วันอาทิตย์ที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2560

Roselia : เนื้อเรื่อง 4-20 สกอร์ที่ยับเยิน

หลายวันหลังจากที่อาโกะโดนยูกินะปฏิเสธไม่ให้ร่วมวง อาโกะยังคงไม่ล้มเลิกความตั้งใจและได้มาคอยพวกยูกินะอยู่หน้าสตูดิโออยู่เรื่อยๆ

อาโกะ : อะ เอาล่ะ วันนี้แหละ... ยะ ยูกินะซัง!

ยังไม่ทันพูดจบประโยคยูกินะก็พูดขึ้นมาก่อน

ยูกินะ :กลับไปซะ

เธอตอบกลับอย่างรวดเร็ว อาโกะถึงกับสตั๊น
วันถัดๆไป อาโกะยังคงไม่ยอมแพ้ และตามมาขอร่วมวงกับยูกินะอยู่เรื่อยๆ

อาโกะ : ครั้งนี้แหละต้องทำให้ได้... ยูกินะซัง ให้หนู!

ครั้งนี้เป็นซาโยะที่เอ่ยปากพูด

ซาโยะ : ยอมแพ้ซักทีเถอะ

อาโกะ : งือ... วันนี้ก็ไม่ได้เหมือนกันหรอ... ไม่ยอมแพ้หรอก! อาโกะจริงจังนี่นา ทำไมถึงไม่ได้กันล่ะ...





อาโกะที่โดนปฏิเสธได้กลับมาที่ห้องของเธอ

อาโกะ : กลับมาแล้วค่า เฮ่อ... แย่จัง... ลองถามรินรินดูก็แล้วกัน...

ทางริงโกะ เธอได้รับข้อความจากอาโกะ

ริงโกะ : อ๊ะ ข้อความจากอาโกะจังนี่นา... อ๋า โดยปฏิเสธมาอีกแล้วสินะ





ริงโกะ[แค่คำพูดอย่างเดียว อาจจะไม่พอก็ได้นะ]

อาโกะ[งั้น... จะต้องทำไงดีล่ะ]

ริงโกะ[ลองลองบอกด้วยเสียงเพลงเหมือนกับตอนที่พวกเราได้ฟังเพลงของยูกินะซังแล้วชอบดูเป็นไงล่ะ]

อาโกะ[เสียงเพลง...หรอ...]

ริงโกะ[ฉันเอง ตอนที่ได้ฟังเพลงของยูกินะซัง ก็รู้สึกว่ามันสุดยอดมากเลยล่ะ ความรู้สึกแบบนั้นน่ะเพียงแค่คำพูดมันคงบรรยายออกมาได้ไม่ดีพอหรอก ความสัมพัธ์ระหว่างสมาชิกวงดนตรีเองก็คงถูกเชื่อมไว้ด้วยความรู้สึกแบบนั้นนะ ฉันคิดว่างั้นนะ]

อาโกะ : อะ เหมือนจะพอเข้าใจขึ้นมาแล้วล่ะ!

???  : กลับมาแล้ววว อะ อาโกะ ทำหน้าแบบนั้นสงสัยวันนี้ก็คงยังไม่สำเร็จสินะ แผนการร่วมวงกับคนสุดเท่ของอาโกะนั่นน่ะ

คนที่เข้ามาก็คือโทโมเอะ พี่สาวของอาโกะนั่นเอง






อาโกะ : อ๊ะ โอเน่จัง ยินดีต้อนรับกลับ! ใช่แล้วล่ะ โดยเฉพาะซาโยะซังที่เป็นมือกีตาร์น่ะเธอหัวแข็งเอามากๆเลยล่ะ แต่อาโกะก็พยายามทำให้พวกเธอยอมรับอยู่นะ!

โทโมเอะ : งั้นหรอๆ สู้ๆนะ.... เอ๋? ซาโยะซังหรอ? ที่บอกว่าร่วมวงกับมินาโตะซังนี่หมายถึงซาโยะซังงั้นหรอ?

อาโกะ : เอ๋? โอเน่จังรู้จักด้วยหรอ?

โทโมเอะ : อ่ะฮะฮะฮะ รู้จักสิ ก็เด็กโรงเรียนเดียวกันนี่นา เคยเดินสวนกันออกจะบ่อย แล้วคนสุดเท่ของอาโกะเนี่ยคือยูกินะซังเองสินะ

อาโกะ : ใช่แล้วล่ะ! ตอนไปดูไลฟ์นี่ว้าวมากๆเลยล่ะ! เท่ม้ากมากกก

โทโมเอะ : มินาโตะซังงั้นหรอ... ยากน่าดูเลยนะเนี่ย พี่เอาใจช่วยนะ ว่าแต่รู้หรือเปล่า มินาโตะซังเขาเป็นเพื่อนสนิทกับริสะซังที่อยู่ชมรมเต้นที่พี่อยู่ด้วยล่ะ

อาโกะ : เอ๋---! อาโกะเคยได้ยินเรื่องเพื่อนสนิทของพี่ริสะมาเยอะเลยล่ะ!

หลังจากวันนั้น ตัดมาที่ทางยูกินะกับริสะที่กำลังคุยกันอยู่ตรงหน้าโรงเรียนฮาเนะโอกะ

ริสะ : เอ๋!? ยูกินะ ที่พูดมานั่นเรื่องจริงหรอ!?

ยูกินะ : เรื่องจริง ฉันตั้งวงแล้วล่ะ กั[คนที่ชื่อซาโยะ ถึงตอนนี้จะมีแค่นักร้องกับมือกีตาร์แต่ก็ตั้งใจจะลงแข่ง กำลังจัดการเรื่องเพลงใหม่อยู่น่ะ

ริสะ : อ๋า... งั้นนี่เอง อะไรกัน ตกใจหมดเลยที่ไม่ได้บอกก่อน (ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะว่ายังไงวันนี้ก็ต้องมาถึงจนได้... งั้นสินะ ถึงเวลาแล้วสินะ) ยูกินะมีวงแล้วหรอเนี่ยยย นอกจากกับชั้นแล้วก็เห็นเธอตัวคนเดียวเลยอดเป็นห่วงไม่ได้น่ะ






ยูกินะ : ริสะ... แต่ฉันน่ะเอาจริงนะ ทั้งฉันและเธอคนนั้นต่างอยากเข้าร่วม FUTURE WORLD FES ทั้งคู่ ที่มาร่วมวงกันก็เพราะมีจุดประสงค์เดียวกันแค่นั้นแหละ อีกอย่างเรื่องนี้น่ะก็เพื่อคุณพ่อ...

ริสะ : อื้อ เข้าใจๆ ไปตามจุดหมายของเธอเถอะนะ ชั้นเองก็มีความสุขนะ ในที่สุดยูกินะก็มีเพื่อนซ้อมด้วยทั้งที แต่ว่านะ จากนี้จะทำไงล่ะ จะเข้าร่วม FUTURE WORLD FES นี่ต้องมีอย่างน้อยสามคนนี่นา

ยูกินะ : จะไม่ห้ามเรื่องตั้งวงหรอ?

ริสะ : ถ้าฉันห้ามแล้ว... ยูกินะจะเลิกหรอ?

ยูกินะ : ริสะ...




.
.
.
.
ขณะที่สองคนคุยกัน อาโกะก็โผล่มา





อาโกะ : ยะ ยูกินะซัง ขอร้องล่ะค่ะ!

ริสะ : หืม? เอ๋? อาโกะจัง มีอะไรหรอ?

ยูกินะ : ริสะ รู้จักหรอกหรอ?

อาโกะ : ขอร้องล่ะค่ะ! ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะค่ะ! หนูจะตีกลองให้ดีให้ได้เลย! เพราะฉะนั้น ขอร้องล่ะค่ะ!

ริสะ : เดี๋ยวสิๆ งงไปหมดแล้ว อาโกะ ตีกลองอยู่หรอ? อยากร่วมวงกับยูกินะหรอ?

อาโกะ : อื้อ! แต่ก็โดนปฏิเสธตลอดเลย... ลองคิดว่าจะทำยังไงดีให้เห็นว่าอาโกะเอาจริงน้า... ก็เลย... เอ่อ... หนูเลยซ้อมจนตีเพลงของยูกินะซังได้ทุกเพลงแล้วล่ะ! เอ่อ... ขอร้องล่ะค่ะ! แค่ครั้งเดียว! ขอแค่ครั้งเดียวก็ได้ ให้หนูเล่นร่วมกับยูกินะซังเถอะค่ะ! จากนั้น... ถ้ายังไม่ไหวล่ะก็หนูจะยอมแพ้ค่ะ!






ยูกินะ : ก็บอกไปตั้งกี่รอบแล้วนี่ ไม่ได้เล่นๆน่ะ

ริสะ : (อ่ะ...) น่าน่า ยูกินะ ไม่เป็นไรนี่นา แค่ครั้งเดียวเอง ดูนี่สิ

อาโกะ : หวาหวา!

ยูกินะ : หืม?

ริสะ : สกอร์ (ตารางโน้ต) ที่อาโกะใช้อยู่... มันเยินขนาดนี้ เธอก็คงซ้อมมาไม่น้อยเลยนี่นะ

อาโกะ : เอ่อ...

ริสะ : ยูกินะ อาโกะน่ะฉันรู้จักเพราะอยู่ชมรมเดียวกัน ตอนเอาจริงเธอก็เป็นเด็กเอาจริงเอาจังเลยนะ (...พึ่งจะเคยเห็นอาโกะจริงจังขนาดนี้เลยแฮะ... ทำให้อยากเชียร์ขึ้นมาเลย)

ยูกินะ :  เฮ่อ... เข้าใจแล้ว แค่เพลงเดียวนะ

อาโกะ : ! จะ จริงหรอคะ!? เย้! พี่ริสะขอบคุณค่ะ!

ริสะ : เย้ๆ! งั้นยูกินะ ให้ชั้นไปดูด้วยได้มั้ย?

ยูกินะ : ก็ได้... ว่าแต่ไหงจู่ๆ... ไม่ได้ไปสตูดิโอมานานแล้วนี่นา

ริสะ : เอ๋... ก็ไม่มีอะไรพิเศษหรอก แค่นานๆทีก็อยากเห็นยูกินะร้องเพลงนอกไลฟ์เฮาส์บ้างน่ะ นอกจากนั้นฉันก็อยากรู้ด้วยแหล่ะว่าซาโยะเธอเป็นคนแบบไหนน่ะ

ยูกินะ : งั้นหรอ ตามใจนะ

ริสะ : เย่! (อะไรกันนะ... ฉันเองตั้งแต่ก่อน แค่มองอยู่ห่างๆก็พอใจแล้วแท้ๆ แต่ไหงถึงได้สนใจวงของยูกินะขนาดนี้กันนะ...)





..........................................................................................

โปรดติตามบทต่อไป

อ่านบทอื่นๆ

Roselia : เนื้อเรื่อง 1-20
Roselia : เนื้อเรื่อง 2-20
Roselia : เนื้อเรื่อง 3-20
Roselia : เนื้อเรื่อง 5-20

วันเสาร์ที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2560

「EVENT] 怪盗ハロハッピーと豪華客船 จอมโจรฮัลโหลแฮปปี้ กับทริปบนเรือโดยสารสุดหรู : ENDING เหตุผลที่กลายเป็นโจร






หลังจากได้ตัวคานอนคืน สมาชิก Hello Happy World ทุกคนได้เข้ามาในเรือเรียบร้อยแล้ว

ฮากุมิ : นี่ๆ คาโนะจังเซมไป ตอนที่โดนพาตัวไปนี่รู้สึกยังไงหรอ?

คานอน : ยังไงหรอก็แปลกๆดีนะ แต่ก็ไม่น่ากลัวหรอก เอ่ ฉันคิดว่าคุณโจรเป็นคนดีนะ ไงดีล่ะ เหมือนมีบางอย่างที่คุ้นเคย หยั่งกับเป็นคนรู้จักเลยล่ะ

ฮากุมิ : คนรู้จักหรอ!? เอ่ ใครกันนะ?

มิซากิ : เอิ่ม(ทั้งคานอนซังทั้งฮากุมิเนี่ย ทำไมถึงไม่รู้น้า)

โคโคโระ : น่าๆ คานอนเองก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว เรามาสนุกกับทริปบนเรือนี้กันเถอะเนอะ!

ฮากุมิ : อื้อๆ! มาสนุกกันนน แต่ก่อนอื่นหาอะไรลงท้องกันเถอะ ฮากุมิหิวแล้วววว

โคโคโระ : นั่นสิเนอะ กินข้าวกันเถอะ! ป่ะ ไปภัตตาคารกัน!

คาโอรุ : แบบนั้นก็ดีนะ ฉันเองก็รู้สึกอยากกินอะไรบ้างแล้วล่ะ

โคโคโระ : อ้าวคาโอรุ เธอหายไปอยู่ไหนมาน่ะ?

คาโอรุ : หืม? ก็อยู่กับพวกเธอตลอดนะ

ฮากุมิ : เอ๋? อยู่ด้วยตลอดเลยหรอ?

คาโอรุ : คงวุ่นอยู่กับการตามโจรจนไม่ทันได้สังเกตสินะ เอาเถอะ ไปภัตตาคารกันมั้ย ฮากุมิเองก็ท้องร้องจ๊อกๆแล้วนี่นา


ฮากุมิ : อื้อ! ภัตตาคารอยู่ทางไหนหรอ?

โคโคโระ : ทางนั้นจ้ะ อยากกินอะไรก็มีให้เลือกกินได้ตามใจชอบเลยนะ!

คานอน : ได้มาดินเนอร์ในเรือโดยสารนี่ก็ทำเอาตื่นเต้นเหมือนกันนะจ๊ะ มิซากิจัง

มิซากิ : ก็นะ คงมีของอร่อยๆเยอะเลย แถมน่าจะมีอาหารที่ไม่เคยเห็นซะด้วย

ฮากุมิ : ตอนนี้จะอะไรฮากุมิก็ว่าอร่อยทั้งนั้นแหละ ไม่ว่าจะเนื้อ บะหมี่ หรือจะข้าว!

คานอน : จะมีของหวานหรือเปล่านะ? ต้องมีเค้กกับมูสน่ารักๆแน่ๆเลยล่ะ

มิซากิ : ถ้าไม่มีผักชีอะไรก็ดีทั้งนั้นแล
(คนแปล : ทำไมหนูไม่ชอบผักชีล่ะ ฮืออออ)



ฮากุมิ : โคโคโระเคยมากินข้าวบนนี้ไหมอ่ะ มีอะไรให้กินบ้างหรอ?

โคโคโระ : มีทุกอย่างเลยล่ะ อยากกินออมุไรส์ก็มีออมุไรส์มาเสิร์ฟ อยากกินเค้ก เค้กก็มาเสิร์ฟล่ะ

ฮากุมิ : งั้น แสดงว่าจะมีเนื้อกับคาเร่ด้วยสินะ!?

โคโคโระ : แน่อยู่แล้ว! อยากกินอะไรก็มีทั้งนั้นจ้ะ!

ฮากุมิ : สุดยอดดดด เหมือนภัตตาคารเวทมนต์เลย! งือ ท้องร้องอีกแล้ว นี่! แข่งกันเถอะ! ใครไปถึงภัตตาคารก่อนคนนั้นจะได้กินเยอะๆ!

โคโคโระ : น่าสนุกจังได้เลยจ้ะ!

โคโคโระกับฮากุมิก็วิ่งแข่งกันออกไป

คานอน : อ๊ะ ทั้งสองคนรอด้วยสิ!

มิซากิ : อ่านี่ยังมีแรงเหลือกันอีกหรอเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อเลย

คาโอรุ : ทั้งสองคนนั้นน่ะแรงเหลืออยู่แล้วล่ะ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ใช่สินะ

มิซากิ : ฉันรู้สึกตัวได้น่ะ ที่กิฟต์ชอปเองก็บอกให้หาสิ่งที่ไม่ยั่งยืนบ้างล่ะ ที่โรงละครก็แสดงออกมาแบบนั้น จะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ คาโอรุซัง ทำไมถึงได้เป็นโจรซะล่ะ?

คาโอรุ : ก่อนที่จะขึ้นเรือฉันโดนพวกสาวในชุดสูทที่ขับรถมาส่งเรียกน่ะ แล้วก็ขอให้ฉันเล่นเป็นโจรตอนอยู่บนเรือนี้ให้หน่อย แถมไม่มีใครที่เหมาะจะเล่นเป็นโจรนอกจากฉันแล้ว ก็เลยรับคำขอไปด้วยความยินดีน่ะ

มิซากิ : เพราะแบบนั้นทางนี้เลยลำบากเอาเรื่องเลย ขอบคุณนะ

คาโอรุ : งั้นหรอกหรอ น่าๆ ฮากุมิกับโคโคโระก็ดูสนุกดีนะ แถมชั้นเองก็สนุกที่โดนสองคนนั้นไล่ตามเหมือนกัน แต่ก็ต้องขอโทษที่ไปสร้างความทรงจำน่ากลัวๆให้คานอนล่ะนะ

มิซากิ : แถมยังสร้างความทรงจำน่าอายให้ชั้นอีกด้วยนะ



คาโอรุ : น่าๆ ปกติมิซากิไม่มีโอกาสแสดงละครต่อหน้าคนอื่นเลย ได้มาลองทำดูก็สนุกดีว่ามั้ย

มิซากิ : ก็นะ ที่แสดงไปมันสนุกรึเปล่าก็ไม่รู้สิแต่ความทรงจำที่ได้มานั่งเรือนี่ก็ นับว่าสนุกแหล่ะมั้ง?

คาโอรุ : ฮะฮะ นั่นก็เป็นความทรงจำที่ดีแหละ ฉันน่ะคิดว่านักสืบตัวจริงในครั้งนี้ก็คือมิซากิจังล่ะ เพราะคนที่คอยซัพพอร์ทโคโคโระกับฮากุมิตลอดก็คือมิซากินี่เนอะ



มิซากิ : ขอบใจนะแหม ให้ตายสิ ต้องคอยดูแลสองคนนั้นนี่ก็เอาเรื่องเลยนะนั่น

คาโอรุ : ยังไงก็ตาม ได้มาเล่นเป็นโจรและได้เห็นรอยยิ้มของทุกคนแบบนี้เนี่ยสนุกมากเลยล่ะ เอาล่ะ พวกเราเองก็รีบไปภัตตาคารกันเถอะ ดูจากรูปการแล้ว ถ้าไม่รีบเดี๋ยวฮากุมิจะกินหมดซะก่อนนะ

มิซากิ : เอ๊ะ เหมือนทั้งสามคนจะย้อนกลับมาแหะ

โคโคโระวิ่งย้อนกลับมา เหมือนเธอลืมอะไรบางอย่าง

โคโคโระ : ลืมเลือกของขวัญให้มิเชลไปเลยล่ะ!



ฮากุมิ : โคโคะรน ให้ไอ้นั่นดีมั้ย หน้ากากจากกิฟต์ชอปนั่นไง!

โคโคโระ : ไอเดียดีนี่นา! ถึงคุณจอมโจรจะไม่ได้เอาไป แต่ถ้าเป็นมิเชลล่ะก็น่าจะชอบนะ!

มิซากิ : เห….

โคโคโระ : ครั้งหน้าขอให้ใส่หน้ากากนั่นแล้วมาเป็นดีเจให้ทีก็แล้วกันเนอะ!

คาโอรุ : อยากเห็นจังนะนั่น

ฮากุมิ : น่าสนุกเนอะ!

มิซากิ : ฮะฮะฮะ

คานอน : มิซากิจัง(ฉันคงพูดว่าอยากเห็นไม่ได้แหะ)






 -จบ-
ขอขอบคุณทุกท่านที่ตามอ่านมาถึง ending นี้นะคร้าบบบ










[ EVENT ] いつか、届け、アタシの詩 สักวันหนึ่ง วันที่บทเพลงของฉันจะส่งไปถึง : บทเพลงของริสะ

OPENING : เพื่อ Roselia ณ บ้านอิไม ในห้องของริสะ ริสะกำลังคิดย้อนถึงเรื่องละครในวันนี้ ริสะ : จู่ๆเด็กผู้หญิงที่คิดมาตลอดว่าจะอยู...