จังเนี่ยเท่ที่สุดจริงๆด้วยล่ะ!
โทโมเอะ : อะฮะฮะ ใช่มั้ยล่ะะะะ พี่เท่ใช่มั้ยล่ะ
อาโกะ : อื้อ! เท่มากเลยล่ะ!
สองพี่น้องต่างก็หัวเราะให้กัน
ตอนที่ 3 พี่สาวน้องสาว
วันถัดไป ณ ทางเดินริมแม่น้ำ โทโมเอะเดินมาเจอซาโยะพอดี
ทั้งสองเลยเดินไปด้วยกันถึงหน้าเซอร์เคิล โทโมเอะชวนซาโยะคุยก่อนโดยไม่รู้ตัว ซาโยะเลยคิดว่าคงเพราะอาโกะเล่าเรื่องของเธอให้โทโมเอะฟังโทโมเอะที่ปกติไม่ค่อยได้คุยกับเธอจึงทักเธอก่อนแบบนี้
โทโมเอะ : อ่า ฮะฮะฮะ.... ก็ใช่แหละ อาโกะเขาเป็นห่วงน่ะ ฉันเองก็หลังจากที่ได้ฟังอาโกะเล่าแล้วก็เลยอดไม่ได้ที่จะทักน่ะ
ซาโยะ : โทโมเอะซัง ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ ...จุดนั้นของคุณเองก็คงเป็นจุดที่อาโกะหลงไหลสินะ
โทโมเอะเล่าให้ฟังว่าเธอดีใจที่อาโกะเอาเธอเป็นแบบอย่าง มีเหมือนกันที่เธอเองก็รู้สึกว่าอาโกะตีกลองได้ดีกว่าเธอ แต่ก็เพราะว่าอาโกะนั้นปลื้มเธอนั่นแหละ เธอจึงอยากปกป้องความรู้สึกของอาโกะและตอบรับความรู้สึกนั้น
โทโมเอะ : ก็เพราะอาโกะน่ะ... เป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของฉันยังไงล่ะ
การที่เป็นที่ปลื้มของน้องสาวนั้นทำให้โทโมเอะเองก็ได้รับแรงกดดันเหมือนกัน เธอจึงพอเข้าใจความรู้สึกของซาโยะที่ถูกฮินะไล่ตามอยู่บ้าง และก็ขอให้ซาโยะนั้นกลับมาเล่นกีตาร์ได้เหมือนเดิมเร็วๆ หลังคุยกันเสร็จแล้วโทโมเอะก็ขอตัวไปซ้อมก่อน
ซาโยะ : น้องสาวเพียงคนเดียว... งั้นเหรอ
.
.
.
.
.
.
หลังจากแยกกับโทโมเอะ ฮินะก็เข้าไปซ้อมที่สตูดิโอแล้วเจอกับยูกินะที่มาถึงก่อนหน้า เธอจึงเล่าถึงสาเหตุที่ทำให้เธอไม่เป็นอันซ้อมให้ยูกินะฟัง
ยูกินะ : งั้นสินะ... ที่พักหลังมานี้ดูไม่ค่อยดีเลยก็เพราะเรื่องนี้สินะ
ซาโยะ : นอกจากเรื่องที่ต้องไม่แพ้ฮินะแล้ว มันไม่มีอย่างอื่นเลยที่ทำให้ฉันสามารถเชื่อมั่นในตัวเองได้ แต่เพราะเอาแต่คิดว่าต้องไม่แพ้ฮินะ เพลงที่ฉันเล่นมันก็กลายเป็นเพลงที่น่าเบื่อไปซะแล้ว ฉันน่ะ... ทั้งเรื่องฮินะ ทั้งดนตรี ทั้งสองอย่างนี้มันก็เป็นแค่เครื่องมือที่เอาไว้สร้างความเชื่อมั่นให้กับตัวเองเท่านั้นเอง... แย่ที่สุดเลยสินะคะ ฉันเนี่ย...
ยูกินะ : เรื่องนั้นน่ะ ฉันเองก็เหมือนกันแหละ เพื่อคุณพ่อแล้วฉันตั้งวง Roselia ขึ้นมาโดยลากพวกเธอเข้ามาเกี่ยวข้อง... ฉันก็เกลียดตัวเองที่ทำแบบนั้น ตอนนี้เองก็ยังเกลียดอยู่ เคยกังวลว่าในสภาพแบบนั้นคงไม่อาจร้องเพลงได้เหมือนกัน...
ยูกินะบอกว่าเธอเองก็เคยเป็นเหมือนซาโยะ แต่เพราะได้สมาชิก Roselia อยู่เคียงข้างเธอจึงก้าวผ่านมันมาได้
ยูกินะ : ซาโยะ เธอน่ะเล่นได้ไม่พลาดและวิเศษมาก เป็นสิ่งที่น่าภูมิใจเลยล่ะ
ซาโยะ : แต่ว่า... เสียงแบบนั้น... มันก็แค่เล่นได้ไม่พลาดแค่นั้นเอง
ยูกินะ : ฉันเองก็ยังไม่ได้เก่ง ตอนนี้เองก็ยังพูดไม่ได้เต็มปากว่าชอบดนตรี แต่ก็เพราะเหตุนั้น ฉันจึงเข้าใจความทุกข์ของเธอ เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่อาจรับฟังสิ่งที่ชั้นบอกได้ แต่การเข้าเผชิญกับความทุกข์โดยไม่หันหลังหนีเนี่ยแหละคือสิ่งสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด ฉันอยากให้เธอเข้าใจ
ซาโยะ : ไม่หนี และเผชิญกับมัน...
ยูกินะ : วันนี้ไม่ต้องร่วมซ้อมด้วยก็ได้ ไม่ใช่ว่าฉันหมดหวังในตัวเธอ แต่เพราะเชื่อว่าเธอจะพบคำตอบและกลับมาหาพวกเราอีกครั้ง
...ซาโยะ โดนน้องรักมากขนาดนี้ ลำบากน่าดูแลยนะ
ซาโยะ : มินาโตะซัง...
แล้วซาโยะก็นึกย้อนถึงที่โทโมเอะพูดว่า เพราะถูกน้องรักและเอาเป็นแบบอย่าง เธอจึงอยากตอบรับความรู้สึกของน้องสาว
ซาโยะ : (สิ่งที่เราต้องเผชิญหน้าและไม่หนีนั่นก็คือ...)
ตอนที่ 4 ฝน
ขณะที่การซ้อมของ Roselia กำลังจะเริ่ม ริงโกะกับริสะเห็นว่าซาโยะยังไม่มา ยูกินะจึงบอกว่าวันนี้ซาโยะไม่มาหรอก ทุกคนเป็นห่วง และคิดว่าวันนี้หยุดพักไปก็น่าจะช่วยให้ดีขึ้น ยูกินะที่รู้เรื่องเลยบอกให้ทุกคนเริ่มซ้อมกัน
ยูกินะ : ...เริ่มซ้อมกันเถอะ แม้จะมีแค่พวกเรา แต่ก็ต้องมีเรื่องที่พวกเราทำได้แน่นอน
แล้วเธอก็คิดถึงซาโยะ
ยูกินะ : (เพราะงั้นซาโยะ... เธอก็ทำเรื่องที่เธอควรต้องทำซะนะ)
ซาโยะอยู่คนเดียวในย่านการค้า กำลังคิดย้อนถึงที่คุยกับยูกินะไปเมื่อวาน
ซาโยะ : (คนที่เราต้องเผชิญน่ะตอนนี้เรารู้อยู่แก่ใจแล้ว แต่ถึงจะรู้แล้วก็เถอะ... ตัวฉันในตอนนี้น่ะ ไม่มีความกล้าหรอก...)
แล้วฝนก็เทลงมา
ณ สตูดิโอขณะที่ Roselia กำลังซ้อมกัน จู่ๆฮินะก็เปิดระตูเข้ามาหาพี่สามของเธอเพราะว่าฝนตกหนักมากเธอจังเอาร่มมารับพี่สาว ยูกินะบอกว่าซาโยะไม่ได้มาซ้อม แต่ก็น่าจะยังอยู่แถวๆนี้เธอจึงฝากให้ฮินะเอาร่มไปให้ซาโยะ แล้วก่อนที่ฮินะจะไป
ยูกินะ : ฮินะ
ฮินะ : หืม? มีอะไรเหรอ?
ยูกินะ : ฝากซาโยะด้วยนะ
แล้วฮินะก็ออกไปตามหาพี่สาวของเธอ
ตัดมาที่ย่านการค้า
ซาโยะ : (ฝน... ดูท่าว่าจะตกอีกนานเลย จะว่าไปวันทานาบาตะเองฝนก็ตกแบบนี้เหมือนกัน วันนั้นบังเอิญเจอกับฮินะที่มาเดินเล่นดูเทศกาลทานาบาตะคนเดียวพอดี... เราเขียนขอพรไปว่าขอให้ได้คุยกับฮินะมากขึ้น ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าคนที่จะทำให้พรเป็นจริงได้ก็คือตัวเราเองแท้ๆ... ตัวเรา... ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย)
ขณะที่เธอกำลังคิดไปเรื่อยๆ ฮินะก็มาเจอเธอพอดี
ฮินะ : โอเน่จัง...?
ซาโยะ : ฮินะ?
ฮินะ : ดีจัง มาอยู่ที่นี่เอง! หนูเห็นฝนตกหนักมากเลยจะเอาร่มไปให้ที่สตูดิโอ แล้วยูกินะจังก็บอกว่าวันนี้พี่ไม่ได้ไปซ้อม แต่ก็น่าจะยังอยู่แถวๆนี้เลยให้หนูเอาร่มมาให้น่ะ นี่ค่ะ
ฮินะยื่นร่มให้พี่สาวของเธอแต่ซาโยะจู่ๆก็พูดขึ้นมา
ซาโยะ : ...ทำไมล่ะ... เพราอะไร...
(ทำไมไม่ว่าเราจะปล่อยและทอดทิ้งเธอจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เธอก็ยังคอยอยู่ข้างพี่ตลอดล่ะ... ทั้งๆที่ฮินะคอยอยู่ข้างเราตลอดแท้ๆ แต่เรากลับ... เรากลับโทษทุกๆอย่างไปที่ฮินะ...)
ท่ามกลางสายฝนที่โปรยลงมา น้ำตาซาโยะก็เริ่มไหลออกมาจากความรู้สึกผิด
ฮินะ : โอะ โอเน่จัง!? เป็นอะไรหรือเปล่า... นะ หนูขอโทษ หนูทำอะไรไม่ดีอีกแล้วหรือเปล่า...
ซาโยะ : ฮินะ... พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษนะ...!
雨と涙 หยาดฝนและหยาดน้ำตา : にんじん แครอท
ช่วงที่รอฝนหยุดตก ซาโยะขอโทษที่จู่ๆก็ร้องไห้ต่อหน้าฮินะ ฮินะชวนคุยไปเรื่อยๆ
"PasPalettes สนุกมั้ย" ซาโยะถามฮินะ หลังจากฟังฮินะเล่าเรื่อง PasPale บ่อยๆซาโยะก็เห็นได้ว่า PasPale ตอนนี้ได้กลายเป็นหนึ่งสิ่งสำคัญของฮินะไปแล้ว สำหรับฮินะนั้นแรกๆก็ลำบากอยู่ แต่พอผ่านไปก็ดีกว่าที่คิด แถมสมาชิก PasPale ก็มีแต่คนที่น่าสนใจ
ฮินะชวนซาโยะให้แวะไปที่ออฟฟิศของ PasPale ดูบ้าง ทุกคนที่นั่นอยากลองคุยกับซาโยะดู คงเพราะฮินะไปพูดเรื่องของซาโยะไว้บ่อยๆ จากนั้นฮินะก็พูดถึงคาเฟ่ใกล้ๆออฟฟิศแล้วบอกว่าสตูเนื้อที่ร้านนั้นอร่อยมาก อยากให้ซาโยะลองกินดู แต่ก็ติดที่ในสตูใส่แครอทที่ซาโยะไม่ชอบ ฮินะเลยชวนคุยเรื่องสาเหตุที่ซาโยะไม่ชอบกินแครอท
ฮินะ : ...อะ เอ่อ นี่ พี่จำได้มั้ย สาเหตุที่พี่ไม่ชอบแครอทน่ะ?
ซาโยะ : สาเหตุเหรอ... ก็คิดว่าไม่น่ามีอะไรเป็นพิเศษนะ
ฮินะ : ไม่หรอก มันมีเหตุผลนะ พี่อาจจะลืมไปแล้ว แต่หนูจำได้นะ
เมื่อก่อนคนที่ไม่ชอบแครอทน่ะคือหนูต่างหากใช่มั้ยล่ะ?
ซาโยะ : ฮินะน่ะเหรอ? ที่เธอไม่ชอบน่ะคือพวกเต้าหู้ที่มันจืดๆไม่ใช่เหรอ?
ฮินะ : อึ อื้อ ตอนนี้เองก็ยังไม่ค่อยว้าวสักเท่าไร...
ตอนเด็กๆหนูก็ไม่ชอบแครอทเหมือนกันล่ะ แล้วก็นะ พอหนูกินแครอทเหลือ พี่ก็ช่วยกินให้แทนเพื่อที่หนูจะได้ไม่โดนดุไงล่ะ
ซาโยะ : พี่น่ะเหรอ?
ฮินะ : แต่ว่านะ เพราะพี่กินส่วนที่หนูเหลือไว้ พี่เลยกินส่วนของตัวเองไม่หมด คนที่โดนดุแทนที่จะเป็นหนู กลายเป็นพี่ที่โดนดุแทน... นั่นคงกลายเป็นสาเหตุที่พี่ไม่ชอบแครอทแหละ...
ซาโยะ : งั้นหรอกเหรอ...
ฮินะ : หนูน่ะตอนนี้เฉยๆกับแครอทแล้ว แต่พี่ก็ยังคงไม่ชอบแครอทอยู่ จะว่าไงดีล่ะ... หนูเนี่ยเอาแต่สร้างปัญหาให้พี่ตลอดเลยเนอะ ขอโทษนะคะ พี่...
ซาโยะ : เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก ถึงจะจำไม่ค่อยได้ แต่มันก็เป็นสิ่งที่พี่เลือกเอง...
แต่ว่า นั่นสินะ สมัยนั้นยังมีเรื่งที่พี่พอทำให้ฮินะได้บ้างสินะ...
ฮินะ : อื้อ ขอบคุณสำหรับตอนนั้นนะ พี่จ๋า
ตอนที่ 5 สัญญา
สองพี่น้องกลับมาถึงบ้าน ซาโยะคิดว่าคงถึงเวลาสักทีที่เธอจะต้องบอกความรู้สึกของเธอกับฮินะตรงๆ
ฮินะ : เอ๋... หมายความว่ายังไงเหรอ?
ซาโยะ : ....พี่ไม่อยากถูกเอาไปเปรียบเทียบกับเธอ เพราะงั้น พี่ก็เลยเริ่มเล่นกีตาร์ที่เธอยังไม่ได้สนใจ แต่เธอก็เริ่มเล่นกีตาร์ตามหลังพี่ ไม่ทันไรเธอก็ตามทันและแซงหน้าพี่ไป
ฮินะ : พี่... มันไม่ใช่แบบนั้นนะ...!
ซาโยะ : ไม่เป็นไรหรอก ฮินะ เธอก็คงรู้อยู่แล้ว ว่าตัวเองน่ะเก่งกว่าพี่...
เอ่ยมาถึงตอนนี้ซาโยะก็เริ่มกัดฟันพูด ไม่ว่าจะเพราะสมเพชตัวเอง หรือเหตุผลใดก็แล้วแต่
ฮินะ : พี่จ๋า... อย่าพูดไปมากกว่านี้เลยนะ...!
ซาโยะ : ไม่ ไม่ได้หรอก ถ้าไม่พูดล่ะก็... ถ้าไม่พูดออกไปล่ะก็ พี่ก็คงไม่อาจเปลี่ยนแปลงตัวเองได้สักที...
หลังจากเห็นเธอแสดงแล้ว พี่น่ะกลัว ทั้งปมด้อยของตัวเองและความเกลียดที่มีต่อเธอมันก็เพิ่มมากขึ้น... ก่อนหน้านี้ได้ไปงานทานาบาตะด้วยกันมาสินะ
ฮินะ : อื้อ หนูจำได้
ฮินะ : อื้อ หนูจำได้
ซาโยะ : วันนั้นพี่เขียนขอพรไปว่า ขอให้คุยกับฮินะได้อย่างตรงไปตรงมา... สิ่งที่จะทำให้คำขอนั้นเป็นจริงน่ะไม่ใช่ดวงดาว แต่เป็นพี่ต่างหาก พี่น่ะรู้ตัวดี เพราะงั้นก็เลยพยายามสร้างโอกาสให้ได้อยู่กับเธอมากขึ้น คำขอที่เขียนไปจะได้เป็นจริง ......แต่ว่านะ หลังจากที่เห็นการแสดงของเธอ พี่ก็กลับไปหนีอีกครั้ง ตอนนั้นที่ได้เห็นเธอแสดง พี่สัมผัสได้ว่าเธอน่ะทั้งมีฝีมือและก็มีเสน่ห์ เธอสนุกไปกับดนตรี... แตกต่างจากพี่ พี่น่ะเพื่อที่จะไม่แพ้เธอ และได้รับการยอมรับ ก็ฝึกฝนเพิ่มฝีมือเรื่อยมา...
เสียงกีตาร์ของพี่น่ะ มันก็เป็นแค่เสียงที่น่าเบื่อ พี่เริ่มรู้สึกอย่างงั้นได้อย่างชัดเจน กีตาร์ที่เล่นเพื่อไม่อยากแพ้เธอน่ะ... จะฟังดูน่าเบื่อมันก็แน่นอนอยู่แล้ว
พอแล้ว... พอกันที... ทั้งตัวพี่ที่เอาแต่บรรเลงเสียงกีตาร์ที่น่าเบื่อ ตัวพี่ที่หนีจากพรที่ตัวเองขอ ทั้งหมด... ทั้งหมดนั่นแหละ!
..
.
ฮินะ : พี่... พี่จ๋าคนโกหก!!!
ฮินะตะโกนใส่พี่ของเธอ
ซาโยะ : เอ๋...?
ฮินะ : พี่สัญญากับหนูไว้แล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าจะไม่เลิกเล่นกีตาร์เพราะอีกฝ่ายเป็นสาเหตุน่ะ! หนูน่ะดีใจมากๆเลยนะที่สัญญากันแบบนั้น... หนูน่ะชอบกีตาร์ที่พี่เล่นมากเลยนะ! ตอนนี้น่ะรู้สึกว่ามันว้าวกว่าเมื่อก่อนมากๆเลย... เอ่อ... กีตาร์ที่พี่เล่นมันสนุกมาก พี่ไม่รู้เลยเหรอ? หนูไม่เคยคิดว่ากีตาร์ที่พี่เล่นมันน่าเบื่อเลยนะ! เพราะหนูฟังพี่เล่นกีตาร์ หนูก็เลยเริ่มเล่นตามนะ
ซาโยะ : ฮินะ...
ฮินะ : หนูทำให้พี่เจ็บปวดไปโดยไม่รู้ตัวอีกแล้วสินะ ขอโทษนะ พี่จ๋า แต่ว่า... หนูไม่อยากให้พี่เลิกเล่นกีตาร์นะ
จะด้วยเหตุผลอะไรก็ได้ ถ้าพี่รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาล่ะก็จะโทษหนูก็ได้ ถ้าทำอย่างงั้นแล้วทำให้พี่เล่นกีตาร์ต่อไปล่ะก็... หนูอยากกลับไปสนิทกับพี่เหมือนก่อน แต่กลับสร้างความเจ็บปวดให้พี่ซะได้...
ไม่เป็นไรหรอกนะ จะเกลียดหนูก็ได้
แต่พี่จ๋าที่เลิกเล่นกีตาร์แล้วไม่รักษาสัญญาน่ะ... หนูน่ะเกลียดที่สุดเลย!!
ฮินะได้แต่ร้องให้ แล้วซาโยะก็พูดขึ้นมา
ซาโยะ : ทั้งๆที่เธอนำหน้าพี่ไป แต่เธอก็หยุดรอพี่
บางครั้งเธอก็ยื่นร่มมาให้ คอยปกป้องพี่จากความเจ็บปวด... พี่น่ะไม่เคยตอบรับความหวังดีของเธอเลย แต่ว่า... นั่นสินะ สัญญาที่ให้ไว้กับเธอ... กับพรที่ขอในวันนั้น มันไม่ได้ต่างกันเลย พี่น่ะไม่ใช่คนที่จะยอมรับเรื่องที่เธอเอาแต่ก้าวนำพี่ตลอดได้ง่ายๆหรอก
แต่ว่านะ... สักวัน...
เพื่อที่พี่จะสามารถยืนคู่กับเธอและก้าวไปด้วยกันกับเธอได้ พี่จะเล่นเสียงกีตาร์ที่น่าเบื่อต่อไป และเพื่อที่สักวันหนึ่ง... พี่จะสามารถภูมิใจในเสียงกีตาร์ของตัวเองได้
ฮินะ : พี่...
ซาโยะ : พี่ให้เธอนำหน้าไปได้อีกแล้วสินะ .......ขอบคุณนะ ฮินะ
พี่จะตามเธอให้ทันแน่นอน เพราะงั้นรอหน่อยนะ
แล้วฮินะที่ได้ฟังคำของพี่สาวก็น้ำตาคลอ
ฮินะ : อื้อ!... สัญญานะ พี่จ๋า!
ENDING เสียงเพลงของซาโยะ
วันถัดไป ซาโยะสามารถกลับมาซ้อมได้ตามปกติแล้ว เธอเล่นดีเหมือนแต่ก่อน ทุกคนต่างก็ดีใจ ตอนพักอาโกะ ริงโกะ และริสะออกมาคุยกันข้างนอก อาโกะเล่าเรื่องที่เธอชวนซาโยะไปคาเฟ่แต่ซาโยะปฏิเสธ ริสะจึงบอกว่าที่อาโกะชวนเพราะอาโกะเป็นห่วงซาโยะ และคิดว่าซาโยะน่าจะรับรู้ความเป็นห่วงของอาโกะได้ ตอนนี้ซาโยะดีขึ้นแล้ว อาโกะเลยกะจะชวนซาโยะไปคาเฟ่อีกครั้ง
ในสตูดิโอ ยูกินะเข้ามาคุยกับซาโยะ
ยูกินะ : วันนั้น ได้รับร่มที่ฝากฮินะเอาไปให้แล้วสินะ
ซาโยะ : อื้อ ได้รับแล้วค่ะ
ยูกินะ : วันนี้ได้ฟังเธอเล่นแล้วก็คิดได้น่ะ ได้รับแล้วจริงๆด้วยสินะ จะพูดอีกครั้งนะ การเล่นของเธอวันนี้น่ะถูกต้องแม่นยำ และวิเศษเลยล่ะ
ซาโยะ : ..... ฉันในตอนนีน่ะยังอ่อนหัดอยู่ ฉันคิดแบบนั้น
แต่ว่า เพื่อที่สักวันฉันจะสามารถชอบเสียงกีตาร์ของตัวเองได้ เพื่อที่จะยืดอกพูดอย่างภูมิใจได้ว่านี่แหละคือ "เสียงของฮิกาวะ ซาโยะ" จนกว่าจะถึงวันนั้นฉันจะไม่เลิกเล่นกีตาร์ค่ะ
เพราะว่านั่นคือคำสัญญาที่ให้ไว้กับน้องสาว... กับฮินะค่ะ
ยูกินะ : ซาโยะ..... ตอนที่ฉันกังวลเรื่องที่จะร้องเพลงของคุณพ่อ ฉันก็รู้สึกแบบเธอเหมือนกัน
การจะตัดสินใจอะไรบางอย่างน่ะเป็นเรื่องน่ากลัว เป็นเรื่องที่ต้องการความกล้า......
เสียงของเธอที่มุ่งเผชิญกับความกลัวนั้น จากนี้มันจะไปได้ถึงไหนกันนะ
ซาโยะ : ค่ะ... เพื่อที่จะสามารถขึ้นแสดงแล้วทำให้ทั้งมินาโตะซัง ทั้งสมาชิกทุกคน แล้วก็ฮินะตกใจได้ ฉันจะฝึกฝนต่อไปค่ะ
ยูกินะ : ฉันคาดหวังอยู่นะ
ยูกินะยิ้มตอบรับ
.
.
.
.
แล้วอาโกะก็เข้ามา
อาโกะ : ซาโยะซังงง อะ ยูกินะซังด้วย ! ไปคาเฟ่ ทานของหวานด้วยกันไหมคะ!
ซาโยะ : ....... ไม่มีเวลาให้เรื่องแบบนั้นหรอกค่ะ ยังต้องฝึกฝนให้มากกว่านี้อีก
ยูกินะ : อื้อ... นั่นสินะ
.
.
.
.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น