[ ＥＶＥＮＴ ] 夕影、鮮明になって ยามฟ้าสายัณห์เปิด ＥＮＤＩＮＧ ท้องฟ้ายามเย็นเมื่อวันนั้น

ปัจจุบัน ที่ห้องสตูดิโอ

ฮิมาริ : เป็นเรื่องที่ยาวเหมือนกันนะ จะว่าไป เกือบได้ชื่อวงเป็นรังสีเหนือม่วงแล้วมั้ยล่ะ

โมกะ :  แถมยังมีชั้นบรรยากาศอีก อันตรายๆ

โทโมเอะ : Banbutsu (สรรพสิ่ง) เองก็ฟังดูมีอิมแพคดีนะ ฮะฮะ

ฮิมาริ : ดีที่ได้ชื่อ Afterglow เนอะะะะ จะว่าไปก็คิดอยู่นะ รันเนี่ย เมื่อก่อนออกจะซื่อตรงเนอะ

โมกะ : อ่าาา จะว่าไปก็จริงแหะ

รัน : ก็ไม่นี่... ฉันไม่ได้เปลี่ยนไปซะหน่อย

โทโมเอะ : ฮะฮะ ... แต่ว่านะ ถ้าไม่ได้คำพูดของทซึกุเมื่อวันนั้น ก็คงไม่มี Afterglow ในวันนี้ล่ะนะ

ฮิมาริ : นั่นสิเนอะ ตั้งแต่ตอนนั้น ทุกๆวันมาถึงตอนนี้นี่มันต่างออกไปเลยเนอะ

ทซึกุมิ : ใช่ๆ ทั้งซ้อมเล่นเพลง จองสตูดิโอ... และก็ได้ขึ้นไลฟ์ครั้งแรกด้วย!

ฮิมาริ : ไลฟ์ครั้งแรกนั่นตอนงานวัฒนธรรมสินะ ได้ขึ้นไลฟ์ในหอประชุมเนี่ย ตื่นเต้นมากเลยล่ะะะ

โทโมเอะ : กลายเป็นเรื่องทั่วๆไปแล้วเนอะ แถมยังได้เข้าใจทุกคนมากกว่าแต่ก่อนอีกด้วย

ฮิมาริ : โห... ประมาณว่าขึ้นแสดงแล้วตัวตนที่แท้จริงจะเผยออกมาโดยไม่รู้ตัวไรงี้สินะ

โมกะ : โทโมะจินเวลาที่เร่าร้อนขึ้นจังหวะก็จะเร็วขึ้น ตอนที่คนดูส่งเสียงเชียร์เยอะๆเองก็ด้วย

โทโมเอะ : อ่า ฮะฮะ... ก็พอรู้ตัวแหละนะ...

รัน : ที่อัดเสียงเอาไว้ครั้งแรกก็อันนี้... เหมือนจะได้เห็นอะไรใหม่ๆของทุกคนโผล่มาเรื่อยๆเลย

ฮิมาริ :  จริงด้วย! ถ้าลองคิดแบบนั้นดูแล้ว เจ้าบันทึกเสียงอันแรกนี้เนี่ยก็เหมือนเป็นจุดเริ่มต้นของพวกเราเลยเนอะะ

ทซึกุมิ : จุดเริ่มต้นงั้นหรอ...

โทโมเอะ : เพราะมีเพลงนี้ถึงมีเราในตอนนี้ จากนี้เพลงนี้ก็จะยังเป็นสิ่งสำคัญของพวกเรา ...อ่า พอพูดแล้วน่าอายจัง

ฮิมาริ : อื้อ! ฉันชอบเพลงนี้มากเลยล่ะ!

ทซึกุมิ : ฉันเองก็ชอบ! มีความทรงจำเยอะเลยเนอะ

โมกะ : ฉันเองก็ด้วยยยย แล้วรันล่ะ?

รัน : ฉันน่ะ... (...จากที่เป็นแค่ดาดฟ้าที่มีเราแค่คนเดียว กลายเป็นที่ของเรากับโมกะ แล้วก็กลายเป็นที่ๆห้าคนมาอยู่ด้วยกัน... คนที่ยื่นมือมาให้เรานั่นก็คือ...)

รันมองไปที่ทุกคน ที่อยู่ข้างเธอตอนนี้คือเหล่าเพื่อนๆที่คอยเป็นห่วงและอยู่กับเธอมาโดยตลอด

.

.

.

รัน : ทั้งเพลงนี้ แล้วก็ทุกคน... ต่างก็เป็นความภูมิใจของฉัน จากนี้ก็จะเป็นต่อไป และตลอดไปนะ

ทซึกุมิ : รันจัง!

โมกะ : โอ้อ้อ้อ้ รันยิ้มล่ะะะ

โทโมเอะ : จริงด้วย

รัน : ก็บอกแล้วไง ว่าฉันก็ยิ้มเป็นน่ะ

ฮิมาริ : ตอนตั้งวงเองก็ยิ้มแบบนี้เนอะ รัน! โถถถ ก็รันออกจะชอบพวกเรานี่นา พวกเราเองก็ชอบม้ากมากนะ!

รัน : หา!? หนวกหูน่า!

โมกะ : รัน ทำหน้าแบบนั้นอีกทีสิ จะถ่ายรูปเก็บไว้

รัน : ไม่!

โมกะ : เหหหห ฮีจัง ทำให้รันทำหน้าแบบนั้นอีกรอบทีสิ

ฮิมาริ : ชอบรันม้ากกกมาก รันซึนแบบนี้น่ารักก

รัน : หยุดเถอะน่า! โทโมเอะ จัดการฮิมาริหน่อยสิ!

โทโมเอะ : รันที่กำลังอายแบบนี้นี่น่ารักจังน้าาา

ฮิมาริ : โทโมเอะ Good Job!

รัน : โทโมเอะก็เอาด้วยหรอ...! ทซึกุมิคงไม่พูดอะไรแบบนั้นใช่มั้ย?

ทซึกุมิ : เอ๋? เอ่อ... ฉันเองก็ดีใจที่รันยิ้มเหมือนกัน... คิดว่าที่ทุกคนพูดเมื่อกี้ไม่ได้แกล้ง แต่เป็นการบอกความจริงนะจ๊ะ...

ฮิมาริ : ......ลูกตรงเข้าเต็มๆ...

รัน :  เอาจริงเหรอ... อายจะตายแล้วเนี่ย...

โมกะ : จะว่าไป รันยังใช้เจ้าโน้ตเล่มนั้นอยู่หรือเปล่า? เล่มที่ใช้เขียนกลอนน่ะ

รัน : ก็ไม่ได้ใช้แล้ว... ใช้เขียนกลอนอย่างเดียวพอ

โมกะ : ดีแล้ววว เพราะตอนนี้รันไม่ระบายความรู้สึกลงกลอนเหมือนแต่ก่อนแล้วนี่เนอะ

ฮิมาริ : เนอะ เมื้อกีก็พูดออกมาตรงๆด้วย เหมือนกับที่ทซึกุพูดแหละ พวกเราทุกคนชอบรันนะ รันเองก็ชอบทุกคนด้วย

โทโมเอะ : หากมีใครสักคนมีเรื่องกลุ้มใจ เราก็อยากช่วย เพราะเรื่องทุกข์ใจของคนหนึ่งคนในนี้ก็เท่ากับเรื่องทุกข์ใจของพวกเราทุกคนล่ะนะ... อ่า... ฟังดูเวอร์เนอะ

ทซึกุมิ : ไม่เลยจ้ะ ฉันอยากเล่นดนตรีต่อไปเพื่อรอยยิ้มของพวกเราทุกคนนะ!

ฮิมาริ : อื้อ! ฉันก็ด้วย!

รัน : อือ ฉันก็เหมือนกันนะ

-จบ-

ขอลาไปด้วยการ์ดรันสามดาว (เพราะไม่รู้จะเอาไปแปะตรงไหนดี ถถถ)
ขอบคุณทุกท่านที่ตามอ่านมาจนจบนะคร้าบบบ

อ่านบทก่อนหน้า : click