ความเดิมบทที่แล้ว
ริสะเห็นความพยายามของอาโกะที่ซ้อมกลองจนแผ่นสกอร์ยับเยิน เธอจึงอยากช่วยอาโกะเลยขอให้ยูกินะลองดูอาโกะเล่นสักครั้งนึงดูก่อน ทั้งสามเลยมาที่สตูดิโอเพื่อทำการออดิชั่นอาโกะ
ริสะ : คิดถึงจังเลยแฮะบรรยากาศสตูดิโอแบบนี้ ครั้งล่าสุดที่มาก็ตั้งแต่ ม.2 โน่นเลยสินะเนี่ย?
*中学校 (chuugakkou) หรือ Middle School ก็คือ ม. ต้นบ้านเรานั่นเองครับ
ยูกินะ : ม.1 ต่างหากล่ะ ลืมไปแล้วหรอ ตอน ม.2 เอาแต่ไปเที่ยวทะเลไม่ใช่รึไง?
อาโกะ : เอ๋ ยูกินะซังเองก็ไปทะเลเหมือนกันหรอคะ หรือจะว่าไปแสดงไลฟ์ที่ทะเล....? เท่จังงงง
ยูกินะ : ฉันไม่ได้ไป
ซาโยะที่มาถึงสตูดิโออยู่ก่อนแล้วเห็นมีคนเพิ่มขึ้นมาก็สงสัยเลยถามยูกินะ
ซาโยะ : มินาโตะซัง คนพวกนี้คือ?
ริสะแนะนำตัวขึ้นก่อน
ริสะ : อะ ขอโทษที่แนะนำตัวช้านะ ฉันริสะ เพื่อนสมัยเด็กของยูกินะน่ะ วันนี้มาทัศนศึกษาแหละ
* 見学 (kengaku) ประกอบด้วยตัวคันจิ ดู กับ เรียน รวมเป็นทัศนศึกษานั่นเองครับ
อาโกะ : อุดาคาวะ อาโกะค่ะ! วันนี้มาออดิชั่นกลองค่ะ!
ซาโยะ : ...ออดิชั่น?
ซาโยะสงสัย ยูกินะเลยอธิบายให้ฟัง
ยูกินะ : ขอโทษด้วยนะ ริสะน่ะ... ฉันน่ะอนุญาตให้เด็กคนนี้รับการทดสอบเองน่ะ
ซาโยะ : งั้นก็หมายความว่า คนๆนี้มีความสามารถงั้นสินะคะ?
ยูกินะ : ...ก็ดูท่าจะมีความพยายามแหละ ขอโทษที่เอาเวลาซ้อมไปใช้ตามอำเภอใจนะ จะให้จบใน 5 นาที
ซาโยะ : ไม่หรอกค่ะ ถ้ามินาโตะซังเลือกเองล่ะก็ฉันไม่มีปัญหา แต่ก็... เกินคาดเหมือนกัน ฉันคิดว่าคุณเป็นคนที่ไม่เอาความรู้สึกส่วนตัวมารวมกับดนตรีเลยซะอีก
ยูกินะ : ฉันก็ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นแหละ ถ้าไม่มีความสามารถล่ะก็คงต้องขอให้ทั้งสองคนกลับไปซะล่ะนะ
อาโกะ : ค่ะ! เข้าใจค่ะ!
ริสะ : เอ๋ ฉันด้วยหรอ?
ยูกินะ : ทัศนศึกษาจบแล้วไง ได้เห็นหน้าซาโยะแล้วด้วย... ริสะ นี่ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนที่เข้ามาเล่นๆนะ
ริสะ : อ่ะ... นะ นั่นสินะ อ่าฮะฮะ โทษจ้าโทษจ้า จบแล้วจะกลับทันทีเลย ไงดีล่ะ รู้สึกเหมือนได้ย้อนไปสมัยก่อนน่ะ
อาโกะ : ริสะเน่ อาโกะจะต้องสอบผ่านให้ได้เลย!
ริสะ : นั่นสินะ อาโกะไฟโตะ!
ทุกคนเข้ามาในสตูดิโอเรียบร้อย
ซาโยะ : ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้มีเบสมาเพิ่มจังหวะนะ ผลลัพธ์จะได้ดียิ่งขึ้น
ริสะ : ...
ริสะที่ได้ยินดังนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง
ยูกินะ : นั่นสินะ แต่ก็ช่วยไม่ได้แหละ คงต้องเล่นทั้งๆแบบนี้...
แล้วริสะก็พูดขึ้นมา
ริสะ : อะ เอ่อ ให้ฉันเล่นให้มั้ย?
ยูกินะ : ริสะ?
อาโกะ : เอ๋? ริสะเน่เป็นมือเบสหรอกหรอ?
ริสะ : เมื่อก่อนก็เล่นอยู่นะ ไม่มีคนเล่นให้ใช่มั้ยล่ะ เพราะงั้นเดี๋ยวฉันเล่นให้เอง รอเดี๋ยวนะ ฉันไปยืมเบสก่อน
ริสะออกจากห้องซ้อมไปยืมเบสมาจากทางล็อบบี้ หลังจากไปยืมมาแล้วเธอก็จัดการเตรียมเรียบร้อย
ริสะ : กลับมาแล้วววว เอาล่ะ เตรียมพร้อมเรียบร้อยจ้า
ซาโยะ : มินาโตะซัง อิไมซังนี่มีประสบการณ์หรอกหรอคะ?
ยูกินะ : ก็พอได้ คิดว่าตอนนี้ก็น่าจะยังเล่นได้อยู่
ซาโยะ : ก็พอได้... งั้นสินะ
ริสะ : อ่ะ เล็บนี่หรอ ไม่เป็นไรหรอกไม่เป็นไร ฉันไม่ใช้เล็บดีดอยู่แล้วน่ะ
*ริสะเธอแต่งเล็บพอควรเนื่องจากเธอตอนนี้ชอบแต่งตัวสไตล์สาว gal
ซาโยะ : เบสเป็นอุปกรณ์ของทางสตูดิโอนะ อย่าดีดด้วยวิธีแปลกๆจนทำเบสเสียหายล่ะ ฉันน่ะไม่มีปัญหากับการทดสอบคุณอุดาคาวะอยู่แล้วค่ะ
ยูกินะ : ถ้างั้นก็ เริ่มล่ะนะ
ทั้งสี่คนเริ่มเล่นดนตรี เมื่อเล่นไปได้สักพักยูกินะก็รู้สึกอะไรบางอย่าง
ยูกินะ : (...! อะไรกัน...)
ซาโยะ : (ความรู้สึกนี้... นิ้วมัน... เหมือนกับถูกพลังที่มองไม่เห็นดึงให้ขยับไปเองยังงั้นแหละ)
ริสะ : (เอ๋... ทั้งๆที่ไม่ได้เล่นมานานแล้วแท้ๆ... แต่ฉันกลับ...)
อาโกะ : (...สุดยอดเลย! เหมือนเราจะเล่นได้ดีกว่ากว่าตอนซ้อมอีก... แต่นี่มัน น่าแปลกเหลือเกิน...)
.
.
.
ทั้งสี่เล่นจนจบ แต่เมื่อเพลงจบแล้วทุกคนกลับเงียบสนิท
อาโกะ : เอ่อ... ทุกคนเงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว... อาโกะไม่ผ่านงั้นหรอคะ...
ยูกินะ : อะ... นั่นสินะ ขอโทษด้วยที่เงียบไป อื้อ ผ่าน ซาโยะล่ะคิดว่าไง
ซาโยะ : ฉันเองก็เห็นด้วย แต่ว่า... ยังไงดีล่ะ...
อาโกะ : เย้! ทำได้แล้ววววววว! แถม ยังไงดีล่ะ มันสุดยอดมากเลยค่ะ! ทั้งๆที่เป็นครั้งแรกแท้ๆแต่ร่างกายมันก็ขยับไปเองเลย!
ริสะ : ฉันเองก็ด้วย! อาโกะก็คิดแบบนั้นเหมือนกันสินะ! เป็นการเล่นที่รู้สึกดีมากเลยล่ะ! งั้นก็แปลว่าทั้งสองคนเองก็...
\
ซาโยะ : นั่นสินะคะ นี่มัน...
ยูกินะ : ด้วยสถานที่ เพลง เครื่องดนตรี อุปกรณ์ ...สมาชิกวง ไม่ใช่ทั้งความสามารถหรือสภาพโดยรวม แต่เป็น " เสียง " ที่เกิดขึ้นได้แค่ ณ ตอนนั้น ณ ช่วงเวลานั้น และภายในเงื่อนไขนั้นเท่านั้น...
ซาโยะ : อาจจะเป็น...ความลงตัวของวงก็ได้ ใช่ว่านักดนตรีทุกคนจะเข้าถึงมันได้หรอกนะ ถึงจะเคยเจอในบทสัมภาษณ์ในนิตยสารก็เถอะ ก็ไม่คิดว่ามันจะ...
* ซาโยะใช้คำว่า 醍醐味 (daigomi) ซึ่งมีความหมายประมาณว่า ดีที่สุด (ซึ่งผมเองไม่มั่นใจเหมือนกันว่าจะอธิบายคำนี้เป็นภาษาไทยยังไงให้มันลงตัวที่สุด) ผมจึงปรับเปลี่ยนให้เขากับบริบทรวมเล็กน้อยเพื่อให้เข้าใจง่ายนะครับ
อาโกะ : นะ นั่นมันเหมือนกับ ปาฏิหาริย์เลยสินะคะ!
*อาโกะใช้คำว่า 奇跡 (kiseki) ซึ่งคนญี่ปุ่นหันมาเขียนกันด้วยคาตาคะนะกลายเป็น キセキ แปลตรงตัวเลยก็คือปาฏิหาริย์ครับ
ริสะ : อื้อ ความรู้สึกแบบว่า เมจิค! อะไรแบบนั้น
ซาโยะ : พูดแบบนั้นมันก็ออกจะยังไงอยู่ก็เถอะ แต่ก็ นั่นสินะ ทุกคน ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ ที่เหลือก็หามือเบสกับคนเล่นคีบอร์ด...
อาโกะ : เห? ถือมือเบสล่ะก็ ริสะเน่ไงคะ!
ริสะ : อะ คือฉันแค่... มาช่วยเล่นเฉยๆน่ะ...
ซาโยะ : อิไมซังก็แค่เพื่อนสมัยเด็กของยูกินะซังที่มาช่วยอุดาคาวะซังออดิชั่น แค่นั้นสินะคะ
อาโกะ : แต่กำลังหาสมาชิกวงเพิ่มอยู่สินะคะ? ริสะเน่ออกจะเล่นดีขนาดนั้น ทำไมถึงไม่เข้าวงล่ะคะ?
ยูกินะ : นั่นสินะ ถึงฝีมือจะยังไม่พอทำให้ยอมรับเป็นสมาชิกวงได้ก็เถอะ
ริสะ : อ่ะ อ่าาาา นะ นั่นสินะ ฮะฮะ
ยูกินะ : แต่ ...ถึงจะมีอะไรขาดๆอยู่ session เมื่อกี้ก็เล่นได้ดีเลย ซาโยะเองก็ยอมรับสินะ
ซาโยะ : ฉัน... นั่นสินะ ถ้าที่เล่นไปเมื่อกี้ล่ะก็ดีอยู่หรอก...
อาโกะ : ถ้างั้นล่ะก็ร่วมวงกันเถอะค่ะ! พวกเราสี่คน!
ริสะ : เอ๊ะ!? เอาจริงหรอ?
โปรดติตามบทต่อไป
อ่านบทอื่นๆ
Roselia : เนื้อเรื่อง 1-20
Roselia : เนื้อเรื่อง 2-20
Roselia : เนื้อเรื่อง 3-20
Roselia : เนื้อเรื่อง 4-20
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น