[ ＥＶＥＮＴ ] 夕影、鮮明になって ยามฟ้าสายัณห์เปิด : 4-5 อยากอยู่ด้วยกัน

ที่ family restaurant afterglow ทั้งห้าคนมีโอกาสมารวมกันพร้อมหน้าหลังจากที่ห่างหายไปนาน

ทซึกุมิ : นานแล้วเหมือนกันนะที่ไม่ได้มารวมกันพร้อมหน้าแบบนี้

โทโมเอะ : นั่นสิเนอะ ประมาณหนึ่งสัปดาห์ได้ล่ะมั้ง?

ฮิมาริ : แต่ก่อนอื่น ไหนๆมารวมกันทั้งทีวันนี้จะทำอะไรดีล่ะ? ไปคาราโอเกะมั้ย?

โมกะ : อืมมมม กว่าจะมารวมกันได้อีกครั้งก็คงยากเนอะ

รัน : ฉันก็คงขอผ่านคาราโอเกะนะ ......ว่าแต่ เร็วๆนี้ก็พึ่งไปมานี่?

โมกะ : ฮีจังชอบคาราโอเกะนี่เนอะะะะ

ฮิมาริ : อื้อ! ชอบล่ะ! ไปร้องคาราโอเกะน่ะมันได้ความรู้สึกเหมือนแสดงไลฟ์อยู่เลยว่ามั้ย?  [ Yayyy! วันนี้ก็ Thank you---! ] อะไรแบบนั้น และก็เล่นแอร์กีตาร์อีก

รัน : ฉันคงไม่ทำ...

โมกะ : ฉันก็ด้วยยย

ฮิมาริ : เอ๋อ๋อ๋ สนุกจะตาย

ทซึกุมิ : ฉันคงพอเข้าใจ... ล่ะมั้ง? ที่ฉันร้องเพลงตอนอาบน้ำเองก็รู้สึกดีนะ ลองหลับตาแล้วร้องเพลงมันก็ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังไลฟ์อยู่เหมือนกันนะ

โทโมเอะ : อื้อ ร้องเพลงในห้องน้ำนี่สนุกเนอะ ฉันเองก็ฮัมเพลงในห้องน้ำบ่อยเหมือนกัน

ฮิมาริ : ก็เหมือนกับไปร้องเกะแหละ เฮ่อออออ ถ้าได้แสดงไลฟ์จริงๆก็คงสนุกน่าดูเลยเนอะ

โมกะ : ฮีจังเริ่มเพ้ออีกแล้วววว

ฮิมาริ : ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ อย่างน้อยก็ขอสนุกกับความคิดเพ้อๆหน่อยน่า...... ฮิมาริแบนด์! อะไรแบบนั้น น่าสนุกจะตาย!

ทซึกุมิ : วงดนตรี...

โมกะ : ฮีจังแบนด์งั้นหรอ... งั้นฉันเล่นกีตาร์ให้ละกันนน

โทโมเอะ : ฮะฮะ ถ้างั้นฉันที่เคยเล่นกลองไทโกะก็ ขอเป็นมือกลองละกันนะ

ฮิมาริ : นอกจากนี้แล้วในวงดนตรีเนี่ยยังมีเครื่องดนตรีอะไรอีกบ้างนะ?

โทโมเอะ : เอ่... เบสล่ะมั้ง?

ฮิมาริ : ถ้างั้นฉันเล่นเบสละกันนน เริ่มน่าสนุกแล้วสิ นี่ๆ แล้วทซึกุล่ะ?...

ทซึกุมิ : วงดนตรี... ใช่แล้ว! มาตั้งวงดนตรีกันเถอะ!!!

ฮิมาริ : ทซึกุ?

โทโมเอะ : ตั้งวงดนตรีกันเถอะ อื้อ มันต้องดีแน่ๆ!

รัน : เอ๋?...... จู่ๆทำไม?

ทซึกุมิ : คือ... คือว่านะ ตั้งแต่ที่ต้องแยกห้องกับรันจัง เวลาที่จะอยู่ด้วยกันครบห้าคนก็น้อยลง... ก็เลยคิดว่าจะทำยังไงดีถึงจะมาอยู่ด้วยกันครบได้น่ะ ทุกคนเองก็มีกิจกรรมชมรมของตัวเองแล้วด้วย... ถ้าเรามีอะไรทำร่วมกันได้ล่ะก็ เราก็จะมีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นนะ

รัน : ทซึกุมิ คิดเรื่องแบบนั้นอยู่หรอกเหรอ...

โทโมเอะ : ไม่ใช่แค่ทซึกุหรอกนะ พวกเราเองก็ด้วย ก็พักหลังมานี่รันดูไม่ร่าเริงเลยนี่นะ

รัน : โทโมเอะ...

โมกะ : วงดนตรีงั้นหรอ... ก็ดีนะะะะ รันเองก็มีพรสววรค์ด้านการแต่งกลอนนี่นา

รัน : เดี๋ยวสิโมกะ...!

โทโมเอะ : เหหห จริงเหรอรัน?

รัน : ก็ไม่ขนาดนั้นซะหน่อย...

โมกะ : รันนนน เอากลอนนั่นให้ทุกคนดูสิ ฉันคิดว่ากลอนของรันมันดีมากเลยนะ

ฮิมาริ : อยากดูจัง!?

รัน : ถ้างั้นก็...

แล้วรันก็เอากลอนที่เธอแต่งให้พวกโทโมเอะดู

.

.

.

ทซึกุมิ : สุดยอดเลย... รันจังแต่งกลอนแบบนี้ได้ด้วย...

ฮิมาริ : อือ... ถึงจะบอกไม่ค่อยถูกก็เถอะ ดูมีพลังและดูเท่มากๆเลยล่ะ!

รัน : งั้น......หรอกเหรอ......

ฮิมาริ : อื้อ! พรสวรรค์จริงๆเลยล่ะ!

โทโมเอะ : นี่ ถ้ารันเป็นคนแต่งเพลงและเป็นนักร้อง จะต้องได้เพลงดีๆแน่เลยว่ามั้ย?

รัน : ฉันเป็น นักร้องงั้นเหรอ...

โมกะ : เห็นด้วยยยย ให้คนแต่งเป็นคนร้องนี่แหละดีที่สุด จะได้ใส่ความรู้สึกเข้าไปได้เต็มที่ไงล่ะเนอะ

ทซึกุมิ : อื้อ! ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน! เรามาตั้งวงกันเถอะนะ! จะได้ลองหาอะไรสนุกๆทำด้วย

ฮิมาริ : เห็นด้วยยยยย เอะ ว่าแต่ทซึกุจะเล่นอะไรล่ะ?

ทซึกุมิ : ฉะ ฉัน.. เอ่อ... จริงด้วย! คีย์บอร์ด! ฉันเคยเรียนเปียโนมาก่อน คิดว่าน่าจะเล่นคีย์บอร์ดได้นะ

รัน : นอกจากเป็นนักร้องแล้วฉันขอเล่นกีตาร์ด้วยนะ ร้องอย่างเดียวมันรู้สึกมือโล่งไปน่ะ......

โมกะ : ดีเลยยยย มาพยายามด้วยกันกับชั้นนะะ

ฮิมาริ : วงดนตรีงั้นหรอ...... ตื่นเต้นจังเลยเนอะ!

โทโมเอะ : อื้อ ตอนนี้ก็ได้สิ่งที่พวกเราสามารถทำร่วมกันได้แล้ว...... ดีใจจัง

ทซึกุมิ : นั่นสิเนอะ

แล้วรันก็พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง

รัน : เอ่อ... ทุกคน... คือว่า...

ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ

ทซึกุมิ : ดีจัง... รันจังยิ้มแล้วล่ะ!

ฮิมาริ : อื้อ! ไม่ได้เห็นรันยิ้มแบบนั้นมานานแล้วแฮะ

โมกะ : เนอะะะะะ

รัน : ฉันเองก็ยิ้มได้น่า ...... เวลาที่มีความสุขน่ะ

.

.

.

อ่านบทต่อไป : click

อ่านบทก่อนหน้า : click