[ ＥＶＥＮＴ ] 夕影、鮮明になって ยามฟ้าสายัณห์เปิด : 3-5 ที่ของรันและโมกะ

ที่บ้านมิทาเกะ

พ่อรัน : รัน วันนี้ทางโรงเรียนติดต่อมาน่ะ ไม่เข้าเรียนงั้นเหรอ?

รัน : ...เรื่องนั้นมัน... คือหนูไม่ค่อยสบาย...

พ่อรัน : ห้องพยาบาลก็ไม่ได้ไปนี่ ...ห้องเรียนก็ไม่เข้าแถมยังทำพ่อเป็นห่วงแบบนี้นี่ไม่ไหวนะ เป็นนักเรียนก็มีหน้าที่เรียน ตั้งแต่พรุ่งนี้ก็เข้าเรียนซะด้วยล่ะ เข้าใจมั้ย?

รัน : ค่ะ...

หลังจากนั้นคุณพ่อก็เดินจากไป รันที่พึ่งถูกถามเรื่องที่โรงเรียนก็นึกถึงอดีตตอนที่นักเรียนมนห้องพูดถึงเธอว่าเธอน่ากลัวและดูเข้าถึงยาก

รัน : ( ...พูดไม่ได้หรอก ว่าโดดเรียนไปอยู่บนดาดฟ้าน่ะ แถมจะบอกว่าเหตุผลคือไม่มีที่สำหรับเราในห้องนั่นก็... เรื่องแบบนั้นเอาไปปรึกษาพวกโมกะไม่ได้หรอก... จะทำยังไงดีล่ะ) ....... รู้แล้ว!

.

.

.

วันถัดไป ห้อง 2-A ขณะกำลังเรียนอยู่

อาจารย์ : เอาล่ะ ต่อจากเมื่อวานนะ หนังสือหน้า 54...

รัน : (ความรู้สึกนี้... ตะโกนมันออกไป...　คลื่นอารมณ์ที่ไหลเวียนอยู่ในตาข่ายที่เย็นเยือก...)
*ท่อนนี้เหมือนจะเป็นเนื้อเพลง ครึ่งหลังอาจแปลผิดพลาดต้องขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยนะครับ

รันนั่งคิดจนไม่ได้ยินเสียงอาจารย์เรียก

อาจารย์ : ...ซัง มิทาเกะซัง!

รัน : อะ ค่ะ!

อาจารย์ : ฟังอยู่รึเปล่าคะ? ตั้งใจอ่านหนังสือก็ดีอยู่หรอก แต่มาเข้าเรียนด้วยนะคะ

รัน : ขะ ขอโทษค่ะ... (ฉันน่ะมีเรื่องที่อยากทำมากกว่ามานั่งเรียนแท้ๆ...)

.

.

.

ที่ห้อง 2-B

ฮิมาริ : วันนี้ฉันมีชมรมล่ะ ขอตัวก่อนนะ เจอกันจ้าาา

โทโมเอะ : ฉันมีซ้อมกลองไทโกะที่ย่านการค้าน่ะ ทซึกุเองก็มีงานที่สภานักเรียนสินะ? โทษทีนะโมกะ ช่วยไปดูรันให้หน่อยได้มั้ย?

ทซึกุมิ : ขอโทษด้วยนะ...

โมกะ : จ้าจ้าาาา รับทราบ เจอกันน้า

.

.

.

ที่ดาดฟ้า รันกำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่ แล้วโมกะก็มาเจอพอดี

รัน : อืม... จะใช้คำอะไรดี...

โมกะ :　รันนนนนน... หืม? (กำลังเขียนๆอะไรอยู่นะ ? วาดภาพหรือเปล่า? ลองเข้าไปดูใกล้ๆดีกว่า... )

แล้วโมกะก็เข้าไปหารันเงียบๆจากข้างหลัง จากนั้นก็หยิบสมุดที่รันเขียนๆอยู่มาดู

รัน : มะ โมกะ!?

โมกะ : กำลังเขียนอะไรอยู่เหรอ?

รัน : อ๊าา นะ นี่มัน อย่าดูนะ!

โมกะ : เอ่ [ ความรู้สึกนี้... เปร่งเสียงออกมา ตะโกนมันออกไป...　ที่นี่แหละคือสเตจของฉัน คลื่นอารมณ์สีแดงที่ไหลเวียนอยู่ในตาข่ายที่เย็นเยือก... ความรู้สึกที่ไม่อาจส่งถึงได้เลือนหายไปในท้องฟ้าสนธยา]

รัน : คืนมานะ!!!!

โมกะ : [ passion ที่ซัดใส่คอนกรีตอันเย็นเฉียบ ] ...?

รัน : อย่าอ่านต่อนะ!!!

โมกะ : รันนนน นี่มันอะไรเหรอ?

รัน : คือว่า...

แล้วรันก็อธิบายให้โมกะฟัง

.

.

.

โมกะ : ระบายความรู้สึกของตัวเองออกมาเป็นกลอนงั้นเหรอ? โฮ่ โฮ่ ยังงี้นี่เองงงง

รัน : ก็ใช่แหละ แต่มีคนมาเห็นแล้วมันอายนะ...

โมกะ : ไม่ๆ เป็นกลอนที่สื่อความรู้สึกของรันออกมาได้ดีเชียวล่ะะะะ ฉันน่ะเก่งญี่ปุ่นนะ ไอ้คำถามแบบให้บรรยายว่าผู้แต่งรู้สึกยังไงเนี่ยฉันถนัดเลยแหละ ถึงเข้าใจความรู้สึกของคนเขียนกลอนนี้ยังไงล่ะะะะ

รัน : อย่ามาแซวกันน่า!

โมกะ : เปล่าแซวจริงๆนะ รันเองก็ลำบากน่าดูเลยสินะ อีกอย่างฉันคิดว่ามันไม่ได้น่าอายเลยซักหน่อย

รัน : เอ๋?

โมกะ : ถ้าเป็นฉัน นอกจาก [เหนื่อยจังงงง อยากกินนนน] แล้วก็คงเขียนอะไรไม่ออกหรอก แต่ว่ารันน่ะแต่งกลอนจากความรู้สึกของตัวเองได้ขนาดนี้เลยนี่นา

รัน : โมกะ...

โมกะ : ถ้ามันช่วยระบายความรู้สึกได้ล่ะก็จากนี้ลองใช้วิธีแต่งกลอนก็ไม่เลวนะ

รัน : อือ... ขอบใจนะ

โมกะ : แต่ว่า นานๆทีก็อยากให้มาบอกพวกเราเหมือนกันนะ

รัน : อะไรเหรอ?

โมกะ : ป่าวๆ พูดคนเดียวจ้าาา

รัน : ว่าแต่ เมื่อกี้บอกเก่งญี่ปุ่นนี่? แล้วทำไมถึงแต่งกลอนไม่ได้ล่ะ?

โมกะ : การอ่านกับเขียนมันต่างกันนาาาา ไม่เข้าใจเลยนะ

รัน : จ้าจ้า นั่นสินะ

โมกะ : (ถึงเราในตอนนี้คงจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่ถ้าบันทึกนั่นพอจะช่วยรันได้บ้าง มันก็ดีนะ....... ดีต่อทั้งกับเรา และก็ต่อรันเองด้วย)

(แต่ว่า...... ทั้งๆที่เราอยู่ด้วยกันมาตลอดแท้ๆ... คนที่เหงาน่ะคงเป็น เราสินะ)

(สักวัน...... ถ้าเราช่วยรันได้ ก็คงจะดีนะ)

.

.

.

โปรดติดตามบทต่อไป

อ่านบทก่อนหน้า : click