[ ＥＶＥＮＴ ] ちぐはぐ！？おかしな お菓子教室 เมื่อซาโยะผู้แสนจริงจังคนนั้นอยากทำขนม!?

OPENING : คลาสสอนทำขนม ณ ร้านกาแฟฮาซาวะ

ที่ร้านกาแฟบ้านฮาซาวะ(บ้านทซึกุมิ) คุณแม่ของทซึกุมิจะจัดคลาสทำขนมในสุดสัปดาห์ที่จะถึงนี้ คุรแม่เลยให้ทซึกุมิช่วยเตรียมงาน แต่เนื่องจากคุณแม่จู่ๆก็มาขอ ทซึกุมิเลยค่อนข้างกังวลว่าจะจัดงานยังไงดีถึงแม้จะได้รับคำแนะนำจากพวกรันแล้วก็ตาม

จุดประสงค์ของการจัดคลาสสอนทำขนมของทางร้านในครั้งนี้ก็เพื่อเพิ่มความนิยมให้แก่ทางร้านกับเพิ่มความสัมพันธ์กับคุณลูกค้า

ทซึกุมิ : ...อื้ม! ได้คุยกับลูกค้าแบบนี้ก็น่าสนุกนะ! อะฮะฮะ ชักจะมีไฟขึ้นมาแล้วสิ! 

เอาล่ะ! ทำโปสเตอร์แล้วเอาไปแปะประกาศที่ย่านการค้าดีกว่า! จำนวนอาจจะเยอะไปหน่อย... แต่ถ้าตั้งใจทำล่ะก็เดี๋ยวก็เสร็จ! คุณแม่คะะะะ เดี๋ยวหนูไปที่ย่านการค้าล่ะนะคะ!

.

.

.

ก่อนวันจัดคลาส

ทซึกุมิ : จะว่าไปพรุ่งนี้ปิดรับใบสมัครเข้าคลาสสอนทำขนมแล้วสินะ ตอนนี้มีคนมาสมัครเยอะมั้ยน้า?  คุณแม่บอกว่าใบสมัครใส่อยู่ในลิ้นชัก ... อ๊ะ เจอะละเจอะละ!　

....เห๊ะ?... ทั้งหมดนี่คือใบสมัครงั้นเหรอ? มะ มีคนมาสมัครเยอะสุดๆไปเลยนะเนี่ย... แบบนี้อาจจะเกินเป้าที่ตั้งไว้ตอนแรกก็ได้... ฉันเอง วันจริงก็ต้องเต็มที่หน่อยแล้ว!!

.

.

.

ตัดไปที่ย่านการค้า ซาโยะกับริงโกะเดินอยู่ด้วยกันแล้วซาโยะก็เหลียวไปเห็นโปสเตอร์คลาสทำขนมเข้า

ริงโกะ : นี่มัน...โปสเตอร์คลาสสอนทำขนม... สินะคะ วันจริงจะมีสอนทำคุ้กกี้... น่าสนใจดีนะคะ

ซาโยะ : ชิโระคาเนะซังสนใจเหรอคะ?

ริงโกะ : ขนมพวกคุ้กกี้... ตอนเล่นเกมจะหยิบทานง่ายน่ะค่ะ...

ซาโยะ : ฟังดูสมเป็นเหตุผลของชิโระคาเนะซังดีนะคะ

ริงโกะ : พักนี้ชอบกินคุกกี้ที่อิไมซังทำให้พร้อมกับเล่นเกมไปด้วยน่ะค่ะ...

ซาโยะ : (ชิโระคาเนะซังทำหน้ามีความสุขแบบนี้นี่หายากเหมือนกันแฮะ... แสดงว่าชอบคุกกี้ของอิไมซังมากเลยสินะ แต่จะว่าไปขนมที่อิไมซังทำก็ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นจริงๆนะ อาจจะเพราะด้วยนิสัยแบบนั้นด้วยแหละ และเพราะมีเธอบรรยากาศของวงก็เลยดีอยู่เสมอๆ)

ซาโยะเผลอคิดเพลินอีกแล้ว

ริงโกะ : ฮิคาวะ... ซัง?

ซาโยะ : (...เราเองจะทำขนมแบบนั้นได้มั้ยนะ? ถ้าทำได้ได้ล่ะก็น่าจะพอช่วย Roselia ได้บ้าง...)

ริงโกะ : เอ่อ... ฮิคาวะ... ซัง? กะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?

ซาโยะ : อะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ นี่ก็เริ่มมืดแล้ว กลับกันเถอะค่ะ

.

.

.

กลับมาที่บ้านทซึกุมิวันก่อนวันจริง

ทซึกุมิเตรียมตัวเพื่อให้พร้อมสอนในคลาสวันพรุ่งนี้

ทซึกุมิ : เอ่... อันนี้ใส่ในนี้ ส่วนอันนี้ใส่ในนี้... เอาล่ะ! เตรียมพร้อมเรียบร้อย! ...ฟู่วว พรุ่งนี้แล้วสินะ วันนี้ปิดรับสมัครไปแล้ว มีคนมาเข้าร่วมมากกว่าที่คิดเยอะเลย... จะไหวมั้ยน้า...  จู่ๆก็เกิดกังวลขึ้นมาซะได้...

ต้องไหวสิ! จะมาเป็นแบบนี้ก่อนงานเริ่มไม่ได้เนอะ! เพราะว่าความท้าทายเองก็เป็นเรื่องสำคัญไงล่ะ!

เอาล่ะ ทซึกุมิ กัมบาริมัส!

ตอนที่ 1 : ผู้เข้าร่วมที่ไม่คาดคิด

ทซึกุมิ : (วะ วันจริงแล้ว...!  อือออ คนเยอะกว่าที่คาดไว้เยอะเลยอะ... ถึงจะแค่ให้ทำตามคุณแม่ แต่เราจะสอนคนมากขนาดนี้ได้มั้ยนะ..? มะ ไม่เป็นไรหรอก! เมื่อวานเตรียมตัวยันดึก ไม่ว่าใครจะถามอะไรต้องตอบได้หมดสิน่า! )

เสียงกระดิ่งที่ทางเข้าร้านดังขึ้น คนที่เข้ามานั่นคือ...

ซาโยะ : เอ๋? คุณคือ...

ทซึกุมิ : เอ๊ะ!คุณซาโยะจาก Roselia นี่นา!? 

ซาโยะ : ฮาซาวะซัง... สินะคะ? ...อย่างงี้นี้เอง ร้านกาแฟฮาซาวะนี่ก็คือร้านของบ้านคุณเองสินะคะ

ทซึกุมิ : หรือว่าซาโยะซังเองก็มาเข้าคลาสทำขนมเหือนกันเหรอคะ? 

ซาโยะ : ใช่แล้วค่ะ ก็คุกกี้และขนมน่ะช่วยทำให้คนกินรู้สึกผ่อนคลายได้นี่นา

ทซึกุมิ : เอ๊ะ? อะ จะว่าไปถ้าได้กินขนมอร่อยๆก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นจริงๆด้วยนะคะ

ซาโยะ : ใช่ค่ะ เวลาซ้อมรวมกับวงก็อยากให้มีอะไรมาช่วยให้ผ่อนคลายได้บ้าง ในวงฉันเองก็มีคนทำขนมมาให้กินบ่อยๆเหมือนกัน... แต่ว่ามีครั้งหนึ่งที่คนคนนั้นมาซ้อมไม่ได้ แล้วทุกคนก็ไม่เป็นอันซ้อมกันเลย 

*อีเวน์ Roselia ที่ริสะป่วย

ทซึกุมิ : งะ งั้นเหรอคะ 

ซาโยะ : ถ้าหากชั้นทำขนมแล้วเอาไปให้ทานกัน... ก็น่าจะพอช่วยให้บรรยากาศแบบนั้นดีขึ้นได้ เพราะงั้นเพื่อไม่ให้ซ้ำรอยเดิมหากเกิดเรื่องคล้ายๆกันอีก ฉันก็เลยมาเรียนทำขนมน่ะค่ะ

ทซึกุมิ : อย่างงี้นี่เอง เหตุผลนี้เองสินะคะ 

ซาโยะ : ใช่แล้วค่ะ

ทซึกุมิ : (ซาโยะซังเนี่ยเป็นคนจริงจังจังนะ...)

ทซึกุมิได้ฟังเหตุผลที่ซาโยะมาเรียนทำขนมก็ชื่นชมจนเผลอมองหน้าซาโยะ

ซาโยะ : ฮาซาวะซัง? มีอะไรติดอยู่ที่หน้าฉันหรือเปล่าคะ? 

ทซึกุมิ : อะ ปล่าวค่ะ! แค่คิดว่าคุณซาโยะเนี่ยสุดยอดเลยนะคะ คำนึงถึงวงแบบนี้

ซาโยะ : สุดยอดงั้นเหรอคะ? ฉันคิดว่าการทำเพื่อวงน่ะเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว...

ทซึกุมิ : ถึงอย่างนั้นคนที่ทำเพื่อวงได้จริงๆอย่างซาโยะซังน่ะสุดยอดจริงๆนะคะ! 

ซาโยะ : งะ งั้นเหรอคะ... แต่ว่าชั้นน่ะยังเป็นมือใหม่อยู่ จะทำได้หรือเปล่านะ...

.

.

.

แล้วการสอนทำขนมก็เริ่มขึ้น

.

.

.

สิ่งที่จะทำกันในวันนี้คือไอซิ่งคุ้กกี้ ซาโยะคิดว่าน่าจะทำยากกว่าคุกกี้ปกติแต่ทซึกุมิบอกไม่ต้องกังวล แค่ใส่น้ำตาลตกแต่งเพิ่มเติมก็พอ ส่วนรายละเอียดวิธีทำอื่นที่ซับซ้อนเดี๋ยวคุณแม่จะเป็นคนอธิบายเอง ไว้เกิดมีอะไรไม่เข้าใจก็ให้ตามได้ไม่ต้องเกรงใจ 

10 นาทีผ่านไปคุณแม่เรียกทซึกุมิมาแล้วบอกให้ทซึกุมิไปคอยดูซาโยะไว้เพราะคุณแม่เห็นซาโยะดูลนลาน

ทซึกุมิ : (ให้เราไปช่วยซาโยะซังเหรอ... อือออ กังวลจัง... ถึงจะเคยฟังมาจากอาโกะจังก็เถอะ ซาโยะซังเนี่ยเป็นคนที่ทั้งจริงจังแล้วก็เข้มงวดด้วยสินะ... ถ้าเกิดเราอธิบายอะไรผิดไปล่ะ...

(ตะ แต่ซาโยะซังก็ดูลนลานมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วด้วย... อื้อ นั่นสินะ! คนที่บอกว่าจะช่วยก็คือเราเองนี่นา ถ้าฝากให้คุณแม่จัดการก็ไม่ได้สิ! จะ.. จะพยายามนะ!)

ตอนที่ 2 ให้ผสมแค่ไหนดี?

ซาโยะเห็นคนอื่นเริ่มทำกันไปแล้วแต่ตัวเองยังไม่รู้จะเริ่มยังไงดี ทซึกุมิได้เข้ามาช่วย

ซาโยะ : ฮาซาวะซัง... คือฉันไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มยังไงก่อนดี...

ทซึกุมิ : ไม่เป็นไรหรอกค่ะ! ก่อนอื่นก็นวดส่วนผสมให้เข้ากันก่อน จากนั้นก็ขึ้นรูปแล้วก็เอาไปอบแค่นั้นเองค่ะ! การทำคุกกี้น่ะไม่ยากหรอกค่ะ อีกอย่าง เดี๋ยวฉันจะคอยอยู่ข้างๆเอง หากไม่เข้าใจตรงไหไนก็ถามได้เลยนะคะ!

ซาโยะ : ฮาซาวะซัง ขอบคุณค่ะ ยังไงก็จะลองทำดูนะคะ

จากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มลงมือทำ ก่อนอื่นต้องผสมเนยลงไปจนเริ่มมีสีขาว แต่ซาโยะไม่ค่อยเข้าใจว่าต้องดูยังไง ผสมแค่ไหนถึงจะพอดี จึงถามทซึกุ ทซึกุเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดีเหมือนกันจึงกังวลว่าถ้าอธิบายไม่ได้ซาโยะก็คงแย่

ซาโยะ : เอ่... ประมาณนี้พอหรือยังนะคะ ฉันคิดว่าเริ่มดูเป็นสีครีมแล้ว...

ทซึกุมิ : อะ เอ่อ... นะ นั่นสินะคะ! ลองผสมคนกันให้ดูขาวกว่านี้อีกหน่อยนะคะ

ซาโยะ : ขะ เข้าใจแล้วค่ะ จะคนผสมเพิ่มอีกนิดนะคะ

ทซึกุมิ : (เฮ่อ... อธิบายไม่ค่อยได้เลยแฮะ ฉันเนี่ย ไม่ไหวเลยนะ...)

แล้วซาโยะก็คนผสมเนยต่อ

ซาโยะ : ...ฟู่ว ...ยังไม่ค่อยขาวเลยแฮะ (ถึงจะดูขาวขึ้นจากเมื่อกี้ก็เถอะ แต่ใครมาเห็นก็คงไม่คิดหรอกว่านี่น่ะขาวแล้ว)

ทซึกุมิ : ...อ่า ซาโยะซัง ! สีเนยเริ่มดูดีขึ้นมาแล้ว เพราะงั้นแค่นั้นก็พอแล้วค่ะ! 

ซาโยะ : ...นี่ขาวแล้วหรอกเหรอคะ? ฉันดูแล้วคิดว่ายังออกเหลืองอยู่เลย...

ทซึกุมิ : ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะ! สีประมาณนี้ก็พอแล้วค่ะ! 

ซาโยะ : ...อย่างงี้นี่เอง จนเนยกลายเป็นสีขาวนี่คือประมาณนี้เองสินะคะ ต้องจำไว้แล้วล่ะค่ะ...

ทซึกุมิ : (ยะ ยังไงตอนนี้ซาโยะซังก็ตามทันขั้นนึงแล้ว... ดีจัง)

ซาโยะ : ต่อไปก็ให้ผสมส่วนประกอบลงไปสินะคะ

ทซึกุมิ : ใช่แล้วค่ะ! มาลองทำกันเถอะค่ะ!

ซาโยะ : เข้าใจแล้วค่ะ  ให้ผสมแค่ไหนดีเหรอคะ?

ทซึกุมิ : นะ นั่นสินะคะ...  ก่อนอื่นก็ผสมให้เข้าเป็นเนื้อเดียวกันก่อนนะคะ

ซาโยะ : เป็นเนื้อเดียวกัน... สินะคะ จะทำดูค่ะ

แล้วซาโยะก็เรื่องทำไอซิ่งคุกกี้ต่อ พอเธอผสมเรียบร้อยแล้วทซึกุก็ให้เอาส่วนผสมที่เสร็จแล้วไปแช่ในตู้เย็น 30 นาที ในช่วงที่รอแช่ ทซึกุก็ขอโทษเรื่องที่เมื่อกี้สอนได้ไม่ค่อยดีเท่าไร

ซาโยะบอกว่าทซึกุสอนได้ดีแล้วทั้งตอนผสมเนยกับผสมส่วนประกอบ คุณแม่ทซึกุเองก็อะธิบายได้อย่างระเอียด แต่ที่ซาโยะรู้สึกยากก็คือ สำหรับคนที่พึ่งเคยทำขนมอย่างซาโยะแล้ว เธอไม่รู้ว่าต้องกะยังไงถึงเรียกว่าพอดี เห็นได้จากตอนผสมเนยที่ไม่รู้ว่าต้องผสมเท่าไรจึงออกสีขาว กับตอนผสมส่วนประกอบที่ไม่รู้ว่าดูยังไงถึงเป็นเนื้อเดียวกัน

ทซึกุบอกว่าถ้าตอนนั้นเธอสามารถอธิบายให้ซาโยะฟังได้อย่างชัดเจนก็คงไม่ทำให้ซาโยะต้องลำบาก

ทซึกุมิ : คนที่มาสอนอย่างฉันจะมาสับสนเองแบบนี้ไม่ได้สินะคะ เพราะเดี๋ยวจะพาซาโยะซังกังวลไปด้วย อะฮะฮะ...

ซาโยะเห็นทซึกุตั้งใจ พยายามที่จะมาสอนมือใหม่อย่างเธอ และยังเห็นว่าทซึกุเป็นคนเอาการเอางานอีกด้วย จากนั้นซาโยะก็คิด่าจะทำความสะอาดโต๊ะ ขณะที่เธอกำลังจะหยิบ*ลูกบอล ....
*ในบทเขียนไว้ว่า "บอล" ผมคิดว่าคงเป็นลูกบอลเล็กๆที่เป็นอุปกรณ์ทำขนม

ซาโยะ : เอ่อ... ลูกบอลนี่ก็...

ว๊าย!

ทซึกุมิ : หวา! ซาโยะซังเกิดอะไรขึ้นคะ!?

เหมือนซาโยะจะพลาดทำบอลตก

ซาโยะ : ขะ ขอโทษด้วยค่ะ ฉันทำบอลตกไปแล้ว

ทซึกุมิ : มะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ! เดี๋ยวชั้นเก็บให้เอง ส่วนซาโยะซังก็...

เหวอ!

รอบนี้เหมือนทซึกุเองก็ทำบอลหลุดมือเหมือนกัน

ซาโยะ : ฮาซาวะซัง!? เป็นอะไรมั้ยคะ?

ทซึกุมิ : ขะ.. ขอโทษค่ะ! ทางนี้เองก็ทำบอลหล่นเหมือนกัน... โถ่... ไม่ไหวเลยนะฉันเนี่ย...

ซาโยะเห็นแล้วก็เผลอขำน้อยๆออกมา

ซาโยะ : ฟุฟุ ถ้างั้นเก็บด้วยกันเถอะนะคะ

ทซึกุมิ : นะ.. นั่นสินะคะ ถ้างั้น... มาเก็บด้วยกันนะคะ อะฮะฮะฮะ

แล้วทั้งคู่ก็ก้มไปเก็บบอลของตัวเองที่หล่นด้วยกัน

.

.

.

(จากผู้แปล ผมว่าท้ายตอน สองคนนี้น่ารักมากนะครับ นึกภาพสาวน้อยสองคนก้มไปเก็บบอลที่ตกใต้โต๊ะด้วยกันดูสิครับ แถมยังหัวเราะในความเป๋อของอีกฝ่ายอีก น่าร้ากกกก (จินตนาการ)

ตอนที่ 3 ไม้บรรทัด มาแล้ว!

หลังจากเอาส่วนผสมออกมาจากตู้เย็น การสอนก็ดำเนินต่อ คราวนี้คือให้รีดขยายส่วนผสมแล้วให้ได้ความหนา 5 มิล ซาโยะเลยขอให้ทซึกุเอาไม้บรรทัดมาเพื่อจะได้วัดความหนาให้ได้ตามนั้น(กะจะเอาซะเป๊ะเชียว)

ทซึกุมิ : เอ๋? ไม้บรรทัดเหรอคะ?

ซาโยะ : ต้องให้ได้ออกมาห้ามิล เลยอยากขอใช้ไม้บรรทัดหน่อยน่ะค่ะ

ทซึกุมิ : (ซาโยะซังเนี่ยเป็นคนเอาจริงเอาจังจริงด้วย ไม่ใช่แค่เรื่องทำขนม คงจริงจังกับหลายๆเรื่องด้วยสินะ) 

ซาโยะซัง ถึงจะบอกว่า 5 มิล แต่แค่กะคร่าวๆก็พอแล้วล่ะค่ะ! 

ซาโยะ : งั้นหรอกเหรอคะ

ทซึกุมิ : ใช่แล้วค่ะ! คุ้กกี้ที่หนาๆเองก็มีใช่มั้ยล่ะคะ

ซาโยะ : นั่นสินะคะ แต่ว่า... (คร่าวๆที่ว่านั่น ฉันเองก็กะไม่ได้น่ะสิ...)

ไม่ว่ายังไงซาโยะก็ยังคงเป็นกังวล ทซึกุจึงบอกว่าจะคอยทำไปด้วยกัน ซาโยะจึงมีสีหน้าที่สบายใจขึ้น แล้วทั้งคู่ก็รีดส่วนผสม เสร็จแล้วซาโยะก็ลองมองกะๆดู ทซึกุเลยไปเอาไม้บรรทัดมาลองวัด แต่ดันได้ออกมาตั้ง 10 มิล ซึ่งไม่ใกล้เคียงกับ 5 มิลเลย(ฮา)

จากนั้นทซึกุก็อธิบายเรื่องการใช้ส่วนผสมต่างๆว่าการทำขนมแต่ละแบบก็ใช้ความหนาของส่วนผสมหรืออัตราส่วนของวัตถุดิบต่างกันไป ตอนนี้สำหรับซาโยะแล้วทซึกุก็เป็นครูคนนึงนั่นเอง

คุยกันแล้วก็มาลองวัดความหนาอีกรอบ ซึ่งรอบนี้ได้ 5 มิลเป๊ะๆ

ทซึกุมิ : เอ่... อ๊ะ! สุดยอด! ได้ 5 มิลพอดีเลยล่ะค่ะ! 

ว้าววว ยินดีด้วยค่ะซาโยะซัง! จะวัดจากตรงไหนก็ได้ 5 มิลพอดีเลยล่ะค่ะ!

ซาโยะ : นะ.. น่ายินดีขนาดนั้นเลยเหรอคะ?  

แต่ก็... ขอบคุณนะคะ ฟุฟุฟุ

ซาโยะเองก็ดีใจเหมือนกันที่ทซึกุยินดีให้เธอขนาดนี้

แค่รีดส่วนผสมเองแท้ๆแต่ยินดีกับเรามากขนาดนี้... เราเองก็พลอยดีใจไปด้วยนะเนี่ย)

ทซึกุมิ : มาต่อขั้นถัดไปกันเถอะค่ะ

ซาโยะ : ค่ะ จะพยายามค่ะ ต่อไปให้ทำอะไรเหรอคะ?

ทซึกุมิ : ต่อไปก็ใช้แป้นพิมพ์ตัดส่วนผสมออกมาเป็นรูปค่ะ ลองเลือกรูปที่ต้องการจากแป้นพิมพ์พวกนี้ดูสิคะ

ซาโยะ : มีหลายรูปเลยนะคะ เอาอันไหนดีนะ...

แล้วซาโยะก็เลือกมาสามอัน

.

.

.

ตอนที่ 4 สิ่งที่เหมือนกันของทั้งสองคน

ซาโยะตั้งใจค่อยๆตัดคุ้กกี้มาก ทซึกุที่ดูอยู่เลยเกิดสงสัยในใจว่าซาโยะกำลังทำคุ้กกี้เพื่อคนสำคัญอยู่หรือเปล่า

หลังจากซาโยะตัดเสร็จแล้ว เธอก็เอาคุ้กกี้วางลงบนคุ้กกิ้งชีทเพื่อที่จะเอาเข้าอบในเตาอบ ขณะที่รอให้อบเสร็จ ซาโยะกับทซึกุก็จัดการล้างอุปกรณ์ ทซึกุบอกมีเวลา 20 นาที ค่อยๆล้างไปก็ได้ แล้วซาโยะก็พูดกับทซึกุ

ซาโยะ : เอ่อ... ฮาซาวะซัง ขอบคุณนะคะ

ทซึกุมิ : เอ๋ จู่ๆทำไมถึง...

ซาโยะ : เพราะได้ฮาซาวะซังช่วย ก็เลยทำได้มาถึงขั้นนี้ ถ้าเป็นฉันแค่คนเดียวล่ะก็คงทำไม่ได้แน่ค่ะ เพราะงั้น ขอบคุณมากเลยนะคะ

ทซึกุมิ : มะ ไม่หรอกค่ะ ฉันน่ะไม่ได้ทำอะไรเลย... ทั้งหมดน่ะเพราะซาโยะซังพยายามต่างหากค่ะ

ซาโยะ : ไม่ใช่หรอกค่ะ ในคลาสสอนทำขนมนี้น่ะ ฉันได้ฮาซาวะซังช่วยสอนเรื่องสำคัญให้นะคะ

ทซึกุมิ : เรื่องสำคัญ... เหรอคะ?

ซาโยะ : ใช่ค่ะ อาจจะเป็นเพราะนิสัยของฉันก็ได้ ฉันน่ะไม่ค่อยรู้ว่าควรจะผ่อนผันยังไง ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะดูเกินๆไปซะตลอด แต่จากการทำคุ้กกี้ครั้งนี้ฮาซาวะซังก็สอนเรื่อง "ปริมาณ" ให้

"การจะทำอะไรมันไม่จำเป็นต้องเป๊ะไปซะทุกเรื่องก็ได้" เพื่อที่จะสอนฉันฮาซาวะซังทั้งตั้งใจ ทั้งพยายาม...  

ฉันน่ะได้ความใส่ใจของฮาซาวะซังช่วยไว้นะคะ จุดนั้นของฮาซาวะซังน่ะ ฉันว่ามันวิเศษมากเลยล่ะค่ะ

ทซึกุมิ : ...พอมีคนพูดด้วยแบบนั้นแล้วก็เขินเหมือนกันนะคะ... ขะ.. ขอบคุณค่ะ!

อะ เอ่อ... พูดแล้วอาจเสียมารยาทก็ได้แต่ว่า... พอวันนี้ได้มาลองทำคุ้กกี้ด้วยกันแล้วก็รู้สึกว่า ฉันกับซาโยะซังก็มีอะไรที่คล้ายๆกันอยู่น่ะค่ะ

ซาโยะ  : เอ๋?

ทซึกุมิ : เหมือนกับที่ซาโยะซังพูด ฉันเองก็ไม่ถนัดเรื่องผ่อนเบาเหมือนกัน มีคนบอกแบบนั้นบ่อยๆ อ่าฮะฮะ... คิดว่าฉันเอาตัวเองไปเหมารวมกับซาโยะซังสินะคะ ขอโทษด้วยค่ะ...

ซาโยะ : ไม่เลย ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะฉันเองก็รู้สึกคล้ายๆกับฮาซาวะวังเหมือนกัน

ทซึกุมิ : จะ.. จริงเหรอคะ? อา ดีจัง งั้นก็แสดงว่าซาโยะซังคิดเหมือนกับที่ฉันคิดสินะคะ ยังไงดีล่ะ แบบนี้มัน... ดีใจ? ไม่สิ ต้องพูดว่าน่าอาย มากกว่าแฮะ...

ซาโยะจ้องมองทซึกุที่ดูท่าทางดีใจ

ซาโยะ : นี่ฮาซาวะซัง กว่าคุ้กกี้จะอบเสร็จยังพอเหลือเวลาอยู่ มาคุยกันอีกสักหน่อยดีมั้ยคะ? ฉันอยากรู้เรื่องของฮาซาวะซังมากกว่านี้น่ะค่ะ

ทซึกุมิ : ค่ะ! ยินดีค่ะ! ฉันเองก็อยากรู้เรื่องของซาโยะซังให้มากกว่านี้เหมือนกันค่ะ!

ทซึกุเล่าเรื่องของคนในวงให้ฟัง ทุกคนต่างเป็นคนเก่ง ทซึกุภูมิใจในเพื่อนๆของเธออย่างมาก แะเธอเองก็อยากไล่ตามเพื่อนๆให้ทัน

ทซึกุมิ : เพื่อที่จะไล่ตามทุกคนให้ทัน เพื่อที่แผ่นหลังที่อยู่ข้างหน้าจะไม่ออกห่างไปมากกว่านี้ ฉันเองก็เผลอรีบร้อนเกินไปเหมือนกัน...

ซาโยะ : (ฮาซาวะซังเนี่ยเหมือนกับเราจริงๆด้วยนะ... ทั้งเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับสมาชิกคนอื่น ทั้งรู้สึกว่าตัวเองรีบร้อน... เหมือนกับที่เราเอาตัวเองไปเทียบกับฮินะ...) 

ทซึกุมิ : อะฮะฮะ ขอโทษนะคะ ที่ตอนหลังฟังดูซีเรียสซะได้ 

ซาโยะ : ไม่หรอกค่ะ อาจจะพูดได้ไม่ดีนัก แต่ฉันเองก็รู้สึกเหมือนกับฮาซาวะซังค่ะ

ทซึกุมิ : เหมือนกับฉันเหรอคะ...?

ซาโยะ : ใช่ค่ะ อาจจะไม่ค่อยเห็นโผล่มาที่ CiRCLE เท่าไร แต่ฉันมีน้องสาวที่ชื่อฮินะอยู่ค่ะ ฮินะน่ะต่างกับฉัน ไม่ว่าอะไรก็ทำได้หมด เรียกได้ว่าอัจฉริยะเลยล่ะ เท่าที่ฉันเห็น ไม่มีอะไรที่เด็กคนนั้นทำไม่ได้เลยล่ะ

ฉันน่ะชอบเผลอเอาตัวเองไปเทียบกับน้องสาวบ่อยๆ "ทั้งๆที่ฮินะทำได้แท้ๆ แต่ทำไมเรากลับ..." แบบนั้น เพราะงั้นความรู้สึกที่อยากไล่ตามทุกคนให้ทันของฮาซาวะซัง ฉันว่าฉันเข้าใจดีค่ะ

ทซึกุมิ : ซาโยะซัง...

ซาโยะ : ความใส่ใจของฮาซาวะซังน่ะ ฉันว่าเป็นสิ่งที่วิเศษมากเลยนะคะ เกิดเอาตัวเองไปเทียบกับคนอื่นแล้วมองตัวเองด้อยล่ะก็ อาจจะทำให้คิดมากก็ได้ ......จริงๆแล้วถ้าฉันคิดเองได้แบบนั้นก็ดี

ทซึกุมิ : ฉะ.. ฉันเองก็คิดว่าซาโยะซังที่สามารถมุ่งเข้าหาทุกสิ่งได้อย่างมุ่งมั่นน่ะวิเศษมากเลยนะคะ แถมยังเล่นกีตาร์ได้เก่งมาอีกด้วย ถึงฉันจะเล่นคนละอย่าง แต่ฉันก็นับถือซาโยะซังมากเลยนะคะ!

ซาโยะ : ฮาซาวะซัง... ขอบคุณนะคะ 

เพื่อที่จะไม่หักหลังความคาดหวังที่ฮาซาวะซังมีให้ ฉันจะรีบหาเสียงของตัวเองให้พบนะคะ

ทซึกุมิ : เสียงของตัวเองเหรอคะ...

ซาโยะ : ใช่ค่ะ ฉันน่ะกำลังตามหาเสียงกีตาร์ที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองอยู่ค่ะ ถึงจะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหาเจอ แต่ฉันจะต้องหาให้เจอให้ได้ค่ะ

ทซึกุมิ : (ตามหาเสียงของตัวเอง... เสียงกีตาร์ของซาโยะซัง... สุดยอด เราไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นมาก่อนเลย)

อะ เอ่อ ฉันจะมีเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองได้บ้างรึเปล่านะคะ?

ซาโยะ : ต้องมีแน่นอนค่ะ เพราะฮาซาวะซังน่ะมีข้อดีที่มีแค่ฮาซาวะซังเท่านั้นที่มียังไงล่ะคะ สักวันจะต้องหาเสียงของตัวเองโดยไม่ต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นได้อย่างแน่นอนเลย แล้วฉันเอง ก็ต้อง...

การ"ผ่อนเบา"ที่ได้ฮาซาวะซังช่วยสอน ถ้าหากเอามาปรับใช้ได้สักนิดล่ะก็ ฉันอาจจะให้หาเสียงของตัวเองเจอก็ได้นะคะ...

ทซึกุมิ : ฉะ.. ฉันเองก็จะพยายามหาเสียงของตัวเองให้เจอนะคะ!

.

.

.

ตอนที่ 5 คุ้กกี้รูปกีตาร์

ซาโยะไปเอาคุกกี้ที่อบไว้ออกมาจากเตา ดูรวมๆแล้วอบได้ที่เลยทีเดียว แต่ว่ายังไม่เสร็จเพราะต้องโรยไอซิ่งตกแต่งก่อนก่อน เป็นการวาดตกแต่งด้วยน้ำตาลและชอคโก้ ทซึกุบอกซาโยะว่าไม่ยากหรอก ไม่ต้องเป็นกังวลไป แล้วซาโยะก็ได้ลองทำดู

เหมือนซาโยะจะตกแต่งคุ้กกี้เป็นรูปกีตาร์ แต่เธอวาดรายละเอียดเล็กๆของกีตาร์ไม่ได้ นอกจากนี้ยังมีคุ้กกี้รูปสุนัขและแมวที่รูปตากับจมูกดูเยื้องๆกันทำให้ดูแล้วแปลกๆ

ซาโยะ : นั่นเป็นคุกกี้รูปหมากับแมวน่ะค่ะ แต่วาดตากับจมูกออกมาไม่ค่อยสมดุลเท่าไร หน้าก็เลยดูเบี้ยวๆไปน่ะค่ะ...

ทซึกุมิ : ม.. ไม่หรอกค่ะ! ออกจะน่ารัก! โดยเฉพาะชิ้นที่เป็นรูปหมา ดูแล้วสัมผัสได้ถึงความใส่ใจดีเลยค่ะ! หรือว่า ซาโยซังชอบน้องหมาเหรอคะ?

ซาโยะ : อะ ค่ะ ชอบค่ะ... 

ฮินะเองก็ด้วย...

*ฟังผ่านๆจะมีสองความหมายคือ 1. ชอบหมาค่ะ ฮินะเองก็ชอบหมาเหมือนกัน

กับ 2. ชอบหมาค่ะ... แล้วก็ชอบฮินะด้วย

ทซึกุมิ : งั้นเหรอคะ ถ้างั้นถ้าให้ฮินะเซมไปเป็นของขวัญล่ะก็เธอจะต้องชอบแน่ๆเลยค่ะ!

ซาโยะ : ค่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นก็น่าดีใจนะคะ

ทซึกุมิ : แล้วชิ้นที่เป็นแมวนี่จะให้ใครเหรอคะ?

ซาโยะ : ชิ้นนี้ให้มินาโตะซังค่ะ เพราะก่อนหน้านี้มินาโตะซังพอมองแมวแล้วรู้สึกมีแรงบันดาลใจในการแต่งเพลง เลยคิดว่าจะให้คุ้กกี้รูปแมว เผื่อจะได้ผลเหมือนกันน่ะค่ะ

ทซึกุมิ : อย่างงี้นี่เอง แล้วกีตาร์ก็ช่วยรวมวงเข้าด้วยกันสินะคะ

ซาโยะ : ค่ะ ใช่แล้ว นึกได้ว่าพวกอิไมซังเองก็มีสายคล้องแบบนั้นเหมือนกัน

ทซึกุมิ : (ซาโยะซัง ถึงจะบอกว่าที่มาทำคุ้กกี้เพราะว่าคุกกี้จะช่วยให้ผ่อนคลายก่อนซ้อมก็เถอะ จริงๆแล้วคืออยากทำให้สมาชิกวงกับฮินะเซมไปสินะ ซาโยะซังเนี่ย เป็นคนที่ใจดีจังเลยนะ...)

.

.

.

ซาโยะ : ฮาซาวะซัง มีอะไรติดอยู่บนหน้าฉันเหรอคะ?

ทซึกุมิ : ไม่หรอกค่ะ อีกอย่าง การคิดถึงทุกคนแล้วตั้งใจเลือกรูปทรงเนี่ย ฉันว่าดีมากๆเลยล่ะค่ะ! ความรู้สึกของซาโยะซังจะต้องส่งไปถึง แล้วทำให้ทุกคนดีใจ.. ไม่ใช่สิ ต้องทำให้ทุกคนผ่อนคลายได้แน่ๆค่ะ!

ซาโยะ : ขอบคุณนะคะ ฮาซาวะซังพูดแบบนั้นแล้วทำให้ฉันมั่นใจขึ้นมาเลยค่ะ

ซาโยะจัดการตกแต่งคุ้กกี้จนเรียบร้อย ทซึกุจึงให้จัดการห่อ ซาโยะชอบริบบิ้นที่ทซึกุซื้อเตรียมไว้ ทซึกุบอกว่าจริงๆยังมีลายน่ารักๆอีกเยอะ แต่ตอนนั้นงบไม่พอ เธอจึงชวนซาโยะไปซื้อของด้วยกันถ้ามีโอกาส

ทซึกุมิ : อะ ใช่แล้วล่ะ! ซาโยะซัง ถ้าไม่รังเกียจ ไว้เราไปร้านเครื่องเขียนกันไหมคะ คือคิดว่าจะไปซื้อห่อกับริบบิ้นที่ตอนนั้นไม่ได้ซื้อน่ะค่ะ

ซาโยะ : ร้านเครื่องเขียน* เหรอคะ...

* 雑貨屋 zakkaya นึกคำแปลไม่ค่อยออก จะบอกว่าร้านขายของชำก็ไม่ใช่ เป็นร้านแนวๆ Loft น่ะครับ

ทซึกุมิ : อะ ถ้าซาโยะซังสะดวกน่ะค่ะ... มะ ไม่ได้เหรอคะ?

ซาโยะ : ได้ค่ะ ไปด้วยกันเถอะค่ะ จะรอนะคะ

จบตอน 5

ENDING ข้อดีของคุณ

คลาสสอนทำขนมจบลงไปได้ด้วยดี ทซึกุกับซาโยะคุยกันก่อนที่ซาโยะจะกลับ

ทซึกุมิ : เหนื่อยหน่อยนะคะซาโยะซัง ขอบคุณที่ทนฟังการสอนที่ไม่ได้เรื่องจนวินาทีสุดท้ายนะคะ

ซาโยะ : ทางนี้เองก็ขอบคุณเช่นกันนะคะ ไม่ได้เรื่องอะไรกันล่ะคะ เพราะได้ฮาซาวะซัง ฉันเลยได้ประสบการณ์ดีๆนะคะ

ทซึกุมิ : ง.. งั้นเหรอคะ? ถ้างั้นก็ดีแล้วล่ะค่ะ

ซาโยะ : ฮาซะวะซัง ฉันเองก็อาจจะแนะนำคนอื่นไม่ได้ แต่คุณน่ะมั่นใจในตัวเองให้มากขึ้นเข้าไว้เถอะนะ คุณน่ะมีข้อดีมากมาย โดยเฉพาะการหาข้อดีของคน

ทซึกุมิ : งั้น... เหรอคะ ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลย...

ซาโยะ : ใช่แล้วค่ะ วันนี้น่ะฉันได้รู้ข้อดีนั้นของคุณ 

ใน Afterglow น่ะมีคนหลายๆประเภท แต่การที่สามารถมองเห็นถึงข้อดีของแต่คนได้น่ะ เป็นข้อดีของฮาซาวะซังนะคะ

ทซึกุมิ : ขะ... ขอบคุณนะคะ! (ข้อดีของเรา... ไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดใน Afterglow... แต่เป็นสิ่งที่เป็นของเรา แค่เราเท่านั้นที่มี...

ซาโยะ : ถ้างั้นก็ถึงเวลาแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ จากนี้จะกลับไปช่วยงานทางร้านสินะ? พยายามเข้านะคะ

ทซึกุมิ : ค่ะ! จะพยายามค่ะ!

เสียงกระดิ่งประตูร้านดังขึ้น แล้วก็มีคนเข้ามาในร้านก็คือ...

ฮินะ : สวัสดีค่าาาาา... เอ๋? หรือว่านั่นจะเป็น พี่จ๋านี่นา!

ฮินะพึ่งซ้อมกับวงเสร็จเลยแวะมากับอีฟ

อีฟ : ซาโยะซัง ไม่ได้พบกันนานนะคะ

ฮินะบอกว่าอีฟมีทำงานพิเศษต่อที่นี่ แล้วถามว่าทำไมซาโยะถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ ทซึกุจึงบอกว่าซาโยะมาเข้าคลาสทำขนม ซึ่งซาโยะก็บอกปัดไปเขินๆว่าไม่ต้องบอกเรื่องนั้นก็ได้ ฮินะได้ยินก็อยากกินคุ้กกี้ฝีมือคุณพี่ขึ้นมาทันที

ฮินะ : เหหห พี่จ๋าทำขนมด้วยเหรอ? อยากกินจังงง

ซาโยะ : กะแล้วว่าเธอต้องพูดแบบนั้น นี่ ส่วนของเธอ

ซาโยะยื่นคุ้กกี้ส่วนของฮินะให้

ฮินะ : จริงเหรอ!? ถึงมาบอกให้คืนทีหลังหนูก็ไม่คืนหรอกนะ!

ซาโยะ : ไม่มีใครบอกให้คืนหรอกน่า

ฮินะ : ขอเปิดได้มั้ยอะ? ขอดูข้างในได้มั้ย?

ฮินะตาวาวดูรีบร้อนที่จะเปิดดูขนมที่คุณพี่ทำให้

ซาโยะ : ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ ไว้กลับถึงบ้านค่อย...

พูดไม่ทันจบฮินะก็เปิดแพคเกจอย่างรวดเร็ว

ฮินะ : เย่ะะะ .... ว้าววว น่าร้ากกกก!

ซาโยะ : เห เปิดแล้วเหรอ?

ฮินะ : ก็หนูอยากกินแล้วนี่นาาา ...นี่มัน แฮมสเตอร์? น่ารักจังงง

น้องหมาคุณพี่กลายเป็นแฮมสเตอร์ในสายตาคุณน้องไปซะแล้ว

ทซึ : เอ๊ะ... นั่นหมาไม่ใช่เหรอ...

ซาโยะ : เด็กคนนี้ก็นิสัยแบบนี้แหละ...

ฮินะ : ดีจัง ดีจังงง หนูเองจะทำคุ้กกี้เหมือนพี่ได้บ้างหรือเปล่านะะะะ อะ ปิ๊งออกแล้ว! นี่นี่ พี่จ๋า ไว้สอนหนูบ้างสิ

ซา : ช่วยไม่ได้นะ ไว้พี่จะสอนให้คราวหน้าละกันนะ

ฮินะ : จริงเหรอ!? เย้ย้ย้ย้ย้ย้

อีฟ : ฮินะซัง ดีใจด้วยนะคะ!

แล้วพี่น้องก็เริ่มคุยกัน ส่วนอีฟก็เห็นว่าขนมที่ทำนั่นคือไอซิ่งคุกกี้

อีฟ : ว้าว! นี่มันไอซิ่งคุกกี้สินะคะ รูปร่างน่ารักมากเลยล่ะค่ะ! ถ้ามีโอกาส ไว้ให้ฉันเข้าคลาสบ้างนะคะ!

ทซึกุมิ : อื้ม! หากครั้งหน้าจัดเมื่อไหร่จะชวนอีฟจังนะจ๊ะ

ฮินะจะไปทำชารออีฟเข้างาน  ซาโยะจึงจะกลับก่อน ก่อนกลับซาโยะก็ขอบคุณทซึกุอีกครั้ง

ซาโยะ : ฮาซาวะซัง วันนี้ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ครั้งหน้าไปร้านเครื่องเขียนสินะ จะรอนะคะ

ทซึกุมิ : ค่ะ ฉันเองก็จะรอ! ไว้จะติดต่อไปนะคะ!

ฮินะ : เอ๋!? พี่จ๋ากับทซึกุจังจะออกไปเที่ยวด้วยกันเหรอ?

คุณพี่เงียบไปครู่นึงแล้วก็ตอบ

ซาโยะ : ใช่แล้วล่ะ

ฮินะ : สนิทกันตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย งืออออ ขี้โกงอะ! 

หนูก็อยากไปด้วยอ่าา พาหนูไปด้วยสิ!

ซาโยะกับทซึกุเห็นคุณน้องงอแงก็ขำกันสองคนเบาๆ

.

.

.

จบอีเวนท์

Blue Rose Maid : クッキー、実食　ลองชิมคุ้กกี้

ณ ห้องเรียน 2-B ตอนหลังเลิกเรียน

ซาโยะ : ชิโรคาเนะซัง พอจะมีเวลาว่างสักเดี๋ยวไหมคะ

ซาโยะเรียกริงโกะ เหมือนต้องการให้ช่วยอะไร

ซาโยะ : คือว่า... เอ่อ

ซาโยะลุกลี้ลุกลน แล้วก็หยิบบางอย่างให้ริงโกะ

ริงโกะ  :　นี่มัน... (ถุงห่อน่ารักจัง...) ขอเปิดดูข้างใน... ได้ไหมคะ?

ซาโยะบอกอย่างเขินๆว่าให้เปิดได้ ริงโกะเปิดมาเจอคุ้กกี้ ซาโยะเลยถามว่าจำโปสเตอร์คลาสทำขนมที่เจอด้วยกันตอนเดินอยู่ในย่านการค้าได้มั้ย ซาโยะสนใจก็เลยลองเข้าคลาสดู คุ้กกี้นี้ก็คือคุ้กกี้ที่ทำในคลาสนั้นนั่นเอง

ริงโกะ : งั้นก็หมายความว่า.... ฮิคาวะซังทำเองงั้นเหรอคะ?

ซาโยะ : ใช่แล้วค่ะ ถ้าไม่รังเกียจ อยากให้ชิโระคาเนะซังลองชิมแล้วให้คำแนะนำหน่อยจะได้มั้ยคะ?

ริงโกะ : เข้าใจแล้วค่ะ... ถ้ายินดีให้เป็นฉันล่ะก็... นี่... ไอซิ่งคุ้กกี้สินะคะ? อันที่เป็นรูปกีตาร์นี่... น่ารักมากๆเลยล่ะค่ะ... ...จะให้ทานก็รู้สึก... เสียดายจัง
ถ้างั้น.... จะทานล่ะนะคะ

ซาโยะจ้องหน้าริงโกะอย่างจดจ่อรอคำแนะนำ ริงโกะถูกจ้องขนาดนี้ก็เลย...

ริงโกะ : อะ... เอ่อ...

ซาโยะ : อะ ขอโทษด้วยค่ะ โดนจ้องแบบนี้คงทานลำบากสินะคะ...

ริงโกะ : มะ... ไม่ค่ะ... ถ้างั้น  ทานล่ะนะคะ

แล้วริงโกะก็ค่อยๆกิน

ซาโยะ : ปะ.. เป็นอย่างไรบ้างคะ ถึงจะคิดว่าพอจะทำออกมาได้ดีแล้วก็เถอะ...

.

.

.

ริงโกะ : อะ... อร่อย...

ซาโยะ : จะ... จริงเหรอคะ?

ริงโกะ : ค่ะ... ทำคุ้กกี้ที่อร่อยขนาดนี้ได้... ซาโยะซังนี่... สุดยอดเลยนะคะ

ซาโยะ : งั้นเหรอคะ ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีแล้วล่ะค่ะ

ริงโกะ : อยากกินให้หมด... ตอนนี้เลย... แต่ว่าคงจะน่าเสียดาย... ขอเก็บไว้กินตอนกลับไปเล่นเกมที่บ้านนะคะ...

ซาโยะ : ดีที่ทำรูปร่างออกมาให้หยิบทานง่ายนะคะ

ริงโกะ : ค่ะ วันนี้มีคุ้กกี้อร่อยๆ... ต้องเล่นได้ดีกว่าปกติแน่ๆเลยค่ะ...

ซาโยะ : อย่าเล่นมากจนเกินไปแล้วกันนะคะ

ริงโกะ : ค่ะ!... เอ่อ.... ฮิซาวะซัง

ซาโยะ : มีอะไรเหรอคะ?

ริงโกะ : ขอบคุณสำหรับคุ้กกี้นะคะ

クッキーづくり ทำคุ้กกี้ : クッキーの感想 ความเห็นเรื่องคุกกี้

ซาโยะเอาคุ้กกี้ไปให้สมาชิกในวงกินเรียบร้อยแล้ว หลังเลิกซ้องซาโยะก็เดินกลับกับริสะระหว่างทางซาโยะก็เอาแต่เหลือบไปจ้องหน้าริสะ พอคุยเรื่องซ้อมซาโยะก็ดูไม่ค่อยสนใจมากนัก ริสะเลยถามซาโยะว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

ซาโยะ : คือว่า... วันนี้ฉันเอาคุ้กกี้ทำเองมาให้สินะคะ

ริสะ : อื้อ! ทุกคนตกใจมากเลยนะนั่น อาโกะเองก็ถามซะ "ไหงถึงได้ทำคุกกี้มาล่ะคะ!?" แบบนั้น ส่วนยูกินะก็ ตามฉบับยูกินะ "อันไหนคือแมวเหรอ?" ตั้งหน้าตั้งตาหาเชียวล่ะ ตลกดีเนอะะะ

ซาโยะ : อิไมซังเองตอนนั้นก็ยิ้มแบบตอนนี้เลย ไม่คิดจะช่วยหน่อยเหรอคะ...

ริสะ : อะฮะฮะ โทษจ้าโทษจ้าาา แต่ว่านะ ทุกคนจะตกใจก็ไม่แปลกหรอก ก็แหม ซาโยะทำคุ้กกี้มาให้นี่นา

ซาโยะ : กะ... ก็แค่บังเอิญมีโอกาสได้ลองทำ ก็เลยเอามาให้ทุกคนแค่นั้นเอง...

ริสะ : ว่าแต่ ตกลงมีอะไรเหรอ

ซาโยะ : ...อยากฟังข้อเสนอแนะของทุกคนน่ะค่ะ ถึงมินาโตะซัง อุดากาวะซัง ชิโระคาเนะซัง แล้วก็อิไมซังจะชมว่าอร่อยก็เถอะ ฉันอยากฟังความเห็นจริงๆน่ะค่ะ

โดยเฉพาะอิไมซังที่ทำคุ้กกี้เก่ง อยากขอฟังคำแนะนำตรงๆจะได้ไหมคะ

ริสะ : เดี๋ยวสิ เดี๋ยวสิ เดี๋ยวสิ หรือว่าเธอคิดว่าทุกคนแสร้งชมว่าอร่อยเหรอ ไม่ใช่หรอกนะะ!

ซาโยะ : จริงเหรอคะ

ริสะ : จริงสิ เห็นหน้าทุกคนก็รู้แล้วแหละ พอกินคุ้กกี้แล้วทุกคนก็ยิ้มกันขนาดนั้น

ซาโยะ : ค่ะ.. จะว่าไป ทุกคนกินแล้วก็มีรอยยิ้มกันจริงๆด้วยนะคะ... แถมยังคุยกันอย่างสนุกสนานด้วย...

ริสะ : นั่นแหละแปลว่าอร่อยล่ะ!　ฉันเองก็คิดว่าอร่อยมากเลยนะ!

ซาโยะได้รับคำชมก็ดีใจ เธอบอกว่าอยากลองทำขนมอยากอื่นดูด้วย ริสะก็ลองรีเควสขึ้นมาหลายอย่าง ซาโยะเลยบอกว่าถ้ายากมากก็คงจะยังไม่ไหว... ริสะจึงให้กำลังใจว่าซาโยะทำได้อยู่แล้ว จะรอกินนะ!

ซาโยะ : ถึงจะคาดหวังก็เถอะ...

ริสะ : ถ้างั้นไว้มาทำกับฉันมั้ยล่ะ?

ซาโยะ : ฟุฟุ ไว้เกิดสนใจเมื่อไหร่ก็รบกวนด้วยนะคะ

.

.

.

.

.

.

การแปลอีเวนท์นี้จบที่เท่านี้นะคร้าบ ส่วนอีเวนท์ Roselia ถัดไป แปลแน่นอนครับ แต่เนื่องจากผู้แปลมีสอบวันจันทร์ (27/11) กับงานเปเปอร์ จึงอาจมีดีเลย์บ้าง ยังไงขออภัยล่วงหน้าไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามครับ
MicchiiKR