[ ＥＶＥＮＴ ] 夕影、鮮明になって ยามฟ้าสายัณห์เปิด ＥＮＤＩＮＧ ท้องฟ้ายามเย็นเมื่อวันนั้น

ปัจจุบัน ที่ห้องสตูดิโอ

ฮิมาริ : เป็นเรื่องที่ยาวเหมือนกันนะ จะว่าไป เกือบได้ชื่อวงเป็นรังสีเหนือม่วงแล้วมั้ยล่ะ

โมกะ :  แถมยังมีชั้นบรรยากาศอีก อันตรายๆ

โทโมเอะ : Banbutsu (สรรพสิ่ง) เองก็ฟังดูมีอิมแพคดีนะ ฮะฮะ

ฮิมาริ : ดีที่ได้ชื่อ Afterglow เนอะะะะ จะว่าไปก็คิดอยู่นะ รันเนี่ย เมื่อก่อนออกจะซื่อตรงเนอะ

โมกะ : อ่าาา จะว่าไปก็จริงแหะ

รัน : ก็ไม่นี่... ฉันไม่ได้เปลี่ยนไปซะหน่อย

โทโมเอะ : ฮะฮะ ... แต่ว่านะ ถ้าไม่ได้คำพูดของทซึกุเมื่อวันนั้น ก็คงไม่มี Afterglow ในวันนี้ล่ะนะ

ฮิมาริ : นั่นสิเนอะ ตั้งแต่ตอนนั้น ทุกๆวันมาถึงตอนนี้นี่มันต่างออกไปเลยเนอะ

ทซึกุมิ : ใช่ๆ ทั้งซ้อมเล่นเพลง จองสตูดิโอ... และก็ได้ขึ้นไลฟ์ครั้งแรกด้วย!

ฮิมาริ : ไลฟ์ครั้งแรกนั่นตอนงานวัฒนธรรมสินะ ได้ขึ้นไลฟ์ในหอประชุมเนี่ย ตื่นเต้นมากเลยล่ะะะ

โทโมเอะ : กลายเป็นเรื่องทั่วๆไปแล้วเนอะ แถมยังได้เข้าใจทุกคนมากกว่าแต่ก่อนอีกด้วย

ฮิมาริ : โห... ประมาณว่าขึ้นแสดงแล้วตัวตนที่แท้จริงจะเผยออกมาโดยไม่รู้ตัวไรงี้สินะ

โมกะ : โทโมะจินเวลาที่เร่าร้อนขึ้นจังหวะก็จะเร็วขึ้น ตอนที่คนดูส่งเสียงเชียร์เยอะๆเองก็ด้วย

โทโมเอะ : อ่า ฮะฮะ... ก็พอรู้ตัวแหละนะ...

รัน : ที่อัดเสียงเอาไว้ครั้งแรกก็อันนี้... เหมือนจะได้เห็นอะไรใหม่ๆของทุกคนโผล่มาเรื่อยๆเลย

ฮิมาริ :  จริงด้วย! ถ้าลองคิดแบบนั้นดูแล้ว เจ้าบันทึกเสียงอันแรกนี้เนี่ยก็เหมือนเป็นจุดเริ่มต้นของพวกเราเลยเนอะะ

ทซึกุมิ : จุดเริ่มต้นงั้นหรอ...

โทโมเอะ : เพราะมีเพลงนี้ถึงมีเราในตอนนี้ จากนี้เพลงนี้ก็จะยังเป็นสิ่งสำคัญของพวกเรา ...อ่า พอพูดแล้วน่าอายจัง

ฮิมาริ : อื้อ! ฉันชอบเพลงนี้มากเลยล่ะ!

ทซึกุมิ : ฉันเองก็ชอบ! มีความทรงจำเยอะเลยเนอะ

โมกะ : ฉันเองก็ด้วยยยย แล้วรันล่ะ?

รัน : ฉันน่ะ... (...จากที่เป็นแค่ดาดฟ้าที่มีเราแค่คนเดียว กลายเป็นที่ของเรากับโมกะ แล้วก็กลายเป็นที่ๆห้าคนมาอยู่ด้วยกัน... คนที่ยื่นมือมาให้เรานั่นก็คือ...)

รันมองไปที่ทุกคน ที่อยู่ข้างเธอตอนนี้คือเหล่าเพื่อนๆที่คอยเป็นห่วงและอยู่กับเธอมาโดยตลอด

.

.

.

รัน : ทั้งเพลงนี้ แล้วก็ทุกคน... ต่างก็เป็นความภูมิใจของฉัน จากนี้ก็จะเป็นต่อไป และตลอดไปนะ

ทซึกุมิ : รันจัง!

โมกะ : โอ้อ้อ้อ้ รันยิ้มล่ะะะ

โทโมเอะ : จริงด้วย

รัน : ก็บอกแล้วไง ว่าฉันก็ยิ้มเป็นน่ะ

ฮิมาริ : ตอนตั้งวงเองก็ยิ้มแบบนี้เนอะ รัน! โถถถ ก็รันออกจะชอบพวกเรานี่นา พวกเราเองก็ชอบม้ากมากนะ!

รัน : หา!? หนวกหูน่า!

โมกะ : รัน ทำหน้าแบบนั้นอีกทีสิ จะถ่ายรูปเก็บไว้

รัน : ไม่!

โมกะ : เหหหห ฮีจัง ทำให้รันทำหน้าแบบนั้นอีกรอบทีสิ

ฮิมาริ : ชอบรันม้ากกกมาก รันซึนแบบนี้น่ารักก

รัน : หยุดเถอะน่า! โทโมเอะ จัดการฮิมาริหน่อยสิ!

โทโมเอะ : รันที่กำลังอายแบบนี้นี่น่ารักจังน้าาา

ฮิมาริ : โทโมเอะ Good Job!

รัน : โทโมเอะก็เอาด้วยหรอ...! ทซึกุมิคงไม่พูดอะไรแบบนั้นใช่มั้ย?

ทซึกุมิ : เอ๋? เอ่อ... ฉันเองก็ดีใจที่รันยิ้มเหมือนกัน... คิดว่าที่ทุกคนพูดเมื่อกี้ไม่ได้แกล้ง แต่เป็นการบอกความจริงนะจ๊ะ...

ฮิมาริ : ......ลูกตรงเข้าเต็มๆ...

รัน :  เอาจริงเหรอ... อายจะตายแล้วเนี่ย...

โมกะ : จะว่าไป รันยังใช้เจ้าโน้ตเล่มนั้นอยู่หรือเปล่า? เล่มที่ใช้เขียนกลอนน่ะ

รัน : ก็ไม่ได้ใช้แล้ว... ใช้เขียนกลอนอย่างเดียวพอ

โมกะ : ดีแล้ววว เพราะตอนนี้รันไม่ระบายความรู้สึกลงกลอนเหมือนแต่ก่อนแล้วนี่เนอะ

ฮิมาริ : เนอะ เมื้อกีก็พูดออกมาตรงๆด้วย เหมือนกับที่ทซึกุพูดแหละ พวกเราทุกคนชอบรันนะ รันเองก็ชอบทุกคนด้วย

โทโมเอะ : หากมีใครสักคนมีเรื่องกลุ้มใจ เราก็อยากช่วย เพราะเรื่องทุกข์ใจของคนหนึ่งคนในนี้ก็เท่ากับเรื่องทุกข์ใจของพวกเราทุกคนล่ะนะ... อ่า... ฟังดูเวอร์เนอะ

ทซึกุมิ : ไม่เลยจ้ะ ฉันอยากเล่นดนตรีต่อไปเพื่อรอยยิ้มของพวกเราทุกคนนะ!

ฮิมาริ : อื้อ! ฉันก็ด้วย!

รัน : อือ ฉันก็เหมือนกันนะ

-จบ-

ขอลาไปด้วยการ์ดรันสามดาว (เพราะไม่รู้จะเอาไปแปะตรงไหนดี ถถถ)
ขอบคุณทุกท่านที่ตามอ่านมาจนจบนะคร้าบบบ

อ่านบทก่อนหน้า : click

Roselia : เนื้อเรื่อง 6-20 ความรู้สึกของแต่ละคน

ที่บ้านชิโรคาเนะ ในห้องของริงโกะ ริงโกะกำลังแชทอยู่กับอาโกะเกี่ยวกับเรื่องที่อาโกะไปขอเข้าวงกับยูกินะ

อาโกะ [แล้วก็นะ! ทั้งอาโกะและริสะเน่ก็ได้เข้าวงล่ะ! เรื่องในวันนี้เนี่ย จะไม่ลืมเลย!!]

ริงโกะ [ยินดีด้วยที่ออดิชั่นผ่านนะจ๊ะ! ความพยายามของอาโกะได้รับการยอมรับแล้วเนอะ]

อาโกะ [อาจจะไม่ใช่ความพยายามอย่างเดียวก็ได้นะ!]

ริงโกะ [หมายความว่ายังไงเหรอ?]

อาโกะ [หลังจากที่เพลงเริ่ม ร่างกายมันก็ขยับไปเองเลยล่ะ! ตีได้ดีมากเลย ริสะเน่บอกว่าหยั่งกับเวทมนต์ยังไงยังงั้น! แถมสมาชิกวงคนอื่นก็เล่นได้ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนด้วย ยูกินะซังก็บอกแหละ! ทุกคนก็คิดแบบนั้น สุดยอดเลยว่ามั้ย!]

ริงโกะ [เรื่องแบบนั้นนี่เอง อื้อ วงดรตรีเนี่ยสุดยอดเลยเนอะ!]

อาโกะ [สุดยอดเลยล่ะ! วงเนี่ยสุดยอดจริงๆ ได้เล่นดนตรีกับทุกคนนี่มันสนุกมากๆเลย ฉันที่ซ้อมคนเดียวมาโดยตลอดได้มาเล่นเป็นวงแบบนี้แล้วประทับใจมากเลยล่ะ!]

ริงโกะ : กับทุกคน... ( เราที่เล่นเปียโนคนเดียวมาตั้งแต่เมื่อก่อน... ถึงจะชอบก็เถอะ... แต่เราก็ไม่เคยคิดเรื่องเล่นดนตรีกับคนอื่นเลย...)

อาโกะ : [ได้มากับอยู่กับทุกคนแบบนี้อะไรจะเกิดขึ้นบ้างก็ไม่รู้ ปาฏิหาริย์คงจะเป็นอะไรแบบนี้สินะเนี่ย!]

ริงโกะ : ปาฏิหาริย์... [แบนด์ของอาโกะจะต้องประสบความสำเร็จแน่จ้ะ ฉันเองก็จะคอยเชียร์นะ]

อาโกะ [ขอบคุณนะ! ดีใจจริงๆ ถ้ารินรินลองเริ่มเล่นดนตรีดูอาจจะได้พบกับความรู้สึกแบบนี้ก็ได้นะ!]

ริงโกะ : อ่า... เราไม่เคยบอกอาโกะจังเรื่องที่เราเล่นเปียโนนี่นา...

อาโกะ [ยังไม่ได้เลือกชื่อวงเลยล่ะ รินรินมีอะไรดีๆแนะนำมั้ย?]

ริงโกะเงียบไปครู่หนึ่ง

อาโกะ [รินริน? หรือว่าเข้าเกมแล้วเหรอ? ถ้าเช่นนั้นก็ถึงเวลาที่ข้าจะออกโรงแล้วสินะ!]

ริงโกะ [ยังไม่ได้เข้าเกมจ้ะ ขอฟังเรื่องแบนด์ของอาโกะจังเพิ่มอีกสักหน่อยจะได้มั้ย?]

อาโกะ [ได้เลย! คืนนี้มาคุยกันยาวๆเลยเนอะ!]

ริงโกะ [ขอบคุณนะจ๊ะ ดีใจจัง] ...เรื่องแบนด์นั่น อาจจะแปลกๆ... แต่พอฟังแล้วก็รู้สึกสนุกขึ้นมาเลยล่ะ...

.

.

.

ซาโยะ : (session วันนี้... เป็นประสบการณ์ที่แปลกมากเลย...)

ฮินะ : ยินดีต้อนรับกลับค่าาา .....หืม พี่จ๋ากำลังดูอะไรอยู่เหรอ?

ซาโยะ : ! ฮินะ บอกแล้วไงว่าอย่าแอบดูมือถือน่ะ !

ฮินะ : เว็บอะไรเหรอ? ...FUTURE WORLD FES? นี้อะไรเหรอ? งานอีเวนท์เพลงร็อค?

ซาโยะ : นี่เป็นเรื่องของพี่ ไม่เกี่ยวกับฮินะ

ฮินะ : ...อ่า นั่นสินะ ไม่เกี่ยวสินะ ถ้างั้นๆ ไปห้องนั่งเล่นกันมั้ย? ช่องรายการน้องหมาที่พี่ชอบกำลังฉายอยู่เลยล่ะ คุณพ่อเองก็กำลังดูอยู่ด้วย

ซาโยะ : ตั้งอัดไว้แล้ว เดี๋ยวคงดูทีหลัง ตอนนี้กำลังยุ่งน่ะ ว่าแต่ฮินะก็ไม่ได้ชอบหมาซักหน่อยไม่ใช่เหรอ?

ฮินะ : แต่ว่าพี่ชอบนี่นา? พวกเราเป็นฝาแฝดนี่ นานๆทีมาทำอะไรด้วยกันบ้างก็...

ซาโยะ : เธอก็เอาแต่ทำเรื่องเดียวกันอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอไง?

ฮินะ : ....! พี่ หนูน่ะ...

ซาโยะ : ถึงจะเกิดวันเดียวกัน พี่ก็เกิดก่อนแค่นิดเดียว ไม่ได้หมายความว่าต้องทำอะไรเหมือนกันไปหมดซะหน่อย ตอนนี้ก็เป็นนักเรียน ม.ปลายกันแล้ว สัญญาแล้วนี่ว่าจะไม่ยุ่งเรื่องของกันและกันน่ะ กลับห้องเธอไปเถอะ พี่ต้องซ้อมนะ

ฮินะ : ...เข้าใจแล้วล่ะ... ...เอ่อ... หนูขอโทษนะ...

แล้วฮินะก็ออกจากห้องไป

ซาโยะ : (ถ้าบอกฮินะเรื่องเฟสล่ะก็ จะต้องทำตามฉันแล้วก็เข้าร่วมด้วยแน่ๆ แล้วก็คงเหมือนกันครั้งก่อนๆ พรสวรรค์นั่นจะแซงความพยายามของเราอีก...) เราโดนเปรียบเทียบมามากแล้ว จะไปให้ถึงที่สุดให้ได้...


.

.

.

ที่บ้านอิไม หน้าบ้านมินาโตะ (เท่าที่ดูเนื้อเรื่องมา บ้านของริสะกับยูกินะอยู่ติดกันครับ ถึงขนาดที่ริสะปีนหน้าต่างไปหาได้เลย)

ริสะ : หวาาาา ไม่นึกเลยว่าจะกลายมาเป็นแบบนี้ อยู่วงเดียวกับยูกินะงั้นเหรอ ฉันจะพยายามนะ!

ยูกินะ : ...ถึงตอน session นั่นฉันจะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ไม่ต้องทำตามที่ขอให้เข้าวงก็ได้นี่

ริสะ : อื้อ แต่ว่านะ ฉันปล่อยยูกินะไว้ไม่ได้นี่นา จะไม่ปล่อยให้ยูกินะอยู่คนเดียวหรอกนะ เพราะงั้นฉันถึงขอเข้าวงด้วยไงล่ะ

ยูกินะ : เรื่องวงดนตรีน่ะมันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นหรอกนะ

ริสะ : อื้อ เรื่องวงดนตรีน่ะให้มันเป็นเรื่องแค่นั้นก็ได้ ฉันอยากอยู่ข้างๆยูกินะน่ะ (จะคอยอยู่ด้วย... จนกว่ายูกินะจะกลับไปยิ้มได้เหมือนแต่ก่อน...) แค่นั้นล่ะจ้ะ!

ยูกินะ : .........ถ้าตามไม่ทันล่ะก็ ถึงแม้จะเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก ก็คงต้องขอให้เลิกนะ

ริสะ : ค่าาาา เพื่อที่จะตามให้ทัน จะพยายามค่าาา!

ยูกินะ : เมื่อรวมสมาชิกวงครบแล้วล่ะก็จะเข้าร่วมการคัดเลือกเพื่อไป FUTURE WORLD FES เรื่องนั้นเข้าใจดีใช่มั้ย?

ริสะ : อื้อ ...นั่นสินะ เข้าใจๆ

ยูกินะ : ที่ FES นั่น... คุณพ่อน่ะโดนบังคับให้เล่นแต่เพลงตลาด แล้วโดนบอกว่าดนตรีของพวกคุณพ่อไม่เป็นที่ต้องการจนทำให้ต้องเลิกเล่นดนตรีไป ต้องเลิกไปโดยมีสาเหตุคือเวทีที่ตัวเองหลงไหลมาโดยตลอด... เพราะฉะนั้นความล้มเหลวจึงเป็นเรื่องที่อภัยให้ไม่ได้ และฉันจะไม่ให้อภัยด้วย

ริสะ : อื้อ ฉันเองก็มีช่วงที่แบลงค์เหมือนกัน ...ไม่ได้มีทักษะเหมือนคนอื่นด้วย แต่ว่า ...ฉันจะพยายามนะ! (ยูกินะทำหน้าจริงจังแบบนั้น... คงทิ้งไปไม่ได้ล่ะนะ..)

ยูกินะ : ...ถ้าเช่นนั้นล่ะก็ ตามใจนะ

ริสะ : อื้อ!!

.

.

.

โปรดติดตามตอนต่อไป

บทก่อนหน้า : click

[ ＥＶＥＮＴ ] 夕影、鮮明になって ยามฟ้าสายัณห์เปิด : 5-5 สถานที่ของทั้งห้าคน

บนดาดฟ้าหลังเลิกเรียน รันกำลังฝึกดีดกีตาร์

รัน : นิ้วชี้เอาไว้ตรงนี้... ส่วนนิ้วกลางก็...

หลังจากดีดดูก็มีเสียงดังก้องออกมา

ฮิมาริ : โหหห มีเสียงออกมาแล้ว! สุดยอดสุดยอดด!

รัน : ! โมกะ! เมื่อกี้มีเสียงออกมาแล้วล่ะ!

โมกะ : ไนนนนซ์

โทโมเอะ : ทำได้แล้วนะ! อาจจะเร็วไปหน่อย แต่ฉันเอาสกอร์ที่มือใหม่ก็น่าจะเล่นได้มาให้ล่ะ ก่อนอื่นก็นี่ ลองเล่นดูมั้ย?

ทซึกุมิ : สกอร์คืออะไรเหรอ?

โทโมเอะ : เน้ตเพลงไงเล่า อ่ะนี่ ลองดูนี่

ฮิมาริ : อ๊ะ ฉันรู้จักเพลงนี้ล่ะ!

ทซึกุมิ : ฉันก็รู้จัก!

โทโมเอะ : ดีใจจัง ที่เลือกมาเพราะคิดว่าถ้าเป็นเพลงที่ทุกคนรู้จักก็น่าจะซ้อมได้ง่ายขึ้นน่ะ งั้นเรามาลองเริ่มที่เพลงนี้กันเถอะ

ฮิมาริ : นี่จะเป็นเพลงแรกที่พวกเราเล่นกันเหรอเนี่ย อาา เริ่มได้ความรู้สึกเป็นวงดนตรีขึ้นมาแล้วเนอะ

โมกะ : จะว่าไป ชื่อวงจะเอายังไงเหรอ?  ขืนเป็นแบบนี้คงจะได้ใช้ชื่อ ฮีจังแบนด์ แหงเลยนะ

รัน : แบบนั้นคงไม่ไหว

โทโมเอะ : อ่า นั่นสิ ถ้าชื่อวงฟังดูเท่หน่อยมันก็ดีนะ

ทซึกุมิ : อืม... เอายังไงดีนะ ฉันเองก็ไม่ค่อยมีเซนซ์เรื่องแบบนี้ซะด้วย...

ฮิมาริ : [RMHTT] ล่ะเป็นไง? เอาอักษรตัวแรกจากชื่อของทุกคนมาเรียงกัน

รัน : ...ไม่ให้ฮิมาริคิดชื่อวงแล้ว

ฮิมาริ : เหหห!? ใจร้ายอ่าาา!

โมกะ : ไงดีล่ะ ลองหาคำภาษาอังกฤษเท่ๆดูดีมั้ย? 

ทซึกุมิ : ฉันพอมีดิกอิเล็กทรอนิกส์อยู่ในกระเป๋านะ

โทโมเอะ : ถ้างั้นทุกคนลองหาคำเท่ๆดูกันเถอะ

จากนั้นทุกคน(ยกเว้นฮิมาริ)ก็ลองหาคำภาษาอังกฤษที่คิดว่าเท่มาตั้งเป็นชื่อวงดู

.

.

.

20 นาทีผ่านไป

ฮิมาริ : ทุกคน พอจะเจออะไรบ้างมั้ย?

โมกะ : Ultraviolet!

รัน : ความหมายล่ะ?

โมกะ : รังสีเหนือม่วง!

โทโมเอะ&ทซึกุมิ : เอิ่ม......

ทซึกุมิ : แล้วนี่ล่ะ Stratosphere ความหมายก็ เอ่อ... ชั้นบรรยากาศ

รัน : OMNIS ... สรรพสิ่ง ทุกๆอย่าง

โมกะ : ถึงจะเท่ก็เถอะ แต่มันออกจะแหม่งๆนา

ฮิมาริ : เฮ่อ... แค่ฟังดูเท่อย่างเดียวไม่ได้จริงๆด้วยแหะ ต้องหาอันที่มีความหมายหน่อยแหละ

โทโมเอะ : นั่นสิ ขืนบอกไปว่าชื่อวงคือ รังสีเหนือม่วง นี่พวกเราเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเลย

ทซึกุมิ : คำที่ได้ยินแล้วรู้ว่าเป็นพวกเรางั้นหรอ...

รัน : ยูยาเคะ (ท้องฟ้ายามอาทิตย์ตก) ... ยูยาเคะล่ะเป็นไง? เพราะเวลาซ้อมของพวกเราทุกๆครั้งจะเป็นตอนหลังเลิกเรียน ช่วงตอนเย็นๆ แถม... ดูสิ

พอรันพูดจบเธอก็ชี้ให้เพื่อนๆมองไปยังทิวทัศน์พระอาทิตย์ตกยามเย็น

โมกะ : โหหหหห เป็นท้องฟ้ายามเย็นที่สวยจัง! พอมองจากตรงนี้แล้วสวยมากเลย

รัน : ฉันคิดว่าถ้าเราตั้งชื่อวงว่า ยูยาเคะ ล่ะก็ มันจะช่วยให้จำเรื่องราวในวันนี้ได้ไปตลอดน่ะ

ฮิมาริ : ดีเลยเนอะ! ยูยาเคะ  เอ่... ภาษาอังกฤษคือ...

โมกะ : ถ้าตามในดิก เหมือนจะมีหลายคำเลยแหะ... Sunset? อืมมมม

ทซึกุมิ : Evening?

โทโมเอะ : Afterglow... Aftergrow ล่ะเป็นไง?

โมกะ : Afterglow... ใช้ได้นี่นา!

ฮิมาริ : อื้อ! ดีเลยล่ะ!

โทโมเอะ : งั้นก็ได้ละ! ชื่อวงของพวกเราคือ Afterglow นะ!

ทซึกุมิ : อื้อ!

โมกะ : Afterglow... ได้แล้วเนอะ สิ่งสำคัญของพวกเรา 

โทโมเอะ : หากพวกเราเกิดทะเลาะกัน เวลามองไปที่พระอาทิตย์ตกก็จะนึกถึงวันนี้แล้วคืนดีกันได้เนอะ

ฮิมาริ : มองพระอาทิตย์ยามเย็นแล้วนึกออกงั้นหรอ ฟังดูเท่จัง! แต่พวกเราไม่ทะเลาะกันหรอกน่าาา ก็ออกจะสนิทกันขนาดนี้นี่นา!

โทโมเอะ : ฮะฮะ นั่นสินะ พระอาทิตย์ยามเย็นเนี่ยแหละคือสัญลักษณ์ของมิตรภาพของพวกเราล่ะ!

ทซึกุมิ : อื้อ! จากนี้พวกเราก็อยู่ด้วยกันมากขึ้นและมากขึ้นกว่าแต่ก่อนเนอะ!

.

.

.

และแล้วการเล่าเรื่องราวในอดีตตอนตั้งวง Afterglow ก็จบลง

ปัจจุบัน ที่ห้องสตูดิโอ

โมกะ : แล้วโมกะจังก็ใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความสุขขข น่ายินดี น่ายินดี

ฮิมาริ : เดี๋ยวเซ่ คละเรื่องแล้วนั่น!

โทโมเอะ : แต่ว่า นี่มันช่างเป็นเรื่องราวที่ดีจริงๆเลยน้า

ฮิมาริ : เนอะ! อาาา ชีวิตวัยรุ่นคุ้มแล้วพวกเรา!

.

.

.

จบเรื่องราวการก่อตั้งวงของ Afterglow

อ่าน ENDING : click

อ่านบทก่อนหน้า : click